You are currently browsing the tag archive for the ‘Γεωργιάδης’ tag.

girl-with-death-mask-8

Η πρόσφατη εκδίκαση της αγωγής Καμμένου κατά του σκιτσογράφου και αρθρογράφου Πετρουλάκη θέτει εκ των πραγμάτων ζητήματα αρχών για όλους μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Στο διάολο, σπίτια σας. Να περπατάω στην Αθήνα, να πηγαίνω σε σοβαρό ραντεβού και να βλέπω την κουρελαρία. Έλα να τελειώνουμε, να ξεβρομίσει ο τόπος». Αυτά εξέμεσε από μικροφώνου ο ραδιοπαραγωγός Μ. Τσαουσόπουλος εναντίον των Σύριων προσφύγων στην Πλατεία Συντάγματος. Διόλου αμελητέα η ιδιωτική ρατσιστική αμβλύνοια, όταν εκπέμπεται δημόσια. Πιο κόσμιοι ορισμένοι εκπρόσωποι του πολιτικού προσωπικού, εστίασαν επίσης στη δημόσια εικόνα της πόλης. Ο Θ. Πλεύρης ζήτησε «να μεταφέρει τους Σύριους πρόσφυγες σε άλλο σημείο η Πολιτεία. Δεν χρειάζεται σε καιρό Χριστουγέννων να υπάρχει αυτή η εικόνα». Ο Αδ. Γεωργιάδης δήλωσε πως «Δεν μπορεί να ξεκινήσει η χριστουγεννιάτικη αγορά στην Αθήνα με την πλατεία Συντάγματος, την καρδιά της τουριστικής κίνησης των καταστημάτων, με την εικόνα που έχει τις τελευταίες μέρες». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μακελειό στο σχολείο των ΗΠΑ έφερε ξανά στην επιφάνεια ακραίες παθογένειες της αμερικανικής κοινωνίας. Η επίκληση της συνταγματικής κατοχύρωσης της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ αποτελεί πλέον μια γκροτέσκα στρέβλωση όχι μόνο των ιστορικών συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή την κατοχύρωση αλλά και της πιο θεμελιώδους κοινής λογικής. Η σημερινή αμερικανική εκδοχή της σχεδόν ελεύθερης και δυνάμει καθολικής οπλοκατοχής (90 όπλα ανά 100 κατοίκους) οδηγεί σε δραματική κλιμάκωση της ένοπλης βίας με την παραμικρή αφορμή (30.000 νεκροί ετησίως).

Τα πράγματα στην Αμερική από μακριά φαντάζουν απλά και ευανάγνωστα. Οι υποστηρικτές της οπλοκατοχής είναι, στα μάτια των περισσότερων Ευρωπαίων, κάποιοι παχύσαρκοι που τρώνε συνέχεια μπέργκερ, εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στα όπλα και οργανώνουν πολιτοφυλακές για να πολεμήσουν την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ηγούμενος Εφραίμ, κατά κόσμον Βασίλειος Κουτσού, θα δικαστεί για τα βαριά αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. Μέχρι τότε τεκμαίρεται αθώος. Τις τελευταίες μέρες μάς προσέφερε πάντως μια σπάνια εμπειρία: παρακολουθήσαμε την ανάδυση στην επιφάνεια ενός ολόκληρου πλέγματος, εντός και εκτός συνόρων, που απροσχημάτιστα κινητοποιείται εναντίον της προφυλάκισής του. Και ενώ θα αποφύγουμε τον πειρασμό της προσωπικής γνώμης για την ίδια την προφυλάκιση, μπορούμε εντούτοις να σχολιάσουμε την κινητοποίηση εναντίον της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Την απόλυση του διευθυντή του θωρηκτού «Αβέρωφ» αποφάσισε η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού, μετά την αποκάλυψη ότι το ιστορικό θωρηκτό χρησιμοποιήθηκε για το γαμήλιο πάρτι του εφοπλιστή Λέοντα Πατίτσα και της Μαριέττας Χρουσαλά.»

Μας δυσαρεστεί το πάρτι στο ιστορικό κατάστρωμα; Προσβάλλεται η κοινή μας μνήμη; Θίγεται το κοινό περί εθνικών δικαίων αίσθημα; Ξεπερνιούνται τα όριά μας; Προσβαλλόμαστε αισθητικά; Ωραία λοιπόν, να μην επαναληφθεί. Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Σε τέτοια θέματα  δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας, είμαστε απόλυτοι.
Εντούτοις, η είδηση δεν έχει μόνο μια ανάγνωση, αν πάμε λίγο πέρα από το πρώτο δυσάρεστο ξάφνιασμα. Υπάρχουν και σε άλλες χώρες τέτοια μνημεία που παραχωρούνται για κοινωνικές / κοσμικές εκδηλώσεις κι έτσι χρηματοδοτείται η συντήρησή τους. Δεν είμαστε μόνο εμείς ευαίσθητοι για την Ιστορία και τους προγόνους που πολέμησαν. Αν όμως εμείς σε μερικά θέματα είμαστε υπεράνω χρημάτων και δε δεχόμαστε να πατήσει γόβα ψηλοτάκουνη στα θωρηκτά μας, και πάλι καμιά αντίρρηση.
Το αστείο βέβαια είναι ότι στην πρώτη γραμμή του ανένδοτου αγώνα υπέρ βωμών και εστιών βρίσκονται τα μεσημεριανάδικα, οι ναοί της (κάθε χρώματος και αμφοτέρων φύλων για να μην παρεξηγούμαστε) οξυζενέ ηλιθιότητας. Τα προπύργια του lifestyle. Και ως ειδήμονες έσπευσαν πρώην ΑΓΕΝ και ναύαρχοι και πλωτάρχες και υπουργοί άμυνας στα παράθυρα. Δε ντράπηκαν να βγάλουν τα γαλόνια τους φόρα παρτίδα για λίγα λεπτά δημοσιότητας, έστω και τέτοιας, έστω κι εκεί.
Δώστου λοιπόν να πλειοδοτούν σε καταδίκες και κρίσεις θιγμένου εθνικού μεγαλείου οι ναύαρχοι.
Δώστου να καταδικάζει εκείνος ο ανεκδιήγητος κύριος Βερύκιος, ο προστάτης του στρατεύματος που είχε χαστουκίσει τον φαντάρο επειδή τόλμησε να του ζητήσει ταυτότητα.
Δώστου να ολοφύρονται οι παρουσιαστές και οι παρουσιάστριες για το ανιστόρητο χάλι μας.
Τυχαίο; Δε νομίζω.
Διότι βέβαια μονίμως τα κανάλια μας εκπέμπουν τη χρυσή συνταγή του κιτς συντηρητισμού: lifestyle με εθνικό μεγαλείο.
Το μήνυμα είναι ένας αενάως επαναλαμβανόμενος συνδυασμός κοσμικότητας και πατριωτικού μεγαλείου και σύμβολο του μηνύματος αυτού  είναι το ζευγάρι των καιρών:
από τη μια η νέα εθνική μας μπέμπα κ. Μανωλίδου, αδίστακτη σεμνοτυφία σε ροζ περιτύλιγμα, απαστράπτον τίποτε
κι από την άλλη ο σύζυγος της κυρίας, ο κ. Γεωργιάδης, έμπορος εθνικού μεγαλείου, πλασιέ φόβων με ιερά στριγγά ανακραυγάσματα.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, τώρα και σε πακέτο με τη μορφή ζευγαριού που θα έκανε τα πάντα αρκεί να βγαίνει στις οθόνες μας.
Αυτές οι δύο όψεις του ίδιου συντηρητισμού κονταροχτυπήθηκαν από τις οθόνες μας για ένα πουκάμισο αδειανό στο θωρηκτό Αβέρωφ.
Και βέβαια, μπροστά στην παντοδυναμία τους βαρούσαν προσοχές αρχηγοί και υπουργοί, τέως και νυν.

(Προφανώς και υπάρχουν κάποια όρια αισθητικής, πολιτισμού και μίνιμουμ ανοχής που οφείλουμε να τα τηρούμε.
Μερικά πράγματα επιτρέπονται σε κάποια μέρη και σε άλλα όχι.
Αυτά όμως τα όρια δεν είναι σταλμένα από τον ουρανό, άρα δεν είναι τα ίδια για όλους μας.
Καλό είναι να τα αναζητούμε,

να τα συζητούμε

και –ει δυνατόν- να τα συμφωνούμε.

Κι εμένα ας πούμε με ενόχλησε το γαμήλιο πάρτι στο Αβέρωφ. Συμφωνούμε όμως όλοι; Και συμφωνούμε για κάθε εκδήλωση;
Για παράδειγμα, εκδήλωση των καλών κυριών του συλλόγου τάδε θα μας πείραζε το ίδιο στο θωρηκτό Αβέρωφ;
Γιορτή της εκκλησίας θα επιτρεπόταν; Και αν ναι, ποιας εκκλησίας, όλων των εκκλησιών ή της μιας και μόνης;
Παραδοσιακό γλέντι των απανταχού Ρουμελιωτών ή Σπετσιωτών με μουσικές και όργανα και φουστανέλες;
Αν η Εθνική έπαιρνε το Μουντιάλ θα την τιμούσαμε πάνω στο κατάστρωμα του Αβέρωφ φωνάζοντας και κανένα συνθηματάκι για το γ…μένο;)

Επειδή λοιπόν λίγα τα αυτονόητα, χρειάζεται κάποια αυτοσυγκράτηση Ναύαρχέ μου…

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα