You are currently browsing the tag archive for the ‘Βουλή’ tag.


Η ψήφιση του νομοσχεδίου για το σύμφωνο συμβίωσης από την ολομέλεια της Βουλής αποτελεί διακριτή στιγμή στην κοινοβουλευτική μας ιστορία και θα μνημονεύεται στο μέλλον. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η απαξίωση του πολιτικού κόσμου διόλου άσχετη δεν είναι με την αποψίλωση του παραδοσιακού βουλευτικού χαρτοφυλακίου. Απομειώθηκε καταρχήν η συμμετοχή του βουλευτή στο νομοθετικό έργο σε βαθμό που δεν έχει πρόσφατο προηγούμενο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βλέπω με κατανόηση τους έλληνες βουλευτές, σε πείσμα των καιρών και της επιλεκτικής μνήμης που τους χρεώνει όλες τις αμαρτίες του κόσμου. Δεν έπαψαν αίφνης να αποτελούν το αποτέλεσμα μιας –στρεβλής έστω- διαδικασίας αντιπροσώπευσης. Απλώς, έλαχε σε τούτο το κοινοβουλευτικό πλήρωμα να βιώσει μια τραγική αντιστροφή: ενώ δύσκολη ήταν πάντα η είσοδος στη Βουλή, σήμερα είναι δύσκολη η έξοδος. Το βουλευτικό άχθος της επανεκλογής επισκιάζεται από την καθημερινότητα της απαξίωσης.

Τα βουλευτικά προνόμια αποτελούν εύκολη λεία. Η εμμονική τηλεοπτική αναφορά σε αυτά διόλου αθώα δεν είναι, ιδίως όταν παραβλέπονται ασυλίες πιο σκανδαλώδεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μεγάλη αστάθμητη μεταβλητή, η λαϊκή δυσαρέσκεια, αντίδραση στον «λογαριασμό» που επιμερίζει τις συνέπειες του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, πλημμυρίζει κάθε κοινωνική διεργασία. Κύριος στόχος της δυσαρέσκειας το Μνημόνιο, που συμπυκνώνει όσα δεινά επιφέρουν το χρέος και η βίαιη αντιμετώπισή του. Το αγανακτισμένο πλήθος δε βλέπει σ’ αυτό μόνο μια διεθνή συμφωνία δανειοδότησης της χώρας με δυσβάσταχτους όρους. Στο συλλογικό θυμικό, η αποφράδα 23η Απριλίου με φόντο το Καστελλόριζο αποτελεί μέρα χωρίς παρελθόν, μέρα αφετηριακή των παθών. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Η μεγάλη γιορτή της διαμαρτυρίας» έγραφαν Τα Νέα πρωτοσέλιδα (30/5). Ορθά. Η επίμονη, επαναλαμβανόμενη και μη κεντρικά καθοδηγούμενη συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν αποτελεί αμελητέο γεγονός. Αυτή η κινητικότητα, έτσι κι αλλιώς προτιμότερη από την παγωμάρα του φόβου, μπορεί να κρύβει δυναμική απρόβλεπτη ακόμα. Και πάντως, το πλήθος στις πλατείες σχετίζεται με τον μέγιστο κοινό διαιρέτη που διδαχτήκαμε στην αριθμητική του δημοτικού σχολείου. Δηλαδή, πόσο ψηλά τίθεται ο πήχης των κοινών στοιχείων που ενώνουν τις χιλιάδες ανθρώπων. Αν ο πήχης μένει στο ελάχιστο, στο συλλογικό θυμικό ενός λαού τραυματισμένου και οργισμένου, τότε εύλογα συγκεντρώνονται δεκάδες χιλιάδες. Και λίγοι είναι. Όσο (και αν) όμως ο πήχης ανεβαίνει, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Γιατί τότε αναπόφευκτα αυτή η μεγάλη σύναξη θα αποκτά πρόσημο.

Η μιντιακή απεικόνιση του συμβάντος της πλατείας Συντάγματος αλλά και πολλοί συμμετέχοντες προτάσσουν το στερητικό άλφα ως στίγμα αυτής της σύναξης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στις 22/2 η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ακροάστηκε κινήσεις πολιτών και πρόσωπα που έκρίνε ότι μπορούν να συνεισφέρουν στη συζητησή της για τις ΜΚΟ. Από εκεί η ακόλουθη τοποθέτηση (δεν περιλαμβάνεται η δευτερολογία μου και οι απαντήσεις στις ερωτήσεις των βουλευτών) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άρθρο 19: Οι μορφές της δημοκρατίας μπορούν φυσικά να ποικίλουν. Όμως μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία μόνο αν οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα ελεύθερης επιλογής ανάμεσα σε διαφορετικά πολιτικά, εναλλακτικά συστήματα στο πλαίσιο ελεύθερων εκλογών(…) Η πολιτική δημοκρατία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Άρθρο 20: Τα ατομικά δικαιώματα είναι θεμελιώδη για τις αξίες του σοσιαλισμού. (…) Χωρίς δημοκρατία, οι κοινωνικές πολιτικές δεν μπορούν να κρύψουν τον δικτατορικό χαρακτήρα μιας κυβέρνησης.

Άρθρο 21. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διαφορετικές κουλτούρες θα αναπτύξουν τις δικές τους θεσμικές μορφές δημοκρατίας. Αλλά όποια μορφή κι αν πάρει η δημοκρατία– σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο – πρέπει να παρέχει πλήρη δικαιώματα στα άτομα και στις οργανωμένες μειονότητες. Για τους σοσιαλιστές, η δημοκρατία είναι από την ίδια τη φύση της πλουραλιστική (…)

Παραθέτουμε τα παραπάνω ως μικρή, πικρή υπόμνηση της απόστασης που χωρίζει τη θεωρία από την πράξη. Τα αλιεύσαμε στη Διακήρυξη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (Στοκχόλμη 1989) με αφορμή την επίσκεψη στην Ελλάδα του κινέζου πρωθυπουργού, μετά από πρόσκληση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ενώ εμείς απονέμαμε στον επίσημο καλεσμένο μας το Χρυσό μετάλλιο της Βουλής των Ελλήνων, η Σουηδική Ακαδημία απένεμε στον κινέζο αντιφρονούντα Λιού Σιαομπό το Νόμπελ Ειρήνης «για τον μακροχρόνιο και μη βίαιο αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα». Φυλακίστηκε για 11 χρόνια τον περασμένο Δεκέμβριο για ένα μανιφέστο που έγραψε το 2008 μαζί με άλλους Κινέζους ακτιβιστές, με το οποίο ζητούσε ελευθερία λόγου και πολυκομματικές εκλογές. Άσχημα παιχνίδια παίζουν οι συγκυρίες με τις αρχές μας…

Δεν υποστηρίζουμε βέβαια ότι η υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας πρέπει, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, να διακινδυνεύσει το εθνικό συμφέρον πετώντας κατάμουτρα στον κάθε επίσημο καλεσμένο τα αμαρτήματά του. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι οι καιροί δεν επιτρέπουν επίδειξη θάρρους απέναντι στον «θείο με τα γουάν». Αυτό το θάρρος άλλωστε δεν το επιδεικνύαμε ούτε στις εποχές των παχιών αγελάδων. Όμως, ακόμα και στις δύσκολες ώρες που διανύουμε, ορισμένες πράξεις διατηρούν την ιδιαίτερη συμβολική τους σημασία.

Μια τέτοια πράξη είναι η παρουσία και η βράβευση του κινέζου πρωθυπουργού στη Βουλή των Ελλήνων. Εκεί πια τα πράγματα ξεφεύγουν από τη συνήθη αβροφροσύνη της «επενδυτικής διπλωματίας» και αποκτούν συμβολισμούς πολύ δύσπεπτους. Στο κάτω κάτω, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι μια πτωχή πλην τίμια κόρη δυσκολεύεται να κρατήσει ακέραιη την τιμιότητά της όταν πεινάει. Δεν είναι όμως ανάγκη να δείχνει ότι το απολαμβάνει κιόλας…

Ακούστηκε από χιλιάδες στόματα. Δονήθηκε η Σταδίου και το Σύνταγμα. Να καεί, να καεί. Έφτασε ο κόσμος στον Άγνωστο Στρατιώτη και φώναζε προς τα παράθυρα την ετυμηγορία. Να καεί. Σαν Καίσαρας σε ρωμαϊκή αρένα με τον αντίχειρα να δείχνει το χώμα.
«Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».
Το μαζικό αίτημα κάθαρσης διατρανώθηκε με συνθήματα του φασιστικού περιθωρίου. Ενώ όμως ο θυμός του πλήθους έκρυβε πόνο και προκαλούσε σεβασμό, η μυριόστομη ανιστόρητη τύφλωση γεννούσε φόβο, η συλλήβδην απαξίωση των πάντων αποστροφή.

Πολλοί μίλησαν για προβοκάτορες. Εύκολη λύση η επίκληση προβοκατόρων όταν οι εξελίξεις ξεφεύγουν.
Και βέβαια υπήρξαν προβοκάτορες. Τους έβλεπες στα μάτια του πλήθους: εργολάβοι του δημοσίου, πλοιοκτήτες του Σαμίνα, παραδικαστικοί, προμηθευτές οπλικών συστημάτων, βασικοί μέτοχοι, κουμπάροι, υπουργοί της χλιδής με γάμους στο Παρίσι, εκκλησιαστικό παρακράτος, ο στρατηγός άνεμος αγκαλιά με τη φονική ζαρντινιέρα, ο υπουργός περιβάλλοντος με το αυθαίρετο, ο πρωθυπουργικός σύμβουλος με τους χασισέμπορους, ο παρ’ ολίγον αυτόχειρας Γενικός Γραμματέας. Ήταν όλοι εκεί, με λάβαρο το νόμιμο και το ηθικό.
Εκεί το κόμμα του χρηματιστηρίου και της «ισχυρής Ελλάδας», εκεί και το κόμμα της εντιμότητας.
Εκεί και το lifestyle νεοελληνικό όνειρο, η γενιά του Κλικ, ο Θέμος της φοροδιαφυγής, οι τηλεεισαγγελείς του λαϊκισμού, Λάκηδες και Μάκηδες.
Όλοι εκεί. Κι ο κόσμος φώναζε όλο και περισσότερο. Να καεί, να καεί.

Μέσα στη Βουλή άλλοι προβοκάτορες ανταλλάσσουν κατηγορίες για κουρτίνες και υποβρύχια. Στα ορεινά έδρανα ο κορυφαίος προβοκάτορας πρωθυπούργευε ως χτες και σήμερα καταψηφίζει βουβός τα μέτρα που μας πρότεινε πριν φύγει. Ο κόσμος έξω φωνάζει πως θέλει πολιτικό αίμα αλλά το πολιτικό προσωπικό πάσχει από βαρηκοΐα. Κι αφού δε θέλει να ματώσει γρήγορα και συντεταγμένα, θα ματώσει άγαρμπα.
Πιο πέρα, άλλοι προβοκάτορες ρητορεύουν: να πληρώσει η πλουτοκρατία, να συντηρηθεί κράτος πρόνοιας χωρίς πόρους, να πετάξουμε έξω το ΔΝΤ. Επαναστατική γυμναστική σε κρουαζιερόπλοια, κατάρες για την «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου του Παπανδρέου με τους γερμανοτσολιάδες».
Φιάσκο το χιλιοπαιγμένο έργο, ο κόσμος εγκαταλείπει το θέατρο κι οι ηθοποιοί δεν εννοούν να πουν λέξη έξω από τους μέτριους ρόλους τους…

Να καεί, λοιπόν, να καεί. Και κάποιοι δίπλα παράκουσαν: να καούν, να καούν.
Και αμέσως μετά τους θανάτους διαβάζω καταγγελία για τις ευθύνες της τράπεζας. Έχουν ευθύνες, ποινικές ή άλλες, οι υπεύθυνοι της τράπεζας; Πιστεύω πως έχουν και πρέπει να τους αποδοθούν. Αυτές όμως οι ευθύνες επικούρησαν τη βασική αιτία και δε μπορούν να χρησιμοποιούνται για να τη συσκοτίζουν.
Στη Σταδίου τρεις νέοι άνθρωποι πέθαναν από μια φωτιά.
Τη φωτιά άναψαν οι μολότοφ.
Τις μολότοφ πέταξαν εν ψυχρώ μασκοφόροι δολοφόνοι.
Τόσο συγκλονιστικά απλό.
Αν οι καταγγελίες μας δεν ξεκινούν από αυτό το απλό, τότε είμαστε κι εμείς προβοκάτορες. Αν την επόμενη φορά που οι γκεστ σταρ – ψυχοπαθείς της βίας μπουν ανάμεσά μας εμείς συνεχίσουμε κανονικά να πορευόμαστε, είμαστε κι εμείς προβοκάτορες. Και μάλιστα προβοκάτορες σε μια περίοδο που η χώρα είναι εκτεθειμένη στη χειρότερη μορφή προβοκάτσιας, την απύθμενη ανευθυνότητα.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα