You are currently browsing the tag archive for the ‘Αριστερά’ tag.

girl-with-death-mask-8

Η πρόσφατη εκδίκαση της αγωγής Καμμένου κατά του σκιτσογράφου και αρθρογράφου Πετρουλάκη θέτει εκ των πραγμάτων ζητήματα αρχών για όλους μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Πιο φιλέλληνες θα ήταν Βούλγαροι και Τούρκοι καθηγητές από τον Λιάκο»: η ιταμή φράση του εκδότη/διασκεδαστή Θέμου Αναστασιάδη κατακλύζει το διαδίκτυο. Σαν Βασιλικός Επίτροπος Εκτάκτου Στρατοδικείου, υψώνει τα λάβαρα της εθνικοφροσύνης και της ιδεολογικής καθαρότητας. Δεν είναι ο πρώτος ούτε κι ο τελευταίος. Η πατριδοκαπηλία πουλάει. Βρίθει η νεότερη ιστορία μας από εκδηλώσεις «μισαλλόδοξης εθνικοφροσύνης» με σκοπό τον σωφρονισμό όσων εξέφραζαν αποκλίνουσες απόψεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κοιτώ την αιμάσσουσα Αριστερά. Τα λάθη των τελευταίων μηνών. Τη στρατηγική που δεν αναπροσαρμόστηκε εγκαίρως και οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα. Τη ρητορική που διαψεύστηκε μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, αλλά επαναλήφθηκε πέντε μήνες μετά για να ξαναδιαψευστεί μετά το δημοψήφισμα. Το ίδιο το δημοψήφισμα, πολλαπλώς προβληματικό, όπλο αυτεπίστροφο. Τις προσωπικές στρατηγικές που παροξύνουν τη γεύση της ήττας. Το αυτομαστίγωμα, την προοπτική της διάσπασης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δεν είναι καινοφανής η θεωρία πως τα άκρα ταυτίζονται διότι οι όμοιες πρακτικές τους ακυρώνουν τις αντίθετες ιδεολογικές αφετηρίες. Εσχάτως μάλιστα, μετά την ορμητική είσοδο της Χρυσής Αυγής στο προσκήνιο, η θεωρία των όμοιων άκρων κερδίζει ραγδαία έδαφος στον δημόσιο διάλογο. Σύμφωνα με την τελευταία εκδοχή, οι κακές πρακτικές του ενός άκρου, της Αριστεράς, ευθύνονται για την άνοδο του άλλου, της Ακροδεξιάς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημοσιευμένο εδώ

Μια ανάσα πριν από τις εκλογές, ορισμένοι εμμένουν σε μια και μόνη διαχωριστική γραμμή που διχάζει το εκλογικό σώμα και τις πολιτικές δυνάμεις. Βασίζουν όλη την στρατηγική και την κριτική εξέταση των πραγμάτων μόνο στον διαχωρισμό «Μνημόνιο αντιμνημόνιο». Διαπράττουν ιστορικό σφάλμα και το μόνο που καταφέρνουν είναι να κλείσουν το μάτι στον αγοραίο εθνολαϊκισμό και στους καμένους συνωμοσιολόγους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο κ. Υπουργός διαθέτει μια ζηλευτή ιδιότητα: είναι εξωτερικός παρατηρητής, ένας αποστασιοποιημένος μελετητής. Σαν άλλος birdwatcher στέκεται στις πλαγιές και στα περάσματα και κοιτάζει με τα κιάλια τα κοινωνικά φαινόμενα να περνάνε. Και περνάνε πολλά, σμήνη ολόκληρα από παθογένειες σκίζουν τους αιθέρες μπροστά στα υπουργικά κιάλια. Πελατειακές σχέσεις, συντεχνιακά προνόμια, διαφθορά και συγκάλυψη, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες, θεσμικά ελλείμματα, συνδικαλιστικές στρεβλώσεις, παλαιοκομματικές συμπεριφορές. Ακούραστος εκείνος παρατηρεί και σχολιάζει. Έχει την ψευδαίσθηση ότι, όπως κι ο ίδιος, έτσι και κανείς άλλος δεν τον αναγνωρίζει ως μέρος του τοπίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επέβαιναν στην εκλογική υπερταχεία που έφερε τον Γ. Καμίνη στη δημαρχία συνομολογούν ότι το θαύμα των δύο μηνών πραγματοποιήθηκε χάρη σε μια και μόνη καύσιμη ύλη, τους ανθρώπους. Αυτοί ήταν το κεφάλαιο του νέου δημάρχου. Οι ομόκεντροι κύκλοι που σχηματίστηκαν γύρω από τον αρχικό πυρήνα φίλων εθελοντών αποτέλεσαν ένα ιδιότυπο εργαστήρι παραγωγής ιδεών, δράσεων και επικοινωνίας. Σε αυτούς τους κύκλους δούλευαν νυχθημερόν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους. Προσήλθαν ξεπερνώντας τις διαφορές τους και αναζητώντας κοινούς τόπους, είτε ανήκαν σε κομματικούς σχηματισμούς είτε όχι. Γρήγορα η κλιμακούμενη δυναμική της εκλογής υπερέβη τα σφάλματα που γεννούσε ο ερασιτεχνισμός τους. Υπερπήδησαν επίσης τις τρικλοποδιές που τους έβαζε η κομματική ιδρυματοποίηση όσων αδυνατούσαν να αντιληφθούν αυτό που ερχόταν ή επιδίωκαν να το στριμώξουν στον ασφυκτικό χώρο του κομματικού σωλήνα.

Την ώρα που ο Γ. Καμίνης βρίσκεται αντιμέτωπος με το εθνικό μας αδιέξοδο σε κλίμακα πόλης, αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ταυτόχρονα το μεγάλο του στοίχημα. Μπροστά λοιπόν στην ανάληψη ενός δήμου στα πρόθυρα κατάρρευσης και μιας πόλης βυθισμένης στην εγκατάλειψη και τον αυτοοικτιρμό, απαιτείται εργώδης προσπάθεια για να ενεργοποιηθούν οι άνθρωποι της πόλης: τεχνοκράτες, επιστήμονες, πνευματικοί και καλλιτεχνικοί δημιουργοί, πολίτες που ασφυκτιούν, νέοι που πάλλονται χωρίς εκφραστική διέξοδο. Το κεφάλαιο αυτό δεν είναι πόρος πολυτελείας, είναι όρος επιβίωσης. Είναι η μόνη αποσκευή του νέου δημάρχου απέναντι στο πελατειακό τέρας. Είναι η ενσυνείδητη απάντηση στο πανίσχυρο ρεύμα της αποχής και τη σιωπηρή αποδοχή του αδιεξόδου. Είναι η μόνη φωτεινή αναλαμπή στον ζοφερό χειμώνα του ’10 που ανοίγεται εμπρός μας. Είναι το ζωντανό ανάχωμα στην επελαύνουσα βία των νεοναζί που στρογγυλοκάθονται πλέον στο δημοτικό συμβούλιο.

Προσοχή όμως. Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να εκληφθεί, λόγω μετεκλογικής ευφορίας, το κεφάλαιο αυτό ως δεδομένο. Την ώρα της μεγάλης ύφεσης και της συνακόλουθης απονομιμοποίησης κάθε πολιτικού θεσμού, δεν υπάρχουν δεδομένοι πιστοί κανενός. Δεδομένοι είναι μόνο οι κόλακες της εξουσίας. Τους υπόλοιπους ο νέος δήμαρχος πρέπει να τους πείσει εκ νέου με την άσκηση των καθηκόντων του. Υπάρχει βέβαια πρόσφορο έδαφος, καθώς είναι πασίδηλο ότι εκείνοι που χάρηκαν με τη νίκη του είναι πολύ περισσότεροι από όσους τον ψήφισαν. Δεν θα είναι όμως εύκολο να μετατρέψει την θετική υποδοχή της εκλογής του σε ενεργοποίηση. Μπορεί πολλοί να χάρηκαν αλλά δεν παύουν να παραμένουν επιφυλακτικοί. Εξάλλου, αν δεν ήταν επιφυλακτικοί, θα είχε ηττηθεί ευκολότερα ο χειρότερος δήμαρχος της μεταπολιτευτικής Αθήνας.

Απέναντι στο εκλογικό συμβάν της Αθήνας (και της Θεσσαλονίκης με άλλους όρους) κανείς δεν μπορεί να μένει δογματικά αμετακίνητος. Η επιμονή στη δια της βίας επαλήθευση παλαιών βεβαιοτήτων αποδεικνύεται κραυγαλέα ανεπαρκής. Η ανάγνωση λοιπόν αυτού του συμβάντος προϋποθέτει πριν από όλα την υπέρβαση του ίδιου μας του εαυτού και των καθηλωμένων μας ταυτοτήτων. Να γιατί «η δυνατότητα Καµίνη είναι ταυτόχρονα οδυνηρή και λυτρωτική. Οδυνηρή γιατί ως εµπειρική, γήινη, παρούσα δυνατότητα αλλαγής, µας θέτει µπροστά στο ενδεχόµενο να συµπορευτούµε µε ανθρώπους που δεν µας µοιάζουν και µε δυνάµεις µε τις οποίες διαφωνούµε. Αλλά και λυτρωτική γιατί µας επιτρέπει να το κάνουµε αξιοπρεπώς, γιατί σε αυτό το εγχείρηµα όλοι µοιάζουν να έχουν αλλάξει, έστω ελαφρώς» όπως έγραφε προεκλογικά ο Παναγής Παναγιωτόπουλος (Τα Νέα, 10/11).

Οι περιπτώσεις Καμίνη-Μπουτάρη κι άλλων λιγότερο προβεβλημένων μη κομματικών υποψηφίων αποτελούν δείγμα ότι το άρρωστο πολιτικό σύστημα δείχνει ακόμα σημάδια ζωής. Πρόκειται, θα έλεγε κανείς, για μια ασθενική ανταπόκρισή του στο αίτημα για νέους τρόπους ανάδειξης πολιτικού προσωπικού. Συνακόλουθα, δημιουργεί και την ελπίδα για μια άλλη άσκηση της ίδιας της πολιτικής. Δεν πρέπει όμως να φτάσουμε στο άλλο άκρο (όπου μας ωθεί η μιντιοκρατία), να θεωρείται δηλαδή η μη κομματική ένταξη ως εχέγγυο επάρκειας ή ακεραιότητας.

Τέλος, οι ηγεσίες της Αριστεράς καλούνται να αναστοχαστούν πάνω στο γεγονός ότι δεν είχαν καν τα στοιχειώδη ρεφλέξ να επιλέξουν ποιον θέλουν να αντιπολιτεύονται στον δήμο. Ακόμα και όταν ο απερχόμενος δήμαρχος έριξε απεγνωσμένος ψηφοθηρικά δίχτυα στα μαύρα νερά του ρατσιστικού περιθωρίου, η Αριστερά, απελπιστικά κοντή μπροστά στο ύψος των περιστάσεων, δεν του έδειξε ευθέως το δρόμο προς το σπίτι του.

Ευτυχώς το έκαναν οι πολίτες.


Νιώθω πως ένα σύννεφο επιχειρεί να σκιάσει τα προφανή όταν ακούω ή διαβάζω για την εκλογή Ομπάμα. Δεν εννοώ βέβαια την αυτοσυγκράτηση απέναντι στη μέθη ενός χολιγουντιανού μεσσιανισμού του 21ου αιώνα αλλά τη μίζερη προσπάθεια να φέρουμε ένα μεγάλο γεγονός στα μικρά μας μέτρα. Μέρος της καθ’ ημάς αριστεράς με αβάσταχτη ευκολία ασκείται στην ισοπεδωτική εθελοτυφλία: η σύγχρονη εκδοχή του «τι Παπάγος τι Πλαστήρας» είναι «το κεφάλαιο δεν έχει χρώμα». Αφετέρου, μέρος του πολιτικού προσωπικού και των δημοσιογράφων μετρά ένα διεθνούς εμβέλειας γεγονός με τη μικρή μεζούρα της γειτονιάς μας («Ο Ομπάμα θα κριθεί από τη στάση του στο μακεδονικό», δήλωσε πολιτικός αρχηγός). Μιλάω ακόμα για τις έτοιμες ερωτήσεις που εκτοξεύουμε με την αυταρέσκεια των βεβαιοτήτων μας: Ο Ομπάμα δε θα κάνει πολέμους; Δε θα υπάρχει πια ρατσισμός; Δεν τον στήριξε το κεφάλαιο; Πιθανότατα καταφατική η απάντηση στα παραπάνω, αλλά δεν αναιρεί άλλα προφανή.

Η εκλογή Ομπάμα είναι κατ’ αρχήν μια ήττα του φονταμενταλισμού, της αμερικανικής χριστιανικής Δεξιάς της Πέιλιν αλλά και του σύγχρονου «χορηγού» της, της εγκληματικής σκοταδιστικής συμμορίας του Μπιν Λάντεν. Η εκλογή Ομπάμα είναι επίσης μια νίκη της συμμετοχής, ενός νέου –μπορεί ευκαιριακού, αυτό θα το δούμε- πολιτικού ακτιβισμού, η πρόγευση μιας δημοκρατίας του αύριο. Με άφθονο σόου και πολιτικό χρήμα. Αλλά και με τεράστια συμμετοχή. Με νέες τεχνολογίες, πλανητική δικτύωση, αποδόμηση της διακυβέρνησης Μπους πρωτίστως από τα κάτω. Η εκλογή Ομπάμα σημαίνει επίσης μη εκλογή Μακ Κέιν. Η ταυτολογία αυτή παραγνωρίζεται, σα να υποστηρίζει κανείς ότι δε θα υπήρχε διαφορά αν στη θέση του απερίγραπτου Μπους είχε εκλεγεί ο Αλ Γκορ. Και αν φροντίζουν ορισμένοι να τονίζουν τα σημεία σύγκλισης Ομπάμα – Μακ Κέιν, ο κόσμος διαισθάνεται ότι και η σύγκλιση αυτή έχει αποχρώσεις, αποχρώσεις που μπορούν να κάνουν τη διαφορά: από το ζήτημα των εκπομπών ρύπων, το Γκουαντάναμο, το Ιράκ, μέχρι την περίθαλψη, τους χρεοκοπημένους δανειολήπτες και τις διακρίσεις.

Το πολυσύνθετο και αντιφατικό εκλογικό σώμα που ψήφισε είναι η Αμερική με τις πολλές επιμέρους Αμερικές που μάλλον κανείς μας δεν τις ξέρει επαρκώς. Τα αποτελέσματα στις παράλληλες ψηφοφορίες αυτό ακριβώς έδειξαν. Η προεδρική εκλογή δεν είναι μόνο γέννημα της οικονομικής κρίσης, του πολέμου, της φαιδρής εικόνας του απερχόμενου Προέδρου και του επικοινωνιακά χαρισματικού Ομπάμα. Είναι ακόμα γέννημα εκείνων των υπόγειων τριγμών μιας κοινωνίας που τραβάει ταυτόχρονα προς χίλιες κατευθύνσεις κι όμως βρίσκει έναν βηματισμό. Είναι γέννημα της ανάγκης τόσων γενεών να πάρουν τα όνειρά τους εκδίκηση και να ανοίξει μια χαραμάδα ελπίδας. Είναι γέννημα πολλαπλών υπερβάσεων που κλονίζουν τα στερεότυπά μας και πολύ περισσότερο τα στερεότυπα των ίδιων των αμερικανών.

Να γιατί είναι μάταιο να βάζουμε στο ζύγι μια στροφή της Ιστορίας, ακόμα κι αν είμαστε βέβαιοι πως δε θα αποδειχτεί τέτοια. Τις μεγάλες αλλαγές δεν τις βλέπουμε. Μπορεί, αν είμαστε τυχεροί, να περάσει μπροστά μας ένα καθρέφτισμα, μια σκιά τους. Και επειδή δεν έχουν σκιά τα γεγονότα αλλά τα σύμβολά τους, μπροστά σε ένα τέτοιο σύμβολο γελούσαν δακρυσμένα τόσα πρόσωπα στο Σικάγο.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Μαριέττας Γιαννάκου εγκώμιο

Παρόλο που στη στήλη αυτή συνηθίζεται να υπερτερούν τα επικριτικά σχόλια και να σπανίζουν τα θετικά, στην περίπτωση της κ. Γιαννάκου χρειάζεται μια εξαίρεση. Ο πρώτος λόγος είναι πως σε μέρος ψηφοφόρων και στελεχών της Αριστεράς διακρίνεται μια δόση καύχησης για την πτώση της κ. Γιαννάκου. Θεωρούν δηλαδή πως η αντίδραση στην πολιτική της στα θέματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης οδήγησε στην καταψήφιση και τη μη εκλογή της. Λάθος! Μπορεί να εγείρονται ενστάσεις για ορισμένες επιλογές και την τακτική της: η επιμονή στην αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν έπεισε για την προσήλωση στην προτεραιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και υπονόμευσε την προσπάθεια για τομές. Όμως η κ. Γιαννάκου δεν έπεσε από την Αριστερά, δεν καταψηφίστηκε για τα εκπαιδευτικά. Ηττήθηκε από μια αντίληψη που διατρέχει οριζόντια όλους τους πολιτικούς χώρους και αποτυπώνεται σε κάθε θέμα σχετικό με τις μεταφυσικές περί έθνους αγωνίες και ανασφάλειές μας. Η κ. Γιαννάκου υπήρξε κυρίως θύμα του σχολικού βιβλίου Ιστορίας. Τιμωρήθηκε επειδή επέμεινε στην ανάγκη τήρησης της νομιμότητας. Στις θεσμικές διαδικασίες. Στην αξιολόγηση του βιβλίου σύμφωνα με το πάγιο σύστημα αξιολόγησης και όχι με πλειοδοσίες εθνικοφροσύνης. Τιμωρήθηκε επειδή τόλμησε να εκστομίσει πως την Ιστορία δεν τη γράφει ο λαός όπως νομίζει, αλλά οι επιστήμονες! Ηττήθηκε και γι’ αυτό η Στ΄ τάξη δεν έχει βιβλίο Ιστορίας. Όμως, σε μια οργανωμένη πολιτεία η δική της οδός είναι επαινετή και οι χειρισμοί κάποιων προκατόχων της σε παραπλήσιες περιπτώσεις απορριπτέοι (η τηλεφωνική εκ Πεκίνου απόσυρση σχολικού εγχειριδίου Ιστορίας επί υπουργίας Ευθυμίου δύσκολα λησμονιέται).

Ο δεύτερος λόγος είναι η στάση της κ. Γιαννάκου στο θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Τάχθηκε υπέρ του αυτονόητου, δηλαδή του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της τήρησης των θεμελιωδών αρχών του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Τον καιρό της εκκλησιαστικής πανστρατιάς και ενώ ψηφοφόροι, στελέχη και αρχηγός του κόμματός της έσπευδαν να υπογράψουν, εκείνη με νηφαλιότητα διαχώριζε τη θέση της και ζητούσε να μην αποδίδονται μεταφυσικές και υπερφυσικές διαστάσεις σε ένα ταξιδιωτικό έγγραφο. Η επιλογή της κυβέρνησης να μην ανοίξει το θέμα ξανά και η τουλάχιστον παράξενη σιωπή της Εκκλησίας τη δικαίωσαν αναδρομικά.

Ο τρίτος λόγος είναι το ύφος και το ήθος μέρους των εναντίον της επιθέσεων. Όταν η πολιτική κριτική ενδύεται το μανδύα της δήθεν σάτιρας και βάζει στο στόχαστρο την εξωτερική εμφάνιση, τις ενδυματολογικές επιλογές και την προσωπική ζωή του αντικειμένου της, τότε έχουμε να κάνουμε με φορείς χυδαιότητας και η καταδίκη τους πρέπει να είναι καθολική. Η απουσία της κ. Γιαννάκου από το κοινοβούλιο αποτελεί συμβολική ήττα του πολιτικού πολιτισμού. Ιδίως όταν σε κάποια από τα έδρανα θα λάβουν θέση λάτρεις των κραυγών, τηλεπωλητές βιβλίων που πορεύονται στο χθες με σημαία την περιφρόνηση του ορθού λόγου και των αρχών της δημοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα