You are currently browsing the tag archive for the ‘βασανιστήρια’ tag.

Η ένοπλη βία απειλεί τη δημοκρατία και πρέπει να αντιμετωπίζεται με αποφασιστικότητα. Οι συλληφθέντες της Κοζάνης θα κριθούν από την ελληνική δικαιοσύνη και θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Αποτελεί λοιπόν αναντίρρητα επιτυχία των διωκτικών αρχών η σύλληψή τους. Η πραγματικότητα όμως δεν επιτρέπει να περιοριστούμε στην αυτονόητη καταδίκη της εγκληματικής δράσης τέτοιων ομάδων και στα συγχαρητήρια προς τους διώκτες τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδικαιολόγητη εθελοτυφλία, γιατί μετά τις συλλήψεις γίναμε όλοι μάρτυρες μιας εκτροπής από τη νομιμότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σοκάρει η επίμονα επαναλαμβανόμενη ομολογία του κ. Δένδια ότι είχε πρόσβαση σε υλικό της δικογραφίας σχετικά με τις καταγγελίες για βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ. Ακόμη χειρότερα, επιμένει να αποφαίνεται για την ουσία των καταγγελιών, παρεμβαίνοντας σε ξένα θεσμικά χωράφια. Η ακρίβεια των ισχυρισμών του μένει να αποδειχτεί. Πάντως, ο 7ος τακτικός ανακριτής, στην αναφορά του προς τον εισαγγελέα Πρωτοδικών, δεν φαίνεται τόσο βέβαιος για το αβάσιμο των καταγγελιών όσο ο κ. Υπουργός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δελτίο Τύπου

Σε ποινές 5 ετών και 5 ετών + 5 μηνών αντίστοιχα καταδίκασε σήμερα το Μ.Ο.Δ. της Αθήνας τους δυο αστυνομικούς (ο ένας ήδη πρώην), που δικάζονται από τις 21.10.2011 για την πολύκροτη υπόθεση του βασανισμού Αφγανών προσφύγων από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα το Δεκέμβρη του 2004. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε ισόβια καταδικάστηκε ο «ξανθός άγγελος του θανάτου» της χούντας στην Αργεντινή

Ο διαβόητος «ξανθός άγγελος του θανάτου», ο πρώην αξιωματικός του ναυτικού της Αργεντινής Αλφρέδο Αστίς και άλλα 11 μέλη των «ταγμάτων θανάτου» καταδικάστηκαν σήμερα σε ισόβια κάθειρξη για τα φρικιαστικά εγκλήματα που διέπραξαν κατά τη διάρκεια της χούντας του 1976-83. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ έχουν την τιμή να σας καλέσουν στην παρουσίαση του βιβλίου
Η Ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Καταστολή και Βασανιστήρια στην Ελλάδα του 67-69

τη Δευτέρα 26 Απριλίου, στη 1 το μεσημέρι, στην αίθουσα του Βυζαντινού Μουσείου, Λεωφ. Βασ. Σοφίας 22.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Τζέιμς Μπέκετ, Αμερικανός νομικός της Διεθνούς Αμνηστίας, πρωτεργάτης της προσφυγής εναντίον της Χούντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης
Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών
Κίττυ Αρσένη, ηθοποιός
Γιώργος Βερνίκος, οικονομολόγος – επιχειρηματίας

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση στον κήπο του Μουσείου.

«Έζησα τη μοίρα του θύματος. Έτσι είδα από κοντά το μούτρο του βασανιστή. Ήταν σε χειρότερη κατάσταση από το ματωμένο, πελιδνό δικό μου πρόσωπο. Εκείνου είχε μια σύσπαση καθόλου ανθρώπινη. Η υπερδιέγερση του έδινε -χωρίς υπερβολή- μια έκφραση σαν εκείνες που έχουν οι κινέζικες μάσκες. Δεν είναι εύκολο πράγμα να βασανίζεις. Χρειάζεται εσωτερική συνοχή.» Γ. Μαγκάκης, Γράμμα από τη φυλακή για τους Ευρωπαίους.

Πώς γίνεται κάποιος βασανιστής; Όχι ο περιστασιακός βασανιστής του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που φύεται στο εύφορο έδαφος της σχεδόν κεκτημένης ατιμωρησίας. Ο συστηματικός βασανιστής, η μηχανή του πόνου, το ανθρώπινο εργαλείο βασανισμού, αυτός πώς δημιουργείται; Πολύ διαφωτιστική για το θέμα μια παλαιότερη έρευνα της Μ. Φατούρου (Ο βασανιστής ως όργανο της κρατικής εξουσίας). Μέσα από εκτενείς συνεντεύξεις των βασανιστών του ΕΑΤ ΕΣΑ καταδεικνύεται πως ο βασανιστής κατασκευάζεται, δε γεννιέται. Εφιαλτικό το συμπέρασμα, διαλύει τη διαδεδομένη και βολική άποψη πως μόνο κάποιοι διεστραμμένοι μπορούν να γίνουν βασανιστές.  Όλοι είμαστε ικανοί να γίνουμε βασανιστές. Το απέδειξαν επίσης τα πειράματα του Milgram που εξέτασαν πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει όποιος διατάσσεται να προκαλέσει αυξανόμενο πόνο με ηλεκτροσόκ και παρακολουθεί την οδύνη του θύματός του. Τα δύο τρίτα των συμμετεχόντων στο πείραμα επέδειξαν ισχυρότατη βούληση να οδηγήσουν στα άκρα την εκτέλεση διαταγών, γεγονός που απορρίπτει εξηγήσεις βασισμένες στο δήθεν σαδιστικό χαρακτήρα  τους.

Υπάρχουν λοιπόν συγκεκριμένες συνθήκες που οπλίζουν το χέρι του βασανιστή. Το Αμπού Γκράιμπ, οι φυλακές της Ρωσίας, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας φιλοξενούν βασανιστήρια όχι επειδή οι εκεί δεσμοφύλακες και ανακριτές έχουν το σαδισμό εγγεγραμμένο στον γενετικό τους κώδικα. Το σώμα του βασανιζόμενου υφίσταται «τις πιο εξαίσιες αγωνίες» (Olyffe, 1731) για να επιβεβαιωθεί η άνευ ορίων κρατική εξουσία. Αυτή έχει προετοιμάσει και ενεργοποιήσει το βασανιστή. Παράλληλα, έχει δημιουργηθεί ένα γενικευμένο καθεστώς ανοχής των βασανιστηρίων στο όνομα της ασφάλειας, με τη συναίνεση μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης. Η επιβολή μιας ιδιότυπης πλανητικής «έκτακτης ανάγκης» οδηγεί στη χρήση έκτακτων μέτρων. Καθόλου τυχαία, χρησιμοποιείται το διαδεδομένο σενάριο του «τικ-τακ της βόμβας» για να νομιμοποιηθούν τα βασανιστήρια ως δήθεν μέσο αποτροπής τρομοκρατικών ενεργειών. Στο Ισραήλ η νομιμοποίηση έχει ήδη γίνει πραγματικότητα.

Παρά το γενικότερο πλαίσιο όμως, η άσκηση βίας δε χάνει ποτέ τα ατομικά της γνωρίσματα, όσο ο βασανιστής θα βρίσκεται αντιμέτωπος με το θύμα του πίσω από κλειστές πόρτες: «Το καλύτερο ήταν όταν ανακάλυπτες ότι μπορούσες να κάνεις πράγματα που δεν είχες ποτέ διανοηθεί ότι μπορούσες να κάνεις. Το χειρότερο όταν ανακάλυπτες ότι έκανες πράγματα που ποτέ δεν είχες διανοηθεί ότι θα έκανες», (παρασημοφορεμένος βετεράνος του Βιετνάμ με συμμετοχή σε πράξεις ωμής βίας).

Η μαύρη Παρασκευή

Την Παρασκευή η Επιτροπή Προσφυγών της Υπηρεσίας Μετανάστευσης της Νορβηγίας ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα της ότι οι Νορβηγικές αρχές αναστέλλουν εφεξής όλες τις επιστροφές αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού ‘Δουβλίνο ΙΙ’, λόγω πρόσφατων πληροφοριών για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Δε θα λαμβάνεται καμία απόφαση επί υποθέσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη, ενώ για όσους ήδη έχει εκδοθεί τέτοια απόφαση δεν θα υλοποιείται. Με άλλα λόγια, η χώρα μας δε θεωρείται ασφαλής χώρα για την επιστροφή αιτούντων άσυλο.

Κατά διαβολική σύμπτωση, την ίδια μέρα δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση της Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (C.P.T) για τη χώρα μας. Η Επιτροπή αυτή του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει αρμοδιότητα να επισκέπτεται και να επιθεωρεί τους χώρους κράτησης. Ο τόνος και οι παρατηρήσεις της έκθεσης φανερώνουν έντονη δυσαρέσκεια από τη χρόνια μη συμμόρφωση των υπηρεσιών μας στις συστάσεις της Επιτροπής. Τονίζεται η επίμονη αποτυχία των αρχών να ξεπεράσουν τις οργανωτικές αδυναμίες σχετικά με τις φυλακές και τους χώρους κράτησης αλλοδαπών, οι ακατάλληλες συνθήκες σε πολλούς από τους οποίους καταγράφονται αναλυτικά. Επίσης, εκφράζεται η ανησυχία από την προφανή απουσία αποτελεσματικής δράσης όταν στις αρχές φτάνουν καταγγελίες κακομεταχείρισης, γεγονός που οδηγεί σε κλίμα ατιμωρησίας στα σώματα ασφαλείας. Εξάλλου, ακόμα και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Επιτροπής, τον Φεβρουάριο 2007, έλαβαν χώρα, έγιναν αντιληπτά από τα μέλη της και καταγράφονται στην Έκθεση περιστατικά που καταδεικνύουν την απροθυμία των αρχών ασφαλείας να διερευνήσουν τέτοιες καταγγελίες και να παράσχουν ιατρική βοήθεια στα θύματα. Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή ζητά με έμφαση να σταλεί το μήνυμα της μηδενικής ανοχής απέναντι στην κακομεταχείριση κρατουμένων και να ενισχυθεί το μήνυμα αυτό με μια δήλωση στο αναγκαίο πολιτικό επίπεδο.

Τόσο η έκθεση της Επιτροπής όσο και η απάντηση της Ελληνικής κυβέρνησης (αναλυτικά στη διεύθυνση http://www.cpt.coe.int/documents/grc/2008-03-inf-eng.htm#_Toc177182797) θα τύχουν βέβαια αναλυτικής επεξεργασίας και σχολιασμού. Όμως η πρώτη εντύπωση είναι δυστυχώς πολύ αρνητική. Έχει ακόμα τη σημασία της και η επισήμανση πως δεν χρειάζεται  αστυνομική συνοδεία των μελών της Επιτροπής και δεν θα έπρεπε να υπάρχει διαρκής επιτήρηση των δραστηριοτήτων της και των ανθρώπων με τους οποίους συναντάται. Είναι και αυτή μια έμμεση υπόδειξη προς τις αρχές για την ανάγκη να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τις αναλυτικές υποδείξεις της Επιτροπής. Όχι  σαν άτακτοι μαθητές που προσπαθούν να καλύψουν την αταξία τους, αλλά λαμβάνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα που θα ενισχύσουν ουσιαστικά τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το διπλό μήνυμα της περασμένης Παρασκευής δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Δικαστική αίθουσα γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Καταθέτει η Κίτυ Αρσένη. Ο κατηγορούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας της υποβάλλει ερωτήσεις (ενδεικτικά αποσπάσματα):

Κουφοντίνας: Ο Μομφεράτος είχε κάποιο λειτούργημα την περίοδο της δικτατορίας, κάποια δημόσια θέση;
Αρσένη: Κύριε Κουφοντίνα, την περίοδο της δικτατορίας την ξέρω πολύ καλά. Έχω συλληφθεί, έχω αναπτύξει μια δραστηριότητα στο εξωτερικό. Σας παρακαλώ όμως μη ζητάτε να καταδικάσω έναν άνθρωπο δολοφονημένο. Δεν μπορώ να το κάνω.
Κουφοντίνας: Δεν σας ζητώ αυτό. Καταλαβαίνω τη φόρτισή σας.
Αρσένη: Καταλαβαίνω γιατί υπαινίσσεστε μια στάση του Μομφεράτου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Κουφοντίνας: Ήταν ψευτοϋπουργός της δικτατορίας. Θυμάστε μετά τη Μεταπολίτευση ότι το παλλαϊκό αίτημα ήταν η τιμωρία, η κάθαρση, η αποχουντοποίηση. Το κυρίαρχο σύνθημα το θυμάστε: «Δώστε τη χούντα στο λαό». Ο ηρωικός αγωνιστής Παναγούλης σε μια δίκη των βασανιστών είχε πει «μόνο η απόδοση δικαιοσύνης θα εμποδίσει την αυτοδικία». Ξέρετε αν ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον των 104 στελεχών τότε της δικτατορίας;».
Αρσένη: «Αυτεπάγγελτη δεν υπήρξε. Αλλά θέλω να σας πω ότι απευθύνεστε σε εμένα, που είμαι αντίθετη με την αυτοδικία και αν θέλετε μη με φέρνετε σε θέση δύσκολη. Είμαι μάρτυρας και δεν θέλω να διαπληκτιστώ με κανέναν».
Η ηθοποιός Κίτυ Αρσένη φυλακίστηκε και δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο της δικτατορίας. Διέφυγε στο εξωτερικό και κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη η ίδια και συγκρατούμενοί της. Η Κίτυ Αρσένη με την τέχνη και την πολιτική της δράση άφησε το δικό της στίγμα. Χωρίς να εξαργυρώσει, χωρίς να διατυμπανίσει, υπηρετεί ακόμα το θέατρο και διδάσκει σε νέους ηθοποιούς το υποκριτικό της ήθος.

Το 1985 συνάντησε τυχαία τη 17Ν, όταν έγινε μάρτυρας της δολοφονίας Μομφεράτου. Η τυχαία εκείνη συνάντηση την έφερε 21 χρόνια μετά στο δικαστήριο του Κορυδαλλού. Ανέβηκε στο βήμα και μίλησε σαν να ήταν η φωνή και η συνείδηση πολλών ανθρώπων που έχουν μείνει σιωπηλοί. Χωρίς να υποπέσει σε εύκολες καταδίκες ζωντανών ή νεκρών. Αλλά και χωρίς να υποχωρήσει ούτε βήμα από τις αρχές της. Οι περισσότεροι που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία και το Δίκαιο έχουν μνήμη αυστηρή. Θυμούνται το ρόλο πολλών άλλων στη χούντα. Κρίνουν αλλά δε δικάζουν. Αλλιώς ακυρώνονται. Η δικαιοσύνη μόνο δικάζει, και όποιος θέλει να την υποκαταστήσει με τον νόμο των όπλων κρύβεται στο σκοτάδι. Εκείνοι μένουν στο φως. Κρατούν τέτοια απόσταση από τη βία, τη βία του κράτους και τη βία των αυτόκλητων τιμωρών, που τους επιτρέπει να ανασαίνουν ελεύθεροι.

Υγ. Μετά η Κίτυ Αρσένη κατέβηκε από το βήμα. Τα λόγια της θα μπορούσαν να διδάσκονται στα σχολεία.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα