You are currently browsing the tag archive for the ‘Βαλκάνια’ tag.

Η ετήσια έκθεση του Network of Concerned Historians (σε πρόχειρη απόδοση, Δίκτυο Ανησυχούντων Ιστορικών) καταγράφει περιπτώσεις πιέσεων, διώξεων ή λογοκρισίας σε όλο τον κόσμο, ιδίως σε βάρος ιστορικών. Ενδιαφέρουσα και διδακτική η περιδιάβαση. Στη Βουλγαρία η Martina Baleva δέχτηκε επιθέσεις για την πρόθεσή της να πραγματοποιήσει συνέδριο όπου θα απομυθοποιούσε πτυχές της εθνικής αφήγησης και θα αναδείκνυε αντι-ισλαμικά στερότυπα. Μερίδα των ΜΜΕ και το ακροδεξιό κόμμα Ataka πέτυχαν τη ματαίωση του συνεδρίου και τον «εξοστρακισμό» της. Στην Τουρκία, από την εκτενή καταγραφή περιστατικών ενδεικτικά επιλέγουμε τους τέσσερις, καθηγητές και δημοσιογράφο: ζήτησαν δημόσια συγγνώμη για «την Μεγάλη Καταστροφή που υπέστησαν οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1915». Διαπομπεύτηκαν και κινδύνεψαν να διωχτούν. Πρωταγωνίστρια και πάλι η εθνικιστική Δεξιά.

Thank-God-For-Bush-e

Στην Ελλάδα τέλος, ξεχωρίζουμε την περίπτωση του Αλ. Ηρακλείδη (Πάντειο), που δέχτηκε την επίθεση της εφημερίδας Πρώτο Θέμα επειδή σε ντοκιμαντέρ εξέφρασε «αποκλίνουσα» άποψη για το ρόλο του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία το 1919 και στο μάθημά του μίλησε «αιρετικά» για το όνομα της ΠΓΔΜ. Όταν η περίπτωση έφτασε στη Βουλή από τον ΛΑΟΣ, ο τότε υφυπουργός Παιδείας ως υπερ-ιστορικός αποφάνθηκε ότι οι απόψεις «στερούνται επιστημονικής εγκυρότητος και απέχουν της ιστορικής αλήθειας». Λησμόνησε ότι πρωτίστως όφειλε να υπερασπιστεί την ακαδημαϊκή ελευθερία. Μήνες αργότερα, ο Γ. Κόκκινος (Παν/μιο Αιγαίου) κατηγορήθηκε από τον ΛΑΟΣ στη Βουλή ότι «παραβιάζει το Σύνταγμα», «δεν είναι αρκετά πατριώτης» και πρέπει να απολυθεί ως «κίνδυνος για το έθνος». Αιτία οι απόψεις του για το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού.

Καθόλου καινούρια όλα αυτά. Η συνεργασία του λαϊκιστικού εθνικισμού με τον κίτρινο Τύπο. Η επιθετικότητα με το μανδύα αμυνόμενου πατριωτισμού. Η  αντιπαράθεση που δεν επιχειρείται με επιστημονικά εργαλεία αλλά μέσω προσβολής της προσωπικότητας και της επιστημονικής επάρκειας. Ο ακαδημαϊκός και κοινωνικός εξοστρακισμός. Και είναι βέβαια κοινός τόπος ότι οι εγχώριες κραυγές για «συμμετοχή σε μια βρωμερή εκστρατεία εναντίον της Ιστορίας μας» βρίσκουν τα αντίστοιχά τους στα παραληρήματα εθνικιστικού πυρετού στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες. Παραληρήματα αμοιβαία τροφοδοτούμενα, καθώς το ένα χέρι νίβει το άλλο. Και ενώ θαυμάζουμε το σθένος και το ανοιχτό πνεύμα εκείνων που τολμούν να αμφισβητούν την επίσημη ανάγνωση της Ιστορίας στην Τουρκία, λιθοβολούμε όσους το επιχειρούν στη χώρα μας.

Και μια τελευταία παρατήρηση: η καταγγελτική εθνική ρητορεία δεν είναι μονοπώλιο της Ακροδεξιάς. Πολλοί άλλοι ζηλεύουν τη δόξα της και στροβιλίζονται με οίστρο νεοφώτιστου όταν μπαίνουν στο χορό. Παράδειγμα ο σκηνοθέτης Ν. Κούνδουρος που κάλεσε τους φοιτητές να λιντσάρουν τον κ. Ηρακλείδη. Είναι ο ίδιος που είχε χαρακτηρίσει σε προηγούμενη έξαρση δημοκρατικού ήθους την κ. Ρεπούση «μουλάρι ξεκαπίστρωτο». Τα Βαλκάνια έχουν την τάση να παράγουν περισσότερη Ιστορία απ’ όση μπορούν να καταναλώσουν, έλεγε ο Τσόρτσιλ. Δυστυχώς για τον κ. Κούνδουρο και για εμάς, το πλεόνασμα Ιστορίας γίνεται όπλο μισαλλοδοξίας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Οι αντοχές της δημοκρατίας δοκιμάζονται κυρίως σε περιόδους εντάσεων. Αναπόφευκτα, λοιπόν, οι εξελίξεις στα Βαλκάνια, είτε εμπλεκόμαστε άμεσα (Μακεδονικό) είτε έμμεσα (ανεξαρτητοποίηση Κοσόβου), δοκιμάζουν τα όρια της δημοκρατίας μας. Αυτά τα όρια επηρεάζουν σημαντικά οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, θρησκευτικοί ηγέτες, πολιτικοί. Κάθε τους φράση, κάθε νεύμα δρουν πολλαπλασιαστικά. Οφείλουν λοιπόν, όταν τα πάθη εξάπτονται και κυριαρχούν βάσιμοι ή αβάσιμοι φόβοι, να εκπέμπουν λόγο σύνεσης και σοβαρότητας. Να μην ιππεύουν το ελκυστικό άλογο της κινδυνολογίας και του λαϊκισμού. Να μην επενδύουν στο ευκαιριακό χρηματιστήριο της φοβίας. Να τονίζουν, ειδικά αυτές τις στιγμές, τις θεμελιακές αξίες μιας ανοιχτής κοινωνίας που δεν επιδέχονται συγκυριακή διαπραγμάτευση και εκπτώσεις. Μια τέτοια στάση δε σημαίνει μειωμένη επίγνωση της σοβαρότητας των περιστάσεων και των ενδεχόμενων κινδύνων. Το αντίθετο μάλιστα. Αυτή η στάση προϋποθέτει ψυχραιμία και σοβαρότητα μεγαλύτερη από όση επιδεικνύουν εκείνοι που διεκδικούν τα «πρωτεία της κραυγής».

Υπό αυτό το πρίσμα αξιολογούνται οι προαναφερθέντες ταγοί. Και ευτυχώς, μέχρι στιγμής, αυτή η αξιολόγηση είναι καλύτερη από ό,τι θα φοβόταν κανείς. Παρά τον κινδυνολογικό βόμβο των όψιμων τηλε-διπλωματών (αρκετοί έχουν πάρει διαζύγιο από τη στοιχειώδη σοβαρότητα) το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας δείχνει να αντιδρά με σύνεση. Ευτυχής συγκυρία και η σώφρων επιστροφή της ηγεσίας της εκκλησίας στα του οίκου της, με τρόπο και ήθος που γεμίζει αισιοδοξία όσους, πολλούς, είχαν επικρίνει την βροντώδη πολυπραγμοσύνη των τελευταίων ετών.

Σε ό,τι όμως αφορά όσους διεκδικούν τον τίτλο της πνευματικής ηγεσίας, θα σταθούμε στον συνθέτη κ. Θεοδωράκη ο οποίος επέλεξε για χάρη της υψηλής τηλεθέασης τον άμβωνα σατιρικής εκπομπής για να απευθυνθεί στο εθνικό ακροατήριο. Η παρέμβασή του αποτελεί παλινωδία σε σχέση με όσα παλαιότερα υποστήριζε. Προ δεκαετίας δήλωνε πως δεν πρέπει να παγώσουν οι διμερείς σχέσεις Αθήνας – Σκοπίων λόγω του ονόματος ενώ τώρα μας καλεί να κλείσουμε τα σύνορα και «να πέσουμε με το κεφάλι ψηλά, ωραίοι, περήφανοι και -γιατί όχι- χαρούμενοι». Επιπλέον, η διατρανούμενη απογοήτευσή του συλλήβδην από τους πολιτικούς υποκρύπτει έντονο μεσσιανισμό. Αυτά όμως είναι πολιτικές επιλογές του και ως τέτοιες θα κριθούν. Αυτό που άμεσα αφορά τους προσωπικούς προβληματισμούς αυτής της στήλης είναι πως μίλησε για «δήθεν επιστήμονες» και «οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ» αναφερόμενος σε μια επιστημονική ημερίδα. Αμφισβήτησε δηλαδή την επιστημοσύνη και την εθνικοφροσύνη των φορέων μιας προβληματικής που αποκλίνει από την πλειοψηφική και τους φωτογράφησε ως «αντεθνικώς δρώντες». Συνέβαλε έτσι ο κ. Θεοδωράκης σε μια διάχυτη τάση αμφισβήτησης της ελευθερίας έκφρασης. Η ελευθερία αυτή όμως δεν συναρτάται από το περιεχόμενο αυτής της έκφρασης. Δεν αίρεται όταν δεν συμφωνεί η πλειονότητα ή με την επίκληση «εθνικών λόγων». Μια τέτοια σχετικοποίηση θεμελιωδών δικαιωμάτων ευθέως στρέφεται κατά της ανοιχτής κοινωνίας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Πέρα από τις διαδεδομένες κοινοτοπίες περί «πυριτιδαποθήκης της Ευρώπης» και «μωσαϊκού λαών» απλώνεται η καθημερινή πραγματικότητα των Βαλκανίων. Εξακολουθεί να μας είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη. Το ψυχολογικό φράγμα αυτών των συνόρων είναι πανίσχυρο. Όσο διαπερατές είναι οι συνοριογραμμές που τέμνουν τη Δυτική Ευρώπη, διόδια-πύλες προς τους γείτονες, τόσο το πέρασμα προς τους δικούς μας γείτονες φαντάζει στα μάτια των περισσοτέρων μια μεγάλη υπέρβαση. Δε μιλάμε για την καθημερινή μετακίνηση για ψώνια στις αγορές του Μοναστηρίου, αλλά για το άλλο πέρασμα που επιδιώκει την πραγματική γνωριμία με τον γείτονα.

Αυτές οι σκέψεις μας συνόδευαν στη διάρκεια των τεσσάρων ημερών που κράτησε η περιήγηση στην ΠΓΔΜ και την Αλβανία. Δεν μας περίμεναν μεγάλες εκπλήξεις αλλά μια υποδόρια οικειότητα, αποτέλεσμα συνύπαρξης αιώνων. Μια ομαλή διολίσθηση προς τα Βαλκάνια των μεγάλων οριζόντων. Αρκεί ένα «μετέωρο βήμα του πελαργού» προς την άλλη πλευρά των συνόρων και αμέσως αμφιβάλλει κανείς για την ουσία των αποσκευών του. Μία και μόνη η αποσκευή τελικά, η αίσθηση ταυτότητας που επιβεβαιώνεται αλλά και κλονίζεται ταυτόχρονα με έναν τρόπο μαγικό. Οι κουζίνες και οι μουσικές των γειτόνων, παραλλαγές σε ένα θέμα. Τα ελληνικά ως μέσο συνεννόησης και διαβατήριο για την επικοινωνία με τον γνωστό-άγνωστο Βαλκάνιο. Οι τόποι και τα σημάδια τους. Το πρώτο μονοπάτι που άνοιξαν στις αρχές του 90 οι Αλβανοί για να διαβούν τα βουνά προς τη Γη της Επαγγελίας. Οι γκρεμισμένες από την εγκατάλειψη στέγες του Αργυροκάστρου. Τα χιλιάδες τσιμεντένια μπούνκερ, τα πολυβολεία του Χότζα, που πληγώνουν την Αλβανική γη διατρανώνοντας τη χρήση του μαζικού φόβου ως μέσου καθυπόταξης. Αλλά και η επικράτηση της ίδιας της ζωής που μετέτρεψε τα μπούνκερ σε ερωτικές φωλιές των εφήβων. Οι συζητήσεις με ανθρώπους κλειδιά, όπως ο Αλβανικής καταγωγής Συνήγορος του Πολίτη στην ΠΓΔΜ, ο Έλληνας Πρόξενος στο Αργυρόκαστρο και ο πρώτος μειονοτικός βουλευτής της Ομόνοιας. Η πανταχού παρούσα πνευματικότητα του Μητροπολίτη Αναστάσιου. Ο αυτοπροσδιορισμός μιας άλλης συνομιλήτριας ως Αιγαιάτισσας (ή Μακεδονίτισσας του Αιγαίου) φορτίζει τις λέξεις, το ασήκωτο βάρος της ταυτότητας, τον αλυτρωτισμό ή την ανοιχτοσύνη της σκέψης. Η περιδίνηση γύρω από το όνομα, ένας στροβιλισμός περιχαράκωσης και από τις δυο πλευρές των συνόρων, εκτρέφει φοβίες που αλληλοσυμπληρώνονται και γιγαντώνουν αναπόδραστα, σαν αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Τα πραγματικά προβλήματα όμως είναι άλλα.

Πολύτιμη η περιήγηση στην οποία είχα την τύχη να πάρω μέρος. Οι φοιτητές του Παντείου και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και οι καθηγητές τους, Χριστόπουλος και Τσιτσελίκης, έδειξαν τι σημαίνει εκπαιδευτική εκδρομή με όλη τη σημασία του όρου. Μακάρι τέτοιες αποδράσεις να λειτουργήσουν πολλαπλασιαστικά για μια διαφορετική, πιο γενναιόδωρη θέαση των συνόρων και των ορίων της σκέψης μας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Δεν ακούστηκε ποτέ στον πολιτικό λόγο των ελλαδικών κομμάτων το προφανές και πασίδηλο: Ότι η Ελλάδα είναι η μόνη από τους γειτόνους της που αρνείται να εφαρμόσει την αυτονόητη για όλους γύρω της αρχή της εθνοκάθαρσης. Θα μπορούσε. Και αρνείται». Πρόκειται για τμήμα άρθρου του κ. Χρήστου Γιανναρά που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή (19/3/06) προκαλώντας μερικές συζητήσεις, λίγα έντυπα σχόλια και μια έκκληση (από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι) στον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας να ασκήσει αυτεπάγγελτη δίωξη.

Να ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Θα ήταν ήττα να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας για σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη ρομφαία του δικαστή. Το ζητούμενο δεν είναι λοιπόν να απαγορευτεί ο εξτρεμιστικός λόγος που εγκωμιάζει ένα έγκλημα. Εξάλλου, οι μοχθηρές σκέψεις πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο, όπως έγραψε ο Ραούλ Βανεγκέμ.

Επί της ουσίας τώρα. Ο κ. Γιανναράς δε βρήκε δυστυχώς κάτι να πει για την πολιτική των διακρίσεων που δημιούργησε στη Θράκη έναν πληθυσμό δεύτερης κατηγορίας, έτοιμο να εξαρτηθεί από οποιονδήποτε θα προσέφερε ελπίδα στοιχειώδους ασφάλειας. Δε θυμήθηκε πως η δική μας «εθνική» πολιτική (αυτή που τώρα καταγγέλλεται ως απούσα ή ελλειμματική) τσουβάλιασε πληθυσμούς πίσω από μια μπάρα που ανεβοκατέβαινε αυθαίρετα επί δεκαετίες. Η «εθνική» μας πολιτική αντιμετώπισε τους μουσουλμάνους της Θράκης ακριβώς όπως τους χαρακτηρίζει ο κ. Γιανναράς, ως πολίτες τριτοκοσμικής κατηγορίας. Φταίει βέβαια, σύμφωνα με τον καθηγητή, η ίδια «η μουσουλμανική μειονότητα που διατεταγμένα παραμένει με πείσμα στα χωριά, αγοράζει συνεχώς κτήματα, δεν πουλάει ποτέ σπιθαμή κεκτημένης ιδιοκτησίας. Και μοιάζει διατεταγμένα να επιδίδεται στην πολυτεκνία». Κάνει δηλαδή η μειονότητα όσα και ένας δεκάχρονος μαθητής γνωρίζει ότι είναι αναμενόμενα από μια κοινότητα με τα δικά της πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Μόνο που αυτά για τον καθηγητή αποτελούν τεκμήρια ενοχής.

Το εντυπωσιακό στη λογική του κ. Γιανναρά είναι η ψυχρή σαφήνειά της: εμείς φθίνουμε, εκείνοι  δυναμώνουν, άρα εθνοκάθαρση. Όλα συνηγορούν: «το Ισλάμ είναι το ισχυρότερο όπλο στην αδίστακτη στρατηγική του τουρκικού επεκτατισμού», άρα εθνοκάθαρση. «Η Θράκη θα μπορούσε να είναι από τα πιθανά ανταλλάγματα που θα παραχωρηθούν στην Τουρκία», άρα εθνοκάθαρση. Το μόνο που θα αποτρέψει το επαπειλούμενο Finis Greciae είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Να εξασφαλίσουμε δια της βίας πληθυσμιακή ομοιογένεια στη Θράκη. Τα Βαλκάνια προσδοκούν άλλωστε τη δική μας συνεισφορά στην αιματηρή πορεία των τελευταίων ετών. Και εν έτει 2006, ο κ. Γιανναράς συμβάλλει στην εθνική μας αυτογνωσία καλώντας μας να δημιουργήσουμε μια Σρεμπρένιτσα κάπου στα ανατολικά της Κομοτηνής.

Αμήχανος μένει ο αναγνώστης του άρθρου του: να γελάσει ή να κλάψει;

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Μια από τις πιο θλιβερές επετείους της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας αποτελούν τα δέκα χρόνια από τον Ιούλιο του 1995, οπότε περίπου 8.000 Βόσνιοι Μουσουλμάνοι σφαγιάστηκαν στη Σρεμπρένιτσα. Τα γεγονότα γνωστά: το μεγαλύτερο μέρος των θυμάτων ήταν άντρες και αγόρια που αναγκάστηκαν να απομακρυνθούν από τις προστατευόμενες από τον ΟΗΕ «ασφαλείς περιοχές». Κατά την περιπλάνησή τους μέσα στα δάση και στην προσπάθειά τους να φτάσουν στα εδάφη που ελέγχονταν από την Βοσνιακή Κυβέρνηση, μεγάλες ομάδες αμάχων έπεσαν θύματα ομαδικών εκτελέσεων από Σερβοβοσνιακές δυνάμεις. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία αναγνώρισε ότι η σφαγή αυτή ισοδυναμεί με γενοκτονία. Μερικοί δράστες έχουν οδηγηθεί στο Δικαστήριο, ενώ άλλοι ύποπτοι, ανάμεσά τους οι Σερβοβόσνιοι Κάρατζιτς και Μλάντιτς, είναι ακόμη ελεύθεροι.

Παρόλο που για χρόνια οι Σερβοβοσνιακές αρχές προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τη μεγαλύτερη φρικαλεότητα στην Ευρώπη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση των Σέρβων της Βοσνίας παραδέχτηκε σε επίσημη έκθεση τον Οκτώβριο 2004 ότι πάνω από 7.800 μουσουλμάνοι δολοφονήθηκαν στη Σρεμπρένιτσα. Όμως, ενώ όλοι, ακόμα και η πλευρά των θυτών, σκύβει το κεφάλι μπροστά στη φρίκη, στη χώρα μας μια συνωμοσία σιωπής καλύπτει τα γεγονότα. Μετά τις ηρωικές εποχές της συμμαχίας με κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τις συναυλίες συμπαράστασης στον Κάραζιτς, η ελληνική κοινή γνώμη και οι διαμορφωτές της, με τον ακαταμάχητο εγωισμό του αλάθητου, αρνούνται ακόμα να μνημονεύσουν τη σφαγή και τις δικές τους ευθύνες. Γιατί έχουμε ευθύνες.

Στους ενόπλους που διέπραξαν τη σφαγή συμμετείχαν και έλληνες παραστρατιωτικοί. Η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά ήταν μέρος του Σώματος Drina και λέγεται ότι άφησε εποχή για τη ωμότητά της κατά αμάχων ενώ έλληνες υπηρέτησαν και στις Τίγρεις του διαβόητου Αρκάν. Δεν αμφισβητείται πλέον, παρά τις έντονες διαψεύσεις του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Ε. Βενιζέλου, πως μόλις καταλήφθηκε η Σρεμπρένιτσα υψώθηκε η ελληνική σημαία κατόπιν διαταγής του Μλάντιτς. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων οπλισμός, πυρομαχικά και καύσιμα μεταφέρονταν από ελληνικά λιμάνια προς τους σερβοβόσνιους.

Η δεκαετής επέτειος της σφαγής συνοδεύεται από ένα ελληνικό υστερόγραφο που δεν περιλαμβάνει μόνο τις τεράστιες ευθύνες πολιτικής, θρησκευτικής και πνευματικής ηγεσίας που υμνούσαν το «σερβοβοσνιακό έπος», τη συστηματική διαστρέβλωση της εξόφθαλμης πραγματικότητας από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών ΜΜΕ και την πεισματική απροθυμία της ελληνικής δικαιοσύνης να διερευνήσει πιθανή συμμετοχή συμπατριωτών μας σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Περιλαμβάνει και την επίμονη άρνηση της σύνολης σχεδόν ελληνικής κοινωνίας να αναγνωρίσει πως στην καρδιά της Ευρώπης διαπράχθηκε μια σφαγή. Και η  αποσιώπηση αυτού του εγκλήματος είναι επίσης εγκληματική.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα» με ένα τηλεοπτικό συνεργείο μπορεί πολλά ενδιαφέροντα να συμβούν. Κάποιος θα μιλήσει στην κάμερα για τον τόπο και τις συνήθειές του. Και μέσα σ’ όλα θα πει πως η μητρική του γλώσσα είναι η Μακεδονική. Το συνεργείο θα επιστρέψει στην Αθήνα, στα στούντιο της κρατικής τηλεόρασης. Θα εργαστεί πυρετωδώς για να είναι η εκπομπή έτοιμη στην ώρα της. Θα μοντάρει, θα επενδύσει με μουσική. Για τεχνικούς λόγους όμως η εκπομπή δε θα προβληθεί. Ένας παράξενος ιός έχει προσβάλει τα μηχανήματα κι αυτά αρνούνται να εκπέμψουν το ταξίδι στη Μακεδονία. Για κακή μας τύχη, τις ίδιες μέρες η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα εξετάζεται στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και το μέλος της Επιτροπής από την Πολωνία θέτει το ζήτημα της εκπομπής. Η Ελληνική αντιπροσωπεία αμήχανη επικαλείται στην αρχή άγνοια και την επόμενη μέρα ανασύρει την εκδοχή του τεχνικού προβλήματος. Λίγες ημέρες μετά η εκπομπή προβάλλεται κανονικά.

Τι είναι αυτός ο ιός που κάνει τα εύκολα δύσκολα, που στενεύει τα μυαλά των ανθρώπων, που επιχειρεί να χωρέσει τους ανοιχτούς ορίζοντες του ταξιδιού και των ανθρώπων στα γκρίζα γραφεία ενός ραδιομεγάρου στην Αγία Παρασκευή; Ποιος ιός προκαθορίζει τι δε θα πρέπει να λένε οι κάτοικοι στα χωριά της Μακεδονίας; Ποιος ιός κρίνει αν η μητρική γλώσσα κάποιου είναι συμβατή με τις νόρμες των εγκεφάλων της κρατικής μας τηλεόρασης; Με την ίδια φοβική λογική τόσα χρόνια σπρώχναμε την πολιτισμική μας ποικιλότητα κάτω από το χαλί, θυσιάζοντας και τη στοιχειώδη ακόμα ανάγκη για ομαλή ενσωμάτωση των μειονοτικών. Για παράδειγμα, οι δάσκαλοι των μουσουλμανοπαίδων της Θράκης υπάγονταν στο Υπουργείο Εξωτερικών και λειτουργούσαν σε ψυχροπολεμικό πλαίσιο, σαν ήρωες του Γκράχαμ Γκρην. Χρειάστηκε να φτάσουμε στον 21ο αιώνα για να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί ένα γενναίο πρόγραμμα εκπαίδευσης των παιδιών της μειονότητας με σεβασμό στην κουλτούρα τους.

Το χειρότερο είναι πως γενιές Ελλήνων διαπαιδαγωγήθηκαν με την ίδια λογική, ώστε να θεωρούν την ύπαρξη μειονοτήτων ένα καλά κρυμμένο μυστικό και τη διαφορετικότητα όχι πλούτο αλλά απειλή. Αρνούμενοι όμως να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε το πραγματικό μας πρόσωπο, αποποιούμαστε έναν άλλο ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή μας. Το ρόλο του θεματοφύλακα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της σταθερότητας. Γιατί δεν αρκούν οι δηλώσεις πως αυτές οι αρχές διέπουν την εξωτερική μας πολιτική. Χρειάζονται και πράξεις στην εσωτερική πολιτική. Ιδίως την ώρα που το δράμα της εθνικής μας ονοματολογίας και μακεδονολογίας φαίνεται να φτάνει στο τέλος του και είμαστε έτοιμοι να φορέσουμε για ακόμα μια φορά το μανδύα του ανάδελφου που δε βρίσκει πουθενά κατανόηση.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα