You are currently browsing the tag archive for the ‘απαγωγές’ tag.


Άγνωστο το αποτέλεσμα των εκλογών την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Όλα  όμως δείχνουν ότι διαψεύστηκαν όσοι υποστήριζαν πως το συλλογικό τραυματικό σοκ από τα καμένα δάση θα ανέτρεπε τα πάντα. Το πολιτικό σύστημα ξαναβρήκε σύντομα το βηματισμό του (business as usual, όπως εύστοχα επεσήμανε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης). Τα μεγάλα κομματικά επιτελεία ενέθεσαν στα προγράμματα της τελευταίας στιγμής ψήγματα περιβαλλοντικής πολιτικής. Ενδεχομένως ούτε καν συλλογικό τραυματικό σοκ δεν υπήρξε, ίσως μόνο μια πρόσκαιρη λυπημένη ανάπαυλα. Το σοκ μπορεί να οδηγούσε σε συλλογικό αναστοχασμό, οι συνέπειες του οποίου θα υπερέβαιναν κατά πολύ, ποιοτικά και ποσοτικά, την αναγωγή σε ελάχιστες εκατοστιαίες μονάδες στο κομματικό παίγνιο.

Το θέμα του περιβάλλοντος δεν κατάφερε λοιπόν ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες να αναχθεί σε καίριο, καταλυτικό ζήτημα της προεκλογικής αναμέτρησης. Τρανή απόδειξη, πραγματική ύβρις, η εκχώρηση γης προς τουριστική εκμετάλλευση. Στην παραλία της Ζαχάρως! Είκοσι ημέρες μετά τις φωτιές και τέσσερις πριν από τις εκλογές! Με την εύγλωττη σιωπή του αντίπαλου κόμματος!

Πώς μπορούσαμε να ελπίζουμε υπό τέτοιες συνθήκες πως ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έβρισκαν τη θέση τους στις προγραμματικές δεσμεύσεις των κομμάτων; Αμάχητο τεκμήριο η ανταπόκριση στο προεκλογικό ερωτηματολόγιο της Διεθνούς Αμνηστίας: απάντησαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αναγέννηση και οι Οικολόγοι Πράσινοι. Με αποκλίσεις ως προς το περιεχόμενο, με θέσεις που ως επί το πλείστον συνέπιπταν με τις θέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας αλλά και με ορισμένες αποκλίσεις που έδειξαν πως οι απαντήσεις ήταν γνήσιες και ουσιαστικές.

Είναι αυτονόητο πως η σιωπή των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, αποτέλεσμα ελπίζουμε προεκλογικής ολιγωρίας, δεν αρκεί για να εκλείψουν τα ανοιχτά θέματα δικαιωμάτων από την ημερήσια διάταξη της επόμενης μέρας. Μπροστά μας βρίσκονται οι συνέπειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων (χωρίς διερεύνηση παραμένουν οι υποκλοπές, οι έκνομες μεταγωγές και οι 64 πτήσεις της CIA που διήλθαν από την Ελλάδα, οι απαγωγές των Πακιστανών μεταναστών). Μπροστά μας βρίσκονται τα περιστατικά χρήσης βίας από την πλευρά της αστυνομίας. Μπροστά μας βρίσκονται τα προβλήματα του σωφρονιστικού συστήματος. Μπροστά μας βρίσκεται η ένταση γύρω από τα κοινωνικά δικαιώματα. Όχι μόνο σχετικά με το ασφαλιστικό που θα βρεθεί στο επίκεντρο το επόμενο διάστημα αλλά και με τα κοινωνικά δικαιώματα ιδιαίτερων ομάδων του πληθυσμού όπως οι Ρομά και οι μετανάστες. Μπροστά μας βρίσκονται βέβαια και τα μεγάλα θέματα περιβάλλοντος, οι κοινωνικές συνέπειες από την πρόσφατη καταστροφή, η μάχη για τη σωτηρία του αστικού και περιαστικού πρασίνου. Ας ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα με αυτή τη δική μας φανερή ατζέντα, στον αντίποδα της φημολογούμενης κρυφής ατζέντας ορισμένων υποψηφίων.

Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών είναι δευτερεύον θέμα και το υποτιθέμενο δίλημμα Σεπτέμβριος ή Μάρτιος κακώς επιχειρείται να αναχθεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Έτσι, τα ουσιώδη ζητήματα μένουν στο περιθώριο. Οι προσκεκλημένοι στα παράθυρα των 8 δεν καλούνται να διατυπώσουν αξιολογικό ή απολογητικό λόγο για τα πεπραγμένα και προγραμματικό για τα μελλούμενα αλλά να χρησμοδοτήσουν για το χρόνο των εκλογών, ωσάν αυτός να ήταν το κρίσιμο διακύβευμα. Τούτων δεδομένων, επαφίεται στον κάθε φορέα που φιλοδοξεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας ατζέντας δημόσιου διαλόγου να καταγράψει τα θέματα για τα οποία αναμένει σαφείς θέσεις των κομμάτων.

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μια τέτοια ενδεικτική καταγραφή από τη σκοπιά προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, καταγραφή που προφανώς δεν εξαντλεί το θέμα. Εκ των πραγμάτων, το ζήτημα των δασών και των χώρων αστικού πρασίνου αποτελεί πρώτη προτεραιότητα. Απαιτούνται ρητές δεσμεύσεις, ιδίως τη στιγμή που τα δάση καταστρέφονται και οι τελευταίες ευκαιρίες διατήρησης ή επέκτασης των υπαρχόντων χώρων αστικού πρασίνου χάνονται (στο χώρο του πρώην Κατράντζου ήδη μουγκρίζουν οι μπουλντόζες της ανοικοδόμησης). Κατά δεύτερον, η εμπέδωση της νομιμότητας και του σεβασμού στον πολίτη κατά την επιβολή της τάξης βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο. Οι εστίες σαδιστικής βίας στα σώματα ασφαλείας επιβάλλουν τομές, ένα σχέδιο ριζικών αλλαγών.  Η θεωρία του «πληγωμένου γοήτρου» των αστυνομικών  δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και συμβάλλει στον πολλαπλασιασμό των περιστατικών κατάχρησης εξουσίας. Επιπλέον, δεν αρκούν οι γενικολογίες ως προς τις κακοδαιμονίες της Δικαιοσύνης και τις πληγές του σωφρονιστικού συστήματος. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν το απροχώρητο. Ποιες είναι οι προτάσεις των κομμάτων για να αποτραπεί ενδεχόμενη νέα έκρηξη στο χώρο των φυλακών; Σαφής θέση απαιτείται και στο τεχνητό δίλημμα μεταξύ ασφάλειας και δικαιωμάτων. Οι υποκλοπές και οι απαγωγές των Πακιστανών τεκμηριώνουν τη λειτουργία αυτονομημένων μηχανισμών εκτός λογοδοσίας και την απειλή της ανεξέλεγκτης αντιτρομοκρατίας. Απέναντί της χρειάζεται σαφής πολιτική, η οποία να μην παραγνωρίζει αλλά και να μη μυθοποιεί την απειλή της τρομοκρατίας.

Εξάλλου, στο χώρο των κοινωνικών δικαιωμάτων απαιτούνται προγραμματικές δεσμεύσεις σχετικά με τη στέγαση και την ενσωμάτωσή των ρομά που αντιμετωπίζονται σαν πολίτες τρίτης και τέταρτης κατηγορίας αλλά και ως προς τις διαδικασίες νομιμοποίησης των μεταναστών. Είναι τέλος συμβολικής σημασίας για τη δημοκρατία μας ο απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία συνείδησης και έκφρασης. Απογοητευτική ήταν η ατολμία κατά την αναθεώρηση του συντάγματος ως προς τον απαιτούμενο χωρισμό εκκλησίας – κράτους. Απογοητευτική και η σιωπή όταν συμβαίνουν απαράδεκτα περιστατικά λογοκρισίας στο χώρο της τέχνης.

Στα θέματα δικαιωμάτων (όπως σε πολλά άλλα), είναι ανώφελη η επιμελέστατη γενικολογία των κομμάτων εξουσίας αλλά και ο ρητορικός καταγγελτικός μαξιμαλισμός της αριστεράς. Μπορούμε να ελπίζουμε σε σαφείς προτάσεις με ουσιαστικό περιεχόμενο;

Υποτίθεται πως οι ιστορίες κατασκοπείας και η δράση των μυστικών υπηρεσιών διακρίνονται από λεπτούς χειρισμούς και ευρηματικότητα. Η πραγματικότητα φανερώνει το αντίθετο. Χοντροκομμένες κατασκευές και γκροτέσκο σκευωρίες κυριαρχούν στον κόσμο των πρακτόρων. Περίτρανη απόδειξη η περίπτωση του Τζαβέντ Ασλάμ, Προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στην Αθήνα.

Ο Ασλάμ βρέθηκε στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών όταν κατήγγειλε απαγωγές και μυστικές ανακρίσεις συμπατριωτών του το καλοκαίρι του 2005. Τόλμησε δηλαδή, ως εκπρόσωπος αδύναμων ανθρώπων που βρέθηκαν στη δίνη της διεθνούς αντιτρομοκρατίας, να πράξει το αυτονόητο: κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Οι πιέσεις εντάθηκαν, οι απειλές απέλασης επίσης. Το αυταρχικό καθεστώς του Πακιστάν έκανε ό,τι μπορούσε για να εμπλέξει τον Ασλάμ σε ποινικές υποθέσεις (παράνομη μετανάστευση και λαθραία διακίνηση ανθρώπων– αδικήματα που τιμωρούνται στο Πακιστάν με ποινή φυλάκισης μέχρι 14 ετών). Το θέμα όμως δεν είναι το Πακιστάν. Πρόκειται εξάλλου για μια χώρα που βαρύνεται με σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άδικες δίκες, αυθαίρετες συλλήψεις, βασανιστήρια και εξαφανίσεις στο πλαίσιο αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων. Περισσότερο θυμό προκαλεί η δική μας πλευρά: οι δηλώσεις των Υπουργών Δημόσιας Τάξης που αρνήθηκαν ντε φάκτο οποιαδήποτε ανάμιξη κρατικών υπηρεσιών στις απαγωγές και προσπάθησαν να τις παρουσιάσουν σαν αντιζηλία στο εσωτερικό της πακιστανικής κοινότητας. Ποιος δεν αντιλαμβάνεται πως οι δύο υπουργοί επιχείρησαν να επηρεάσουν με τρόπο ανεπίτρεπτο τη δικαστική έρευνα; Ποιος δεν κατανοεί πως οι αρχές προσπαθούν να αποτρέψουν κάθε ουσιαστική διερεύνηση των απαγωγών; Ποιος μπορεί να δείξει κατανόηση στη μυστικότητα της όλης υπόθεσης, αφού ο Ασλάμ και οι δικηγόροι του δεν πληροφορήθηκαν ποτέ την ουσία των σε βάρος του κατηγοριών; Ποιος δε διακρίνει τη διεθνή της αντιτρομοκρατίας πίσω από τη σκευωρία; Αυτή τη διεθνή που ήρθε στο φως μετά τις αποκαλύψεις περί απαγωγών και τώρα γυρεύει εκδίκηση και αυτοπροστασία. Υπενθυμίζεται πως μετά από ανώνυμη καταγγελία είχαν απαγγελθεί και άλλοτε σε βάρος του παρόμοιες κατηγορίες που κατέρρευσαν στο δικαστήριο. Ευτυχώς, το συμβούλιο εφετών ομόφωνα απέρριψε το αίτημα για έκδοσή του και άφησε παντελώς έκθετους τους δύο υπουργούς και τις μεθοδεύσεις τους. Η εισαγγελέας μάλιστα συνέδεσε ευθέως τη δίωξη με τη δράση του.

Στις αστυνομικές ταινίες ο μάρτυρας- κλειδί προστατεύεται από την αστυνομία γιατί η μαφία θέλει να τον βγάλει από τη μέση. Εδώ έχουμε το αντίθετο. Όλες οι εμπλεκόμενες μυστικές υπηρεσίες, ελληνικές, βρετανικές και πακιστανικές, θα ήταν πανευτυχείς με την έκδοση του Ασλάμ. Κάθε προσπάθεια για διερεύνηση των απαγωγών θα σταματούσε. Ένα σαφές μήνυμα εκφοβισμού, στο όνομα της «αντιτρομοκρατικής ασφάλειας» θα είχε σταλεί. Το ποιος παίζει το ρόλο του μαφιόζου στην ιστορία μας είναι προφανές.

Την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφθηκαν τη χώρα μας δυο ξένοι. Η Αϊρίν Χαν, γενική γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, ήρθε προσκεκλημένη του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Συναντήθηκε με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε έπειτα τις ανησυχίες της σε διεθνές δελτίο τύπου. Οι ευάλωτες ομάδες –γυναίκες, μειονότητες, πρόσφυγες και μετανάστες- βρίσκονται στο επίκεντρο. Ειδικότερα, οι συνθήκες κράτησης των αιτούντων άσυλο συνιστούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Ο αποκλεισμός τους από κάθε επαφή με δικηγόρο ή οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων, όπως συμβαίνει αυτήν ακριβώς τη στιγμή με  τους 100 ανθρώπους που κρατούνται στα Χανιά, είναι ανεπίτρεπτος. Εξάλλου, η ενδοοικογενειακή βία δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο που, αν και θετικό βήμα, εξακολουθεί να έχει σημαντικές ατέλειες, προκρίνοντας τη διατήρηση του θεσμού της οικογένειας ως προτεραιότητα έναντι της προστασίας και αποκατάστασης τους θύματος. Τέλος, η σεξουαλική δουλεία, το εμπόριο γυναικών, ανθεί με τη συνυπευθυνότητα αρχών και πελατών -συμπολιτών μας.

Ο δεύτερος ξένος επισκέπτης ήταν ο Ντικ Μάρτι, ο Ελβετός γερουσιαστής που ερεύνησε για λογαριασμό του Συμβουλίου της Ευρώπης τις μυστικές πτήσεις της CIA. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Τζορτζ Μπους να παραδεχθεί ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες μετέφεραν από ευρωπαϊκές χώρες υπόπτους για την τρομοκρατία. Οι δυο επισκέπτες μίλησαν για τις ελληνικές παράπλευρες απώλειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Την ίδια ώρα που η κ. Χαν ζητούσε πραγματική έρευνα για τους απαχθέντες Πακιστανούς μετανάστες, ο κ. Μάρτι εγκαλούσε την ελληνική κυβέρνηση για την απροθυμία της να διερευνήσει τις καταγγελίες για παράνομες πτήσεις. Δεν πρόκειται για σατανική συνωμοσία δυο ανθελλήνων. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε καν γνωρίζονται. Απλώς, λένε το αυτονόητο, πως οι ενδείξεις εμπλοκής της χώρας μας είναι υπαρκτές και ισχυρές. Οι απαχθέντες μετανάστες δηλώνουν ότι αναγνώρισαν ακόμα και το μέρος όπου κρατήθηκαν. Ως πότε ο κ. Πολύδωρας θα κρύβεται πίσω από το δάχτυλο των πρακτόρων της ΕΥΠ; Από την άλλη, οι 108 πτήσεις πραγματοποιήθηκαν. Δεν μπορεί η κ. Μπακογιάννη να προσπερνά την υπόθεση δηλώνοντας απλώς πως η Ελλάδα δεν πήρε μέρος στην παράνομη μεταφορά «υπόπτων». Οφείλουν και οι δύο να ερευνήσουν τις καταγγελίες και το γνωρίζουν. Επιπλέον, αφού οι μισές πτήσεις της CIA έγιναν επί ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιπες επί ΝΔ, είναι ευεξήγητη η αιδήμων σιωπή τόσο της κυβέρνησης όσο και της κατά τα άλλα λαλίστατης αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ επιλεκτικά να σιωπούν. Οφείλουν και εκείνοι εξηγήσεις. Η λειτουργία ενός πλήρους παρακρατικού μηχανισμού με τη συνεργασία ξένων και εγχώριων υπηρεσιών θέτει σε σοβαρή δοκιμασία ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα και το κράτος δικαίου.

Ο πρώην Δημόσιας Τάξης και νυν Πολιτισμού κ. Βουλγαράκης υποστήριζε από καιρό πως έχει «στοχοποιηθεί». Μετά ήρθε η έκρηξη βόμβας κοντά στο σπίτι του και διατυπώθηκε επισήμως η άποψη πως η επίθεση ήταν αποτέλεσμα της στοχοποίησής του. Χρειάζονται όμως δυο βάναυσες στρεβλώσεις της πραγματικότητας για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο.

Από τη μια, ο κ. Βουλγαράκης δε βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής (προσοχή! της κριτικής, όχι της βίας) για λόγους προσωπικούς. Ήταν ο αρμόδιος για την εν Ελλάδι εφαρμογή της παγκόσμιας «αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας» και το έκανε με αξιοζήλευτο ζήλο. Σε γενικές γραμμές όπως και ο προκάτοχός του, για να είμαστε δίκαιοι. Για τον λόγο αυτόν, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε βέβαια να είναι πιο μετρημένη. Εύκολα θυμάται κανείς πώς και πότε ξεκίνησαν όλα αυτά: την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη από κοινού συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχτιζαν το νέο πλέγμα της αντιτρομοκρατίας. Βέβαια, ο κ. Βουλγαράκης επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο και επέτρεψε, ανέχτηκε, αποσιώπησε την κατά γράμμα εφαρμογή των αγριότερων από τις υπερατλαντικές εμπνεύσεις. Γιατί τι άλλο είναι η απαγωγή των Πακιστανών παρά η ελληνική εκδοχή των ανακριτικών πτήσεων της CIA; Μήπως το δικό μας σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι η ελληνική έκφανση του πλανητικού Μεγάλου Αδερφού; Άρα, ο κ. Βουλγαράκης υπέστη οξεία κριτική διότι εντός του πεδίου της πολιτικής του ευθύνης εφαρμόστηκε πολιτική περιστολής δικαιωμάτων και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως διαπράχτηκαν παράνομες πράξεις. Όχι διότι εν γένει κάποιοι αποφάσισαν να τον στοχοποιήσουν.

Η δεύτερη λογική ακροβασία συνδέει ευθέως την κριτική με τη βόμβα. Υποστηρίζει πως η δημοσιοποίηση μιας αποδεδειγμένης ή ενδεχόμενης παρανομίας, το δελτίο τύπου μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, η απόφαση μιας Ανεξάρτητης Αρχής, η τοποθέτηση ενός πολιτικού φορέα, ακόμα και το πόρισμα ενός εισαγγελέα μπορούν να οπλίσουν έναν αυτόκλητο τιμωρό. Τίθεται λοιπόν ευθέως ένα ερώτημα: όταν ένας θιασώτης της αυτοδικίας καταδικάζει στο όνομα της δικής του δικαιοσύνης, όταν δηλαδή σε καιρό δημοκρατίας η βόμβα εντέλλεται να εκφράσει την υποτιθέμενη λαϊκή βούληση, όσοι είχαν ασκήσει κριτική στο θύμα της τυφλής βίας γίνονται συνένοχοι;  Μα τότε η θεωρία της «στοχοποίησης» οδηγεί σε πέπλο σιωπής! Το Ουοτεργκέιτ μένει κρυφό μήπως πάθει κάτι ο Νίξον; Δεν καταγγέλλεται ο πόλεμος του Ιράκ μήπως κάποιος τρελός πυροβολήσει τον Μπους; Η βόμβα δηλαδή θα καθορίσει τα όρια άσκησης των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων; Τότε, η εκάστοτε εξουσία αποκτά ένα επιπλέον εργαλείο για να περιστείλει τον δημοκρατικό έλεγχο: θα κατηγορεί τους αντιπάλους της για «στοχοποίηση».

Ένα τέρας έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας. Καταλαμβάνει όσο χώρο του αφήνουμε διαθέσιμο, τρέφεται από την αδυναμία μας. Σαν πλημμυρίδα μετά την 11η Σεπτεμβρίου -αν και η ετοιμασία είχε νωρίτερα αρχίσει- η κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατέκλυσε τον πλανήτη. Μονομερής άσκηση βίας, νέες νομοθεσίες, μυστικές διμερείς συμφωνίες, αυστηρότεροι έλεγχοι, κατάργηση του δικαιώματος ασύλου, βιομετρικά δεδομένα, ειδικές συνθήκες λειτουργίας των δικαστηρίων σε «δίκες τρομοκρατίας».

Το ελληνικό γαϊτανάκι της έκτακτης ανάγκης δεν έχει τέλος. Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τα (δια)δικαστικά στραβοπατήματα περί την 17 Νοέμβρη και ήρθαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Μαζί τους ήρθαν οι κάμερες. Οι πιο μετριοπαθείς είπαν «ας δείξουμε κάποια ανοχή μέχρι το τέλος των αγώνων και μετά, αν χρειαστεί, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε». Μόνο που οι κάμερες έμειναν και το βλοσυρό τους μάτι συνοδεύει κάθε κινητοποίηση στο κέντρο της πόλης, ενώ όσοι μιλούν περί ρύθμισης της κυκλοφορίας κανέναν δεν πείθουν. Ακολούθησαν οι απαγωγές μεταναστών. Οι καλόπιστοι πάλι δυσπιστούσαν. Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις, οι τότε ψευδείς υπουργικές διαψεύσεις δίνουν τώρα τη θέση τους σε μια τεχνηέντως ασαφή επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας. Η χρήση μεθόδων μαφίας από κρατικές υπηρεσίες όμως παραμένει. Ακριβώς όπως με τις μυστικές πτήσεις της CIA. Χιονοστιβάδα οι καταγγελίες πως η Αθήνα αποτέλεσε σταθμό για τα αεροπλάνα- φυλακές. Αιδήμων σιωπή από τις αρχές.

Το αποκορύφωμα είναι οι υποκλοπές. Ένας πλήρης παρακρατικός μηχανισμός με συνεργασία πολυεθνικών εταιριών, ξένων και ενδεχομένως εγχώριων υπηρεσιών. Το τρίπτυχο φοβίζει: αυτονομημένα παράκεντρα εξουσίας, υπόγειες δικτυώσεις με πλήρως έκνομο χαρακτήρα και αντικείμενο, ομολογημένη αδυναμία της πολιτικής εξουσίας να ελέγξει τα πράγματα. Ο υποκλεπτόμενος πρωθυπουργός συμβολίζει την καταρρακωμένη δημοκρατική πολιτεία που ποδηγετείται από το υπερεθνικό και πολυεθνικό παρακράτος.

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιβάλλει τους κανόνες του, άρα γίνεται κανονικό. Οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου που γνωρίζαμε κινδυνεύουν να γίνουν έκτακτες. Τι άλλο χρειάζεται; Δεν είναι σαφές πως ζούμε ήδη με το τέρας; Η απειλή δεν αφορά απλώς τον ένοχο, ούτε καν απλώς τον κατηγορούμενο, αφορά πλέον τον καθένα, γιατί ο καθένας είναι δυνάμει ύποπτος. Τα έκτακτα μέτρα δεν κάνουν διακρίσεις, στοχοποιούν τον γενικό πληθυσμό. Η συναίνεση είναι ασυγχώρητη αφέλεια. Κάθε νέο δήθεν έκτακτο μέτρο πρέπει να συναντά ανυποχώρητη αντίδραση. Να πιέσουμε να ξηλωθεί το πλέγμα των έκτακτων μέτρων που δυσανάλογα περιορίζουν τις ελευθερίες μας στο όνομα της ασφάλειας. Ο λόγος απλός: ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η κρατική εξουσία δεν αυτοπεριορίστηκε οικειοθελώς. Το να περιμένουμε λοιπόν να επανέλθουν αυτομάτως οι προηγούμενες εγγυήσεις των δικαιωμάτων μόλις εκτιμηθεί πως πέρασαν οι έκτακτες συνθήκες είναι ακραία αυταπάτη.

Ο τρόπος που χειρίστηκε ο κ. Βουλγαράκης τις καταγγελίες περί απαγωγής των Πακιστανών μεταναστών είναι ανεπίτρεπτος. Δε διδάχτηκε τίποτα ο υπουργός από το πάθημα του ιρλανδού ομολόγου του που βασίστηκε στις διαβεβαιώσεις της Κοντολίζα Ράις και αλαζονικά προκάλεσε όποιον είχε πληροφορίες για τις πτήσεις της CIA να τον ενημερώσει. Η Διεθνής Αμνηστία δημοσιοποίησε αμέσως αναλυτικά στοιχεία για τουλάχιστον 50 προσγειώσεις στο αεροδρόμιο Σάνον (και 800 πτήσεις συνολικά στην Ευρώπη). Γιατί ο δικός μας υπουργός κράτησε εξίσου απόλυτη στάση και μένει τώρα πλήρως εκτεθειμένος; Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών δείχνουν πως στελέχη της ΕΥΠ συμμετείχαν στις παράνομες ενέργειες και ο Υπουργός τελούσε εν γνώσει. Οι διαψεύσεις του διαψεύδονται. Το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε στην οδό Κατεχάκη, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής», έφτασε στο τέλος του.

Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες επιχειρησιακές προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο υπουργός το αγνόησε. Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Και σα να μην έφτανε αυτό, μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται το υπερεθνικό πλέγμα καταστολής. Ο χορός ξένων πρακτόρων στο ευρωπαϊκό έδαφος δεν έχει τέλος.

Το διεθνές σκηνικό για τον κ. Βουλγαράκη (και τους ευρωπαίους ομολόγους του) είναι ναρκοθετημένο. Θα μπορούσε να επικαλεστεί την ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, να υποσχεθεί διαφάνεια. Όταν όμως ο Υπουργός Δικαιοσύνης φρονίμως ποιών υπέδειξε την οδό της νομιμότητας παραγγέλνοντας εισαγγελική έρευνα, ο κ. Βουλγαράκης επέλεξε να διαφοροποιηθεί, βασιζόμενος προφανώς στην ελπίδα στεγανότητας του κτιρίου της Κατεχάκη. Την ώρα που έβγαιναν στο φως τα ονόματα των πρακτόρων της ΕΥΠ που απήγαγαν μετανάστες, εκείνος καλούσε «τα μέλη της πακιστανικής κοινότητας που θέλουν να παραμείνουν στη χώρα μας να εμπιστεύονται και να συνεργάζονται με τις υπηρεσίες ασφαλείας». Ποιες αρχές ασφαλείας κ. Υπουργέ, αυτές που τους απήγαγαν και τους ανέκριναν μυστικά, αυτές που τους απείλησαν; Και πώς αλλιώς ακούγεται η έκκλησή σας στα αυτιά των πακιστανών, ενώ διεξάγεται δικαστική έρευνα, αν όχι σαν έμμεση απειλή απέλασης; Τα κατευθυνόμενα παραπολιτικά σχόλια που αποδίδουν τις αποκαλύψεις σε έριδες και αλληλοκαρφώματα υπουργών επιχειρούν να στρέψουν αλλού τη συζήτηση. Εμείς όμως περιμένουμε το τέλος της  εισαγγελικής έρευνας. Και πάντως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, η περιφρόνηση του κ. Βουλγαράκη προς τους θεσμούς, την αλήθεια και την κοινή λογική είναι ανεπίτρεπτη για υπουργό δημοκρατικής κυβέρνησης.

Πληθαίνουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες για μυστικές πτήσεις αεροσκαφών της CIA στην Ευρώπη και η Ελλάδα ακούγεται ως σταθμός πολλών από τις πτήσεις αυτές. Η κυβέρνηση τηρεί από την πρώτη στιγμή συγκεκριμένη θέση: σιωπά αμήχανη. Εξάλλου, ο προσδιορισμός του χρόνου των περισσότερων πτήσεων είναι από μόνος του αποκαλυπτικός: καλοκαίρι συλλήψεων για την υπόθεση 17 Νοέμβρη, Ολυμπιακοί Αγώνες. Δύσκολα η Αθήνα μπορεί να επικαλεστεί άγνοια, γιατί τότε πρέπει να παραδεχτεί αδυναμία ελέγχου του εθνικού χώρου και μειωμένη εθνική κυριαρχία. Οι υπόλοιπες πτήσεις έντονα «μυρίζουν» Αλ Κάιντα, οπότε ποιος θα τολμούσε να παρέμβει στην υπερατλαντική τρομοεκστρατεία; Οι αποκαλύψεις συμπληρώνουν τις καταγγελίες για απαγωγή περισσότερων από 20 μεταναστών τον Ιούλιο σε τρεις ελληνικές πόλεις, πολυήμερη κράτησή τους σε άγνωστη τοποθεσία και μυστική ανάκρισή τους από ξένους πράκτορες. Εύκολα λοιπόν εξηγείται η περίεργη γλωσσικά και ανάπηρη νοηματικά δήλωση του υφυπουργού κ. Νεράντζη «Είναι ανεπιβεβαίωτες οι πληροφορίες. Δεν υπάρχουν στοιχεία για να επιβεβαιώνουν».

Το θέμα όμως είναι η σιωπή μας. Όχι της κυβέρνησης, αυτής ή της προηγούμενης, αλλά η δική μας. Η προϊούσα εξοικείωσή μας με την αποτρόπαιη όψη του τέρατος. Η αποδοχή της κυνικής μετατροπής όλο και μεγαλύτερων περιοχών του πλανήτη σε ζώνες μειωμένης ισχύος του διεθνούς δικαίου και του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο συμβιβασμός με μια εικονική πραγματικότητα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πού πήγαν τα αντανακλαστικά μας; Και αν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το θέμα πήρε κάποιες διαστάσεις, είναι λυπηρή η αδράνεια στην Ελλάδα. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σιωπούν, οι πολιτικοί φορείς περιορίστηκαν σε μια ολιγόλεπτη μη-συζήτηση στη Βουλή, η δικαιοσύνη αδρανεί (δε θεώρησε άραγε κάποιος δικαστικός λειτουργός άξια διερεύνησης ούτε τα στοιχεία για μυστικές πτήσεις ούτε τις απαγωγές και τον εκφοβισμό;) και την τιμή μας σώζουν μόνο μερικά δημοσιεύματα.

Οι εξελίξεις δεν έχουν τέλος και ό,τι σήμερα φαίνεται απίθανο αύριο μπορεί να επιβεβαιωθεί. Προς τα παρόν, μυστικά κέντρα κράτησης αναφέρονται στη Ρουμανία και την Πολωνία. Τρομάζει όμως κανείς αν αναρωτηθεί πού κρατήθηκαν οι απαχθέντες μετανάστες τον περασμένο Ιούλιο. Τρομάζει μάλιστα ακόμα περισσότερο αν φανταστεί μια αντίστοιχη αμεριμνησία θεσμών και κοινής γνώμης στο υποθετικό σενάριο της αποκάλυψης αντίστοιχου κέντρου στη χώρα μας. Ακραία υπόθεση; Μακάρι.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα