You are currently browsing the tag archive for the ‘Γάζα’ tag.

1. Όταν ένα κράτος μετατρέπεται σε κράτος-ολετήρα, κάνει ό,τι μπορεί για να σου γίνει συνολικά και αμετάκλητα απεχθές. Θέλει τότε κουράγιο να επιμένεις να σκέφτεσαι τους λιγοστούς διανοουμένους του που μιλάνε για ειρήνη και τους εύψυχους εφέδρους του που αρνούνται να καταταγούν. Θέλει κουράγιο να μην το αφήσεις να τα καταφέρει να σου γίνει συνολικά απεχθές.

2. Οι Εβραίοι δεν είναι το Ισραήλ, το Ισραήλ δεν είναι ο Νετανιάχου. Αυτό όμως πρέπει και να αποδεικνύεται διαρκώς. Δεν είναι έτσι επειδή το βρήκαμε γραμμένο σε τίποτα άγιες πλάκες στο βουνό.

3. Η Γάζα δεν είναι το Ολοκαύτωμα του σήμερα, όπως κάποιοι λένε με ευκολία. Η Γάζα είναι η Γάζα. Όποιος μου κουνάει το δάχτυλο επικαλούμενος το Ολοκαύτωμα, για να μη μιλώ για το τεράστιο έγκλημα στη Γάζα, μου είναι εξίσου απεχθής με όποιον βρίσκει αφορμή τη Γάζα για να δικαιολογήσει αναδρομικά το Ολοκαύτωμα.

4. Η «ανήσυχη διεθνής κοινότητα» είναι μια αφόρητη κοινότοπη μπούρδα.

«Γνωρίζετε πως στα θύματα του πατέρα σας, όταν τα μετέφεραν στα στρατόπεδα, χάραζαν στο δέρμα τους νούμερα ως στίγματα της θηριωδίας. Και εσείς φέρετε ένα τέτοιο στίγμα της θηριωδίας, καθώς το κακό που σας έγινε είναι απίστευτα μεγάλο και υπερβαίνει κάθε φαντασία και λογική: το νούμερο ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΝΑ. Το νούμερο αυτό μένει αθέατο, δεν είναι χαραγμένο στο δέρμα σας παρά μονάχα στο πεπρωμένο σας». Γκ. Άντερς, Εμείς οι γιοι του Άιχμαν, εκδ. Εστία

Η πρόσφατη αμαύρωση με αγκυλωτούς σταυρούς του Μνημείου Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης και η απόπειρα εμπρησμού της Συναγωγής της Κέρκυρας αποτελούν τεκμήρια αδιάψευστα μιας ανοιχτής πληγής, του αντισημιτισμού που ενδημεί σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Στη βάση του βρίσκεται η αποσιώπηση της ίδιας της διαρκούς παρουσίας των εβραίων στην Ελλάδα για εκατοντάδες χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η φονική βία των κομάντος και οι καταγγελίες για βίαιη μεταχείριση των συλληφθέντων προκάλεσαν διεθνή θυμό που επιτάθηκε από τις ασόβαρες δικαιολογίες των Ισραηλινών αρχών. Εδώ και καιρό, η ερμηνεία των αντιδράσεων του Ισραήλ ξεφεύγει από το πεδίο της πολιτικής επιστήμης. Ο φόβος του γίνεται όλο και φονικότερος.

Όπως έγραψε ο Eyad Sarraj (Πρόεδρος του Προγράμματος Πνευματικής Υγείας Κοινότητας της Γάζας, ιδρυτής της Διεθνούς Καμπάνιας για τον Τερματισμό της Πολιορκίας): “Η καταφυγή στην ωμή βία είναι έκφραση φόβου. Ως ψυχολόγος και κάτοικος της Γάζας, καταλαβαίνω τη χρήση ισχύος από το Ισραήλ ως σύμπτωμα δομικής παθολογίας. Καταφεύγει στην μέγιστη βία ως μορφή εκφοβισμού. Όμως αυτή είναι η επιλογή του αδύναμου. Είναι πιθανό ότι μέσω των πράξεών του, σφίγγει τη δική του θηλιά”. (The National, 1/6).

Ως αποτέλεσμα της ίδιας ψυχοπαθολογίας, μειώνονται οι φωνές της  λογικής εντός του Ισραήλ. Η κοινωνία ανέχεται ή στηρίζει την παράνοια. Θεάται το κράτος να επιβάλλει συλλογική τιμωρία στους κατοίκους της Γάζας, να οδεύει προς την κατασκευή ενός νέου απαρτχάιντ, να βυθίζεται στην καταστροφική δίνη μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Λίγοι θα διαφωνήσουν σε αυτά. Τα δύσκολα είναι άλλα και αφορούν εμάς. Η δυτική κοινή γνώμη απορρίπτει επιτέλους την ανεκτικότητα της πολιτικής τάξης έναντι του Ισραήλ, πράγμα εξαιρετικά θετικό. Όμως, η απόρριψη αυτή δεν πρέπει να απενοχοποιήσει τις θεωρίες συλλογικής ευθύνης που κυριαρχούν στις αραβικές χώρες και τροφοδοτούν την Ισραηλινή τυφλότητα. Οι θεωρίες αυτές ευδοκιμούν και σε εμάς και πρέπει να μας βρίσκουν ασυμβίβαστα αντίθετους. Σε αυτές φωλιάζει ο αντισημιτισμός που διακρίνουμε σε ορισμένους φορείς αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους.

Από την άλλη, δεν είναι κάθε κριτική κατά του Ισραήλ προϊόν αντισημιτισμού. Αυτό το σόφισμα έχει προ πολλού εκμετρήσει τον βίο και εκτίθενται όσοι το διακινούν.

Εντέλει, η τραγωδία της Μέσης Ανατολής είναι ότι εκεί πηγάζουν και αλληλοτροφοδοτούνται οι δύο παράλληλες διαδικασίες αυτοθυματοποίησης Εβραίων και Μουσουλμάνων.

Στο Ισραήλ δοκιμάζεται η έννοια της αντικειμενικότητας που δεν περιορίζεται, όπως κάποιοι νομίζουν, στην ισόρροπη δημοσίευση ανακοινώσεων των εμπλεκόμενων μερών. Αυτή είναι μια εν ολίγοις μηχανιστική εκ του ασφαλούς διαδικασία που κουτσά στραβά βοήθησε το ανθρωπιστικό κίνημα να τα βγάλει πέρα κατά τον ψυχρό πόλεμο.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αντικειμενικότητα είναι η ανυποχώρητη επίκληση και εφαρμογή των ίδιων αρχών σε κάθε περίπτωση. Δεν αρκεί λοιπόν η γενικόλογη τήρηση ίσων αποστάσεων. Χρειάζεται διαρκής, βασανιστική έρευνα των γεγονότων και αμφισβήτηση κάθε «αυτονόητης αλήθειας». Η αντικειμενικότητα δεν αποκλείει την υποστήριξη της μιας πλευράς με όρους και για λόγους ανθρωπιστικούς και αυτό πρέπει να γίνεται με θάρρος και παρρησία. Πρέπει όμως να συνοδεύεται από εκείνη την κριτική αλληλεγγύη που απορρίπτει τις μεταφυσικές, μισαλλόδοξες αντιλήψεις περί αιώνιου καλού και κακού. Πρέπει δηλαδή να είμαστε πολύ αυστηροί με όποιους υποστηρίζουμε.

Και πάνω απ’ όλα, δεν νοείται ανθρωπισμός α λα καρτ προς ομόδοξους μόνο, προς ανατολικούς μόνο, προς αντιαμερικανούς μόνο. Για τον ίδιο λόγο που δεν νοείται ανθρωπισμός υπό προϋποθέσεις, όπως η αποκήρυξη της τρομοκρατίας που η Δύση ζητά από τους Παλαιστίνιους.

Η βία κατά του στολίσκου δικαιώνει την ιδιαίτερη ευαισθησία μας απέναντι στους πολύπαθους αμάχους της Γάζας. Ας μη θεωρήσουμε όμως ότι δικαιώνει ες αεί οποιαδήποτε επιλεκτική πυξίδα στους στολίσκους της ευαισθησίας μας.


Δημόσια έκκληση της Διεθνούς Αμνηστίας για τους θανάτους κατά την επιδρομή στον στολίσκο ανθρωπιστικής βοήθειας σε διεθνή ύδατα, ανοικτά της Γάζας.
Στηρίξτε την εδώ

Η Διεθνής Αμνηστία έχει απευθύνει έκκληση στο Ισραήλ να ξεκινήσει άμεση αξιόπιστη και ανεξάρτητη έρευνα για το φόνο, από τις ένοπλες δυνάμεις του, τουλάχιστον 10 ακτιβιστών σε σκάφη που διαμαρτύρονταν για τον ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.

«Φαίνεται σαφώς ότι οι ισραηλινές δυνάμεις χρησιμοποίησαν υπερβολική βία», δήλωσε ο Μάλκολμ Σμαρτ, διευθυντής του Προγράμματος Έρευνας και Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. «Το Ισραήλ δηλώνει ότι οι δυνάμεις του ενήργησαν σε αυτοάμυνα, ισχυριζόμενο ότι δέχτηκαν επίθεση από διαδηλωτές, αλλά είναι πέραν κάθε αξιοπιστίας ο ισχυρισμός ότι το επίπεδο της θανατηφόρας βίας που χρησιμοποίησαν τα ισραηλινά στρατεύματα θα μπορούσε να είναι δικαιολογημένο. Φαίνεται να ήταν εντελώς δυσανάλογη προς οποιαδήποτε απειλή υπήρξε.»

Ως πρώτο βήμα, η Διεθνής Αμνηστία έχει απευθύνει έκκληση στις ισραηλινές αρχές να δημοσιοποιήσουν αμέσως τους κανόνες εμπλοκής που δόθηκαν στα στρατεύματα που πραγματοποίησαν αυτή τη θανατηφόρα επίθεση.

«Οι ακτιβιστές στα πλοία κατέστησαν σαφές ότι ο πρωταρχικός σκοπός τους ήταν να διαμαρτυρηθούν εναντίον του συνεχιζόμενου ισραηλινού αποκλεισμού, ο οποίος αποτελεί μια μορφή συλλογικής τιμωρίας και, ως εκ τούτου, παραβίαση του διεθνούς δικαίου», δήλωσε ο Μάλκομ Σμαρτ.

Επί σχεδόν τρία χρόνια, το Ισραήλ, το οποίο αποτελεί τη δύναμη κατοχής στη Λωρίδα της Γάζας, έχει εφαρμόσει μια πολιτική απαγόρευσης κάθε διακίνησης αγαθών και ανθρώπων, εκτός από τα πιο στοιχειώδη ανθρωπιστικά αναγκαία αγαθά, τα οποία εισάγονται από διεθνείς φορείς ανθρωπιστικής βοήθειας. Η έξοδος επιτρέπεται μόνο σε μικρή μερίδα των ασθενών που χρήζουν ιατρικής φροντίδας έξω από τη Γάζα, και δεκάδες έχουν πεθάνει περιμένοντας την ισραηλινή άδεια να ταξιδέψουν.

«Ο αποκλεισμός δεν βάζει στο στόχαστρο ένοπλες ομάδες, αλλά τιμωρεί ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας, περιορίζοντας την είσοδο τροφίμων, ιατρικού εξοπλισμού, εκπαιδευτικού υλικού και οικοδομικών υλικών», δήλωσε ο Μάλκομ Σμαρτ. «Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι οι επιπτώσεις του αποκλεισμού πλήττουν κυρίως τους πιο ευάλωτους από το 1,5 εκ. κατοίκους της Γάζας: παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς.»
«Ο αποκλεισμός συνιστά συλλογική τιμωρία κατά το διεθνές δίκαιο και πρέπει να αρθεί αμέσως.»

Το Ισραήλ έχει καθήκον, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να διασφαλίσει την ευημερία των κατοίκων της Γάζας, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων τους στην υγεία, την παιδεία, την τροφή και την κατάλληλη στέγαση.

(Συλλογικοί φορείς και οργανώσεις  οργανώνουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας απόψε έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ στις 7μ.μ.)

Από τη μια η Γάζα. Η έκθεση Goldstone τεκμηριώνει εγκλήματα πολέμου και ενδεχόμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: οι ισραηλινές δυνάμεις παράνομα χρησιμοποίησαν βόμβες φωσφόρου και βαρύ πυροβολικό σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, έπληξαν αμάχους που κρατούσαν λευκές σημαίες, στέρησαν τον πληθυσμό από βασικά αγαθά, επέβαλαν συλλογική τιμωρία. Ευθύνες αποδίδονται και στη Χαμάς. Οι 1.400 νεκροί της Γάζας ζητούν δικαίωση αλλά το παιχνίδι ισορροπιών στον ΟΗΕ δεν την εγγυάται (114 ψήφοι υπέρ της έκθεσης, 18 κατά και 44 αποχές, μεταξύ τους και της Ελλάδας).

Srebrenica2007

Από την άλλη η Βοσνία. Ο βομβαρδισμός του Σεράγεβο, η σφαγή της Σρεμπρένιτσα. O Κάραζιτς δικάζεται στο Διεθνές Δικαστήριο, κατηγορούμενος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εκείνος που το 1993 ανακηρυσσόταν εθνικός ήρωας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία, εκείνος που αποθεωνόταν από τον «φίλο ελληνικό λαό»! Μακάρι η δίκη να ανακουφίσει κάπως τους συγγενείς των θυμάτων. Μακάρι να ανοίξει μια χαραμάδα για να φωτιστεί κάποτε και η ανάμειξη της αλήστου μνήμης Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς στα εγκλήματα των Σέρβων «αδερφών».

Αντιπαραβάλλουμε τις δυο περιπτώσεις γιατί ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τα εγκλήματα σε Γάζα και Βοσνία με ενιαία κριτήρια. Συνήθως όσοι καταγγέλλουν το Ισραήλ και διαπιστώνουν τη διεθνή του ασυλία σπάνια μιλούν για τους Σέρβους. Η ευαισθησία για τους Παλαιστινίους δεν καλύπτει τους Αλβανούς του Κοσόβου ή τους μουσουλμάνους της Βοσνίας. Αλλά και εκείνοι που οργίζονταν με την πολιτεία του Κάρατζιτς και χαίρονται με την παραπομπή του σπάνια οργίζονται αντίστοιχα με τα εγκλήματα του Ισραήλ. Κάποτε μάλιστα εξαπολύουν επί δικαίους και αδίκους τον ψόγο του αντισημιτισμού.

Πρόκειται για δυο ομάδες που σπάνια τέμνονται. Μπορεί κανείς να τις ορίσει με πολλούς τρόπους: δυτικότροποι ή εραστές της «καθ’ ημάς Ανατολής». Εκσυγχρονιστές ή οπαδοί ενός ορθόδοξου τόξου (διττά θρησκευτικού, αφού περιλαμβάνει για μερικούς και τη νοσταλγία του χαμένου σοσιαλιστικού τους παραδείσου). Θιασώτες του ανάδελφου έθνους ή ευρωπαϊστές. Υπέρμαχοι των διεθνών θεσμών ή εκ δεξιών και εξ αριστερών πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης. Οπαδοί της σχετικής ή της απόλυτης εθνικής κυριαρχίας (άλλοτε οι παραβιάσεις δικαιωμάτων είναι εσωτερική υπόθεση μιας χώρας, άλλοτε όχι). Όπως και αν οριστούν, η επιλεκτικότητα και τα διπλά κριτήρια καιροφυλακτούν. Η καταδίκη των εγκλημάτων διαφορετική κατά περίπτωση. Άλλοτε οι λέξεις ξεχύνονται οργισμένος χείμαρρος αποδοκιμασίας κι άλλοτε ακούγεται το κόμπιασμα μιας εξόφθαλμα καταναγκαστικής και με το σταγονόμετρο στηλίτευσης.

Τον καιρό των μεγάλων συναυλιών κατά των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών μια μειοψηφία κυκλοφορούσε το σύνθημα: «Κοσοβάροι πρόσφυγες συγγνώμη, οι Έλληνες δεν έχουν τραγούδια για εσάς». Τη συγγνώμη μας δικαιούνται πολλοί λησμονημένοι, θύματα της εντός μας επιλεκτικότητας.

Το ταξίδι των 44 ακτιβιστών έφερε ξανά στη δημοσιότητα τον βάναυσο αποκλεισμό της Γάζας. Ο Ισραηλινός καθηγητής  Jeff Halper δήλωσε: «Αποστολή μας ήταν να σπάσουμε τον Ισραηλινό αποκλεισμό, έναν παντελώς παράνομο αποκλεισμό που έχει οδηγήσει ενάμισι εκατομμύριο Παλαιστίνιους στην εξαθλίωση(…). Η πολιορκία παραβιάζει την πιο θεμελιώδη αρχή του διεθνούς νόμου, την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Δε μπορώ να μείνω αδρανής. Αν το έκανα θα παραβίαζα την πίστη μου στα ανθρώπινα δικαιώματα».

Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε πριν από ένα χρόνο και έχει διαλύσει την οικονομία. Σε μια περιοχή 4 φορές πιο πυκνοκατοικημένη από την Αττική, οι 6 στους 10 είναι άνεργοι, οι 8 στους 10 ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 80% του πληθυσμού εξαρτάται από την διεθνή βοήθεια. Οι εξαγωγές από τη Γάζα απαγορεύονται, οι εισαγωγές περιορίζονται στην ανθρωπιστική βοήθεια. Χωρίς πρώτες ύλες και καύσιμα, 9 στις 10 βιομηχανίες έχουν κλείσει. Οι ελλείψεις είναι αβάσταχτες, οι τιμές ανεβαίνουν, η απόλυτη ένδεια και ο υποσιτισμός πλήττουν όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Η ίδια αποσύνθεση πλήττει την περίθαλψη και την εκπαίδευση: τα νοσοκομεία υπολειτουργούν χωρίς εξοπλισμό και προσωπικό, τα σχολεία έκλεισαν νωρίτερα γιατί δάσκαλοι και μαθητές δε μπορούν να μετακινηθούν, φοιτητές ξένων πανεπιστημίων δε μπορούν να σπουδάσουν και μένουν παγιδευμένοι στη Γάζα. Κατά το Ισραήλ, ο αποκλεισμός επιβλήθηκε ως απάντηση στις Παλαιστινιακές επιθέσεις που φόνευσαν 25 Ισραηλινούς το πρώτο εξάμηνο φέτος. Το ίδιο διάστημα 400 Παλαιστίνιοι έπεσαν θύματα των Ισραηλινών.

Στη Γάζα έχει δημιουργηθεί η μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη και βρίσκεται σε εξέλιξη μια προαποφασισμένη ανθρωπιστική κρίση. Με το πρόσχημα της αντιμετώπισης των ένοπλων ομάδων επιβάλλονται γενικευμένες εξοντωτικές  κυρώσεις σε βάρος κυρίως παιδιών και νέων (το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών). Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ δήλωσε πως η συλλογική τιμωρία της  Γάζας απέτυχε και κάλεσε το Ισραήλ να επιτρέψει την εισαγωγή καυσίμων και άλλων αγαθών. Οι διεθνείς πιέσεις προς το Ισραήλ είναι όμως ισχνές και δε φαίνονται ικανές να κάμψουν τη βούλησή του να οδηγήσει τη Γάζα στην απόλυτη εξαθλίωση. Με αυτά τα δεδομένα, το σπάσιμο του αποκλεισμού από τους ακτιβιστές και ιδίως ο διεθνής χαρακτήρας του εγχειρήματος αποκτούν μια πρόσθετη συμβολική αξία: μας καλούν να ανακαλύψουμε εκ νέου την έννοια της αλληλεγγύης και να την εκφράσουμε με καινούριους αποτελεσματικούς τρόπους, ιδίως σε εκείνα τα σημεία του πλανήτη που μετατρέπονται σε τόπους μαρτυρίου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα