You are currently browsing the tag archive for the ‘Βουλγαράκης’ tag.


Το μεγαλύτερο μέρος των πρόσφατων επικρίσεων κατά του κυβερνητικού εκπροσώπου εστιάστηκε στην από μέρους του παρουσίαση συρραμμένων και αλλοιωμένων δηλώσεων βουλευτή της αντιπολίτευσης. Πέρασε έτσι στα ψιλά η ταυτόχρονη προσπάθειά του να συνδέσει την έκρηξη στο εμπορικό κέντρο The Mall με τις δηλώσεις του ίδιου βουλευτή που αναφέρθηκε στον αυθαίρετο χαρακτήρα του κτιρίου.
Θεωρώ το δεύτερο αντίστοιχης βαρύτητας ατόπημα με την αλλοίωση οπτικοακουστικού υλικού. Για δυο πολύ απλούς λόγους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Έχουν και οι τόποι δικαιώματα. Κυρίως οι τόποι της μνήμης και του πολιτισμού που ζουν στους αιώνες ανεξάρτητα από εμάς. Έχουν δικαίωμα να μη νιώθουν βαρύ το βήμα μας όταν τους επισκεπτόμαστε. Να μην πληγώνουμε το σώμα τους με τα σημάδια μας. Να περνάμε ακροπατώντας, να μιλάμε χαμηλόφωνα. Συναισθανόμενοι το πρόσκαιρο της δικής μας παρουσίας να μη σκεπάζουμε τον ψίθυρο αιώνων.

Σάββατο βράδυ στην Επίδαυρο. Το μαγικό σούρουπο πέφτει, το κοίλο του θεάτρου γεμάτο. Χιλιάδες θεατές αναμένουν να ζωντανέψει μπρος στα μάτια τους η αιώνια αναμέτρηση του ανθρώπου με την εξουσία, της Αντιγόνης με τον Κρέοντα. Λιτό το σκηνικό: ένας τόπος χέρσος έξω απ’ τα τείχη της Θήβας, σπαρμένος με στάχυα και πεσμένες πέτρες. Απουσιάζει παντελώς κάθε σημάδι της εγκόσμιας εξουσίας του άρχοντα. Και ξαφνικά αντικρίζουμε μια παραφωνία: αντί να προβάλει ο Κρέοντας, φορέας της απόλυτης εξουσίας, εμφανίζονται το μαύρο υπουργικό αυτοκίνητο με τα περιπολικά της συνοδείας και σταματούν πίσω απ’ την ορχήστρα του θεάτρου. Ο ευθυτενής κ. Υπουργός βαδίζει προς τη θέση του στην πρώτη σειρά και γίνεται (άθελά του;) η παράταιρη όψη της εξουσίας του σήμερα στον κάμπο της αρχαίας Θήβας. Μια παρέα δίπλα αναρωτιέται: γίνεται να μην ξέρει ο νέος και πολυπράγμων πολιτικός τα άγραφα δικαιώματα του χώρου; Είναι δυνατόν να αγνοεί πως μαζί με τους απαράγραπτους νόμους των θεών ισχύουν και οι άγραφοι νόμοι των βωμών τους; Και αν το γνωρίζει, γιατί δεν πορεύτηκε πεζός όπως όλοι μας τα λίγες εκατοντάδες μέτρα από την είσοδο ως το θέατρο;

Όταν τα φώτα έσβησαν είδαμε να συγκρούονται οι νόμοι των ανθρώπων με τους νόμους των θεών, η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας με την πραγματική παντοδυναμία του Δικαίου. Ακούσαμε τον Σοφοκλή να περιπαίζει την εθελοτυφλία των ισχυρών μπρος στο πασιφανές. Είδαμε τον άρχοντα που έχασε το μέτρο των πραγμάτων να συνθλίβεται από το βάρος των λόγων και των έργων του.

Δεν ξέρω τι ένιωσε ο κ. Υπουργός στην Επίδαυρο. Μάλλον απίθανο να συναισθάνθηκε πως για πολλούς ήταν άτοπη αυτή η εμφάνισή του, πως παραβίασε τα άγραφα δικαιώματα του ιερού τόπου. Πιθανότερο να σκεφτόταν πόσο χρήσιμη είναι η τωρινή θητεία στην υπηρεσία του πολιτισμού, ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ από τη θητεία στην υπηρεσία της τάξης. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που έχασε το μέτρο είναι ο κ. Υπουργός. Άδικο να τα βάζουμε μόνο μαζί του. Πέρασαν πολλοί πριν και πολλοί θα ακολουθήσουν. Κάποτε έφιπποι, τώρα εποχούμενοι. Μικρή η παρασπονδία του, μια ενδεικτική παρωνυχίδα.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Το 2004 η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε ένα εγχειρίδιο για την αστυνομία, με διεθνείς κανόνες προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου κατά την επιβολή του νόμου. Το διένειμε στα αστυνομικά τμήματα. Μάταια όπως φαίνεται. Από το εγχειρίδιο αυτό επιλέγουμε κανόνες σχετικούς με τη σύλληψη. Μπορούν οι αστυνομικοί διοικητές να τους αναρτήσουν σε εμφανή θέση και να καλέσουν τους υφισταμένους τους να τους αποστηθίσουν.

«Κανένας δεν υπόκειται σε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. Τα βασανιστήρια και οποιαδήποτε άλλη απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση απαγορεύονται πλήρως και απολύτως. Κανένας δεν υπόκειται σε αυθαίρετη σύλληψη ή κράτηση. Όποιος συλλαμβάνεται πρέπει να πληροφορείται αμέσως τους λόγους της σύλληψης. Για την επιβολή του νόμου κατ’ αρχήν χρησιμοποιούνται μη βίαια μέσα. Βία χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο εφόσον αυτό είναι απολύτως απαραίτητο. Βία χρησιμοποιείται με νόμιμους τρόπους και αποκλειστικά και μόνο για την επιβολή του νόμου. Η χρήση βίας πρέπει να είναι πάντοτε ανάλογη προς τους νόμιμους στόχους που αυτή επιδιώκει. Απαιτείται η ελάχιστη δυνατή πρόκληση ζημιών και τραυματισμών. Όλοι οι αστυνομικοί πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι στη χρήση μη βίαιων μέσων κατά την επιβολή του νόμου. Παρέχεται ιατρική βοήθεια σε όλα ανεξαιρέτως τα τραυματισμένα άτομα. Ειδοποιούνται συγγενείς ή φίλοι των τραυματιών. Καταρτίζεται πλήρης και αναλυτική αναφορά για κάθε τέτοιο συμβάν. Κάθε σώμα που είναι υπεύθυνο για την επιβολή του νόμου εκπροσωπεί την κοινότητα ως σύνολο και είναι υπόλογο σε αυτήν. Οι ανώτεροι αξιωματικοί φέρουν ευθύνη για τις πράξεις της Αστυνομίας υπό την εποπτεία τους, εφόσον αυτοί γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν περιπτώσεις κατάχρησης βίας και δεν πήραν συγκεκριμένα μέτρα.»

Πόσοι από τους παραπάνω κανόνες παραβιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη; Όλοι. Γι’ αυτό, υπάρχει τεράστια ευθύνη του κ. Πολύδωρα. Όχι όπως την εννοεί ο κ. Καστανίδης, με μικροκομματικές κορόνες περί DNA της δεξιάς. Δεν άλλαξε τώρα η ΕΛΑΣ. Οι εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας που μιλούν για συστηματική ατιμωρησία των αστυνομικών και οι καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι τωρινές. Η σωρεία των κρουσμάτων αστυνομικής βαναυσότητας σε βάρος μεταναστών, ρομά, μικροκακοποιών και νέων με «πολιτικά αποκλίνουσες απόψεις» έχει παρελθόν. Ο κ. Πολύδωρας έχει πολιτική ευθύνη γιατί συγχέει τους ρόλους του πολιτικού προϊσταμένου και του συνδικαλιστικού εκπροσώπου των αστυνομικών. Όταν οι αστυνομικοί λένε «τα ανθρώπινα δικαιώματα δε μας αφήνουν να δουλέψουμε» τους απαντάει «κάντε τη δουλειά σας». Επί μήνες εκπέμπει το γνωστό μήνυμα προς την Αστυνομία: το (ανεξέλεγκτο) κράτος είστε εσείς. Αυτό το πολλαπλώς εκπεμπόμενο μήνυμα (εκσυγχρονισμένο από Χρυσοχοϊδη και Βουλγαράκη, σε «λαϊκά λατινικά» από Πολύδωρα) υλοποίησαν οι αστυνομικοί στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ορατό όχι μόνο στις γροθιές εκείνων που έδερναν τον φοιτητή αλλά και των συναδέλφων τους που προσπερνούσαν με απάθεια.

Ο πρώην Δημόσιας Τάξης και νυν Πολιτισμού κ. Βουλγαράκης υποστήριζε από καιρό πως έχει «στοχοποιηθεί». Μετά ήρθε η έκρηξη βόμβας κοντά στο σπίτι του και διατυπώθηκε επισήμως η άποψη πως η επίθεση ήταν αποτέλεσμα της στοχοποίησής του. Χρειάζονται όμως δυο βάναυσες στρεβλώσεις της πραγματικότητας για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο.

Από τη μια, ο κ. Βουλγαράκης δε βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής (προσοχή! της κριτικής, όχι της βίας) για λόγους προσωπικούς. Ήταν ο αρμόδιος για την εν Ελλάδι εφαρμογή της παγκόσμιας «αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας» και το έκανε με αξιοζήλευτο ζήλο. Σε γενικές γραμμές όπως και ο προκάτοχός του, για να είμαστε δίκαιοι. Για τον λόγο αυτόν, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε βέβαια να είναι πιο μετρημένη. Εύκολα θυμάται κανείς πώς και πότε ξεκίνησαν όλα αυτά: την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη από κοινού συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχτιζαν το νέο πλέγμα της αντιτρομοκρατίας. Βέβαια, ο κ. Βουλγαράκης επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο και επέτρεψε, ανέχτηκε, αποσιώπησε την κατά γράμμα εφαρμογή των αγριότερων από τις υπερατλαντικές εμπνεύσεις. Γιατί τι άλλο είναι η απαγωγή των Πακιστανών παρά η ελληνική εκδοχή των ανακριτικών πτήσεων της CIA; Μήπως το δικό μας σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι η ελληνική έκφανση του πλανητικού Μεγάλου Αδερφού; Άρα, ο κ. Βουλγαράκης υπέστη οξεία κριτική διότι εντός του πεδίου της πολιτικής του ευθύνης εφαρμόστηκε πολιτική περιστολής δικαιωμάτων και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως διαπράχτηκαν παράνομες πράξεις. Όχι διότι εν γένει κάποιοι αποφάσισαν να τον στοχοποιήσουν.

Η δεύτερη λογική ακροβασία συνδέει ευθέως την κριτική με τη βόμβα. Υποστηρίζει πως η δημοσιοποίηση μιας αποδεδειγμένης ή ενδεχόμενης παρανομίας, το δελτίο τύπου μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, η απόφαση μιας Ανεξάρτητης Αρχής, η τοποθέτηση ενός πολιτικού φορέα, ακόμα και το πόρισμα ενός εισαγγελέα μπορούν να οπλίσουν έναν αυτόκλητο τιμωρό. Τίθεται λοιπόν ευθέως ένα ερώτημα: όταν ένας θιασώτης της αυτοδικίας καταδικάζει στο όνομα της δικής του δικαιοσύνης, όταν δηλαδή σε καιρό δημοκρατίας η βόμβα εντέλλεται να εκφράσει την υποτιθέμενη λαϊκή βούληση, όσοι είχαν ασκήσει κριτική στο θύμα της τυφλής βίας γίνονται συνένοχοι;  Μα τότε η θεωρία της «στοχοποίησης» οδηγεί σε πέπλο σιωπής! Το Ουοτεργκέιτ μένει κρυφό μήπως πάθει κάτι ο Νίξον; Δεν καταγγέλλεται ο πόλεμος του Ιράκ μήπως κάποιος τρελός πυροβολήσει τον Μπους; Η βόμβα δηλαδή θα καθορίσει τα όρια άσκησης των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων; Τότε, η εκάστοτε εξουσία αποκτά ένα επιπλέον εργαλείο για να περιστείλει τον δημοκρατικό έλεγχο: θα κατηγορεί τους αντιπάλους της για «στοχοποίηση».

Με τον ανασχηματισμό κλείνει ένας κύκλος στη δημόσια τάξη και τις διεθνείς μας σχέσεις. Τα δύο αυτά πεδία ασκούν πλέον ακόμα μεγαλύτερη, σχεδόν καταλυτική επίδραση σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς ζούμε «την εποχή του παρανοϊκού πολέμου, μια μόνιμη κατάσταση ανάγκης σε πλανητικό επίπεδο» (Σ. Ζίζεκ).

Στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, έφτασε στο τέλος του το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε ο κ. Βουλγαράκης, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής». Οι δυο αυτοί υπουργοί ήταν ιδανικοί ιμάντες μεταφοράς της νέας «χάιτεκ» αστυνόμευσης στα καθ’ ημάς. Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο κ. Βουλγαράκης το αγνόησε. Τον ακούσαμε έκπληκτοι να διαψεύδει την πραγματικότητα για την εμπλοκή Ελλήνων στις απαγωγές Πακιστανών και μετά η φωνή του χάθηκε στον βόμβο των υποκλοπών. Βέβαια, ο κ. Χρυσοχοϊδης οφείλει να είναι πιο φειδωλός στην κριτική του. Κανένας παράνομος μηχανισμός αστυνόμευσης δε στήθηκε το τελευταίο μόλις τετράμηνο πριν από τους Ολυμπιακούς. Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Αναγκαστικά, ενόψει εργασιακού χειμώνα, η καταστολή αλλάζει εστίαση. Θα συνεχίσει ή θα ενταθεί βέβαια η πίεση σε χώρους συνήθων υπόπτων. Όμως, οργανωμένες κοινωνικές ομάδες είναι εκείνες που κυρίως θα βρεθούν αντιμέτωπες με την Αστυνομία. Αυτό, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο να υπάρξουν κι άλλες αποκαλύψεις (τι έγινε αλήθεια με τις πτήσεις της CIA στην Ελλάδα;) οδήγησε τον κ. Βουλγαράκη στην αποχώρηση κι έφερε στην Κατεχάκη έναν Υπουργό Δημόσιας Τάξης με προφίλ περασμένων δεκαετιών.

Στο Υπουργείο Εξωτερικών, μετά τη διετή άπνοια θα ζήσουμε περίοδο υπερκινητικότητας. Προς τα πού; Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε τη θέση της νέας υπουργού σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η έκκληση του ΟΗΕ να κλείσει η φυλακή του Γκουαντανάμο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που σαμποτάρεται από τις ΗΠΑ,  τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Κυρίως όμως ενδιαφέρει η ελληνική θέση και αντίδραση στις υπερατλαντικές πιέσεις για διμερείς συνθήκες ή στις μονομερείς δράσεις των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ζήσαμε δύο χρόνια πλήρους σιωπής και συναίνεσης στα θέματα αυτά. Περιμένουμε να δούμε αν η αλλαγή φρουράς θα σημάνει απλώς πιο ηχηρή συναίνεση, όπως πολλοί φοβούνται.

Ο τρόπος που χειρίστηκε ο κ. Βουλγαράκης τις καταγγελίες περί απαγωγής των Πακιστανών μεταναστών είναι ανεπίτρεπτος. Δε διδάχτηκε τίποτα ο υπουργός από το πάθημα του ιρλανδού ομολόγου του που βασίστηκε στις διαβεβαιώσεις της Κοντολίζα Ράις και αλαζονικά προκάλεσε όποιον είχε πληροφορίες για τις πτήσεις της CIA να τον ενημερώσει. Η Διεθνής Αμνηστία δημοσιοποίησε αμέσως αναλυτικά στοιχεία για τουλάχιστον 50 προσγειώσεις στο αεροδρόμιο Σάνον (και 800 πτήσεις συνολικά στην Ευρώπη). Γιατί ο δικός μας υπουργός κράτησε εξίσου απόλυτη στάση και μένει τώρα πλήρως εκτεθειμένος; Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών δείχνουν πως στελέχη της ΕΥΠ συμμετείχαν στις παράνομες ενέργειες και ο Υπουργός τελούσε εν γνώσει. Οι διαψεύσεις του διαψεύδονται. Το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε στην οδό Κατεχάκη, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής», έφτασε στο τέλος του.

Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες επιχειρησιακές προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο υπουργός το αγνόησε. Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Και σα να μην έφτανε αυτό, μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται το υπερεθνικό πλέγμα καταστολής. Ο χορός ξένων πρακτόρων στο ευρωπαϊκό έδαφος δεν έχει τέλος.

Το διεθνές σκηνικό για τον κ. Βουλγαράκη (και τους ευρωπαίους ομολόγους του) είναι ναρκοθετημένο. Θα μπορούσε να επικαλεστεί την ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, να υποσχεθεί διαφάνεια. Όταν όμως ο Υπουργός Δικαιοσύνης φρονίμως ποιών υπέδειξε την οδό της νομιμότητας παραγγέλνοντας εισαγγελική έρευνα, ο κ. Βουλγαράκης επέλεξε να διαφοροποιηθεί, βασιζόμενος προφανώς στην ελπίδα στεγανότητας του κτιρίου της Κατεχάκη. Την ώρα που έβγαιναν στο φως τα ονόματα των πρακτόρων της ΕΥΠ που απήγαγαν μετανάστες, εκείνος καλούσε «τα μέλη της πακιστανικής κοινότητας που θέλουν να παραμείνουν στη χώρα μας να εμπιστεύονται και να συνεργάζονται με τις υπηρεσίες ασφαλείας». Ποιες αρχές ασφαλείας κ. Υπουργέ, αυτές που τους απήγαγαν και τους ανέκριναν μυστικά, αυτές που τους απείλησαν; Και πώς αλλιώς ακούγεται η έκκλησή σας στα αυτιά των πακιστανών, ενώ διεξάγεται δικαστική έρευνα, αν όχι σαν έμμεση απειλή απέλασης; Τα κατευθυνόμενα παραπολιτικά σχόλια που αποδίδουν τις αποκαλύψεις σε έριδες και αλληλοκαρφώματα υπουργών επιχειρούν να στρέψουν αλλού τη συζήτηση. Εμείς όμως περιμένουμε το τέλος της  εισαγγελικής έρευνας. Και πάντως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, η περιφρόνηση του κ. Βουλγαράκη προς τους θεσμούς, την αλήθεια και την κοινή λογική είναι ανεπίτρεπτη για υπουργό δημοκρατικής κυβέρνησης.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα