You are currently browsing the tag archive for the ‘Δήμος Αθηναίων’ tag.


Ο χαιρετισμός του Δημάρχου Αθηναίων στην πλατεία Κοτζιά για την αλλαγή του χρόνου ήταν απλός, εύστοχος κι ανθρώπινος. Μίλησε στην δοκιμαζόμενη Αθήνα, απευθύνθηκε στα θύματα της κρίσης και τόνισε τη δύναμη της αλληλεγγύης κατά της φτώχειας. Επιτέλους, καιρός ήταν. Έναν χρόνο μετά ο Δήμαρχος άρθρωσε για μια φορά τον λόγο που χρειάζεται η πόλη.

Με αφορμή την επέτειο ενός έτους δημαρχίας από τον κ. Καμίνη, ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εκλογή του Γιώργου Καμίνη στον Δήμο Αθηναίων. Όσοι στήριξαν την εκλογή του με κύριο κίνητρο την απομάκρυνση του προκατόχου του πρέπει να δικαιώθηκαν. Υπάρχουν σαφή δείγματα καλύτερης διαχείρισης, καταπολέμησης της δομικής φαυλότητας στον Δήμο και ορθολογικότερης αξιοποίησης των λιγοστών πόρων. Απαιτούνται βέβαια πολλά ακόμα, μεταξύ τους η τιμωρία των υπευθύνων για κρούσματα διαφθοράς.

Για πολλούς όμως η εκλογή Καμίνη σηματοδοτούσε περισσότερα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αστική κατάρρευση και η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού ήδη ξεβράζουν τα θύματά τους στα πεζοδρόμια της πόλης. Οι εικόνες γνωστές, δε δικαιολογείται επίκληση άγνοιας. Οι νεόπτωχοι και οι νεοάστεγοι έρχονται να προστεθούν στον παραδοσιακό πληθυσμό των μακροχρόνια αστέγων. Άνθρωποι αντιμέτωποι με την ανεργία ή το χαμηλό εισόδημα. Άνθρωποι που έχασαν την ιδιοκτησία τους λόγω κατάσχεσης. Νέοι που έχουν απομακρυνθεί από την οικογένεια, μεγαλύτερης ηλικίας άνεργοι ή χαμηλοσυνταξιούχοι. Η φτώχεια πλήττει πλέον και όσους είχαν επαρκές βιοτικό επίπεδο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της διαμαρτυρίας εκατοντάδων συμβασιούχων εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους.

Σε πρωταγωνιστές της μη-συνεδρίασης αναδείχθηκαν δύο μέλη του συμβουλίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δήλωση του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη, για την απόφαση του Δήμου να ανακαλέσει την άδεια για το φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού στην Πλατεία Αμερικής

“Η απόφαση του Δήμου Αθηναίων να ανακαλέσει την άδεια για το φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού που διοργάνωνε η Ένωση Αφρικανών Γυναικών στην Πλατεία Αμερικής, είναι αδικαιολόγητη και εκθέτει την απερχόμενη δημοτική αρχή. Εάν ο Δήμος είχε, όπως ισχυρίζεται, πληροφορίες ότι κάποιες ομάδες θα προκαλέσουν επεισόδια όφειλε να κάνει δύο απλά πράγματα: να κατονομάσει αυτές τις ομάδες και να προστατέψει ο ίδιος ή με τη βοήθεια της Πολιτείας την πολιτιστική εκδήλωση για την οποία είχε αρχικώς εκδώσει άδεια. Αντί αυτού βλέπουμε έναν φοβισμένο Δήμο να κρύβεται πίσω από αόριστες αναφορές σε ανώνυμους διαφωνούντες. Και ακυρώνει ένα φεστιβάλ υποκύπτοντας στον ωμό εκβιασμό κοινών ταραχοποιών. Αυτός ο φοβισμένος Δήμος δεν αξίζει στην Αθήνα και τους δημότες της”.

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, θα πραγματοποιήσει την πρώτη ανοιχτή συνάντηση με τους δημότες της Αθήνας σήμερα, Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου, στις 7:00 μ.μ., στον αίθριο χώρο της Βαρβακείου αγοράς (οδός Αθηνάς).

Για μια Αθήνα ανθρώπινη, φιλόξενη και δημιουργική, μια πόλη που θα μπορέσουμε και πάλι να αγαπήσουμε.

(από Δελτίο Τύπου)

Η αποτυχία της δημοτικής αρχής στην Αθήνα είναι πασιφανής και οι γραμμές αυτές γράφονται με δεδομένη την προσωπική εκτίμηση ότι ο Δήμος πρέπει να γυρίσει σελίδα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι το αν θέλουμε αλλά με ποιους όρους θέλουμε να επιτευχθεί αυτό.

Υπάρχει κατ’ αρχάς ο παραδοσιακός τρόπος, δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα να αντιπαρατεθούν μέσω αμιγώς κομματικών υποψηφιοτήτων. Η προϊστορία δείχνει ότι τα ψηφοδέλτιά τους θα είναι μίγμα από κομματικά στελέχη και μιντιακές περσόνες, τα προγράμματα των υποψηφίων θα συνταχθούν πρόχειρα και εκ των ενόντων, δεν θα διαβαστούν από κανέναν, δεν θα επηρεάσουν καμιά ψήφο και δεν θα εφαρμοστούν στο ελάχιστο. Οι δημοτικές εκλογές δεν θα κινητοποιήσουν, δεν θα απελευθερώσουν καμιά δύναμη αυτής της πόλης. Με άλλα λόγια, θα συγκρουστούν για άλλη μια φορά οι (γερασμένοι και αποδεκατισμένοι πλέον) κομματικοί στρατοί και στο τέλος θα μάθουμε το αποτέλεσμα στις οθόνες μας.

Τις τελευταίες ημέρες έχει διαφανεί και ένας άλλος τρόπος, με την πρόταση υπερκομματικής υποψηφιότητας του κ. Καμίνη. Πέρα από τα γνωρίσματα της ίδιας της υποψηφιότητας, δηλαδή τον αποδεδειγμένο σεβασμό στους θεσμούς, την άριστη γνώση της δημόσιας διοίκησης, τον συγκροτημένο λόγο και μια αντίληψη περί πολιτικής που δεν μένει στο επικοινωνιακό φαίνεσθαι αλλά εστιάζει στην ουσία της πολιτικής πράξης, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη και την πολιτική συγκυρία. Και οποιοσδήποτε μπορεί να αντιληφθεί ότι η σημερινή συγκυρία περισσότερο από κάθε άλλη επιτρέπει στους πολίτες να υπερβούν τις κομματικές περιχαρακώσεις και να αποτελέσουν μοχλό εξελίξεων. Με την έννοια αυτή η υποψηφιότητα Καμίνη μπορεί να κινητοποιήσει ανενεργές έως τώρα δυνάμεις της Αθήνας, τις οποίες δεν αφορά (άλλη) μια κομματική υποψηφιότητα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στα κομματικά επιτελεία εξετάζονται τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων. Με άλλα λόγια, ενώ υπάρχει η ελπίδα για κάτι καινούριο στο Δήμο, εκείνοι με γνώμονα το παλιό προσπαθούν να χωρέσουν ευρύτερες κοινωνικές δυναμικές στο στενό πλαίσιο των μετρήσεων αναγνωρισιμότητας και δημοφιλίας. Πρόκειται για την παλιά, ασφαλή και δοκιμασμένη συνταγή χαμηλού (υποτίθεται) ρίσκου που επιδιώκει απλώς αλλαγή κομματικής φρουράς στο Δήμο και επιτρέπει σαφέστερη μέτρηση των κομματικών δυνάμεων. Αμφίβολο όμως αν αυτή η οπτική λαμβάνει υπόψη την πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει την πόλη. Αμφίβολο αν μπορεί να γεννήσει έναν εναλλακτικό τρόπο διοίκησης εκεί όπου μέχρι σήμερα βασιλεύουν οι πελατειακές σχέσεις και η οικογενειοκρατία, οι χρυσές πολυθεσίες, η αντίληψη της δημαρχίας ως γκλάμορους κοσμικού γεγονότος.

Για τους λόγους αυτούς, όσοι ενεργοί πολίτες πιστεύουν ότι χρειάζονται υποψηφιότητες που κινητοποιούν και δεν αδρανοποιούν, που ανοίγουν προοπτικές κοινωνικών ζυμώσεων και δεν περιχαρακώνουν, πρέπει να κινηθούν τώρα δημιουργώντας και αποτελώντας τη δυναμική νέων συσχετισμών στο Δήμο.



Στις δημοτικές εκλογές η αναντιστοιχία μεταξύ κομματικών προτεραιοτήτων και δυσφορίας της φοβισμένης κοινωνίας φαίνεται πως θα λάβει γκροτέσκες διαστάσεις. Η θυμωμένη αποστασιοποίηση από τις κομματικές στοιχίσεις δε συνεπάγεται βέβαια κατ’ ανάγκην ριζικές αλλαγές στα δημοτικά μας πράγματα. Αποτελεί όμως μια ευκαιρία να τσαλακωθεί ο κομματικός πελατειακός έλεγχος της αυτοδιοίκησης.

Τα μεγάλα κόμματα, διαισθανόμενα τον κίνδυνο αποδοκιμασίας, ίσως αποφύγουν όπου μπορούν την ακριβή καταγραφή δυνάμεων, επικαλούμενες έναν κατ’ επίφαση σεβασμό των τοπικών κοινωνιών ή καταφεύγοντας σε υποψηφιότητες-χυλούς χωρίς στίγμα. Άλλωστε, η κομματική ταυτότητα δεν είναι ασύμβατη με την «απολίτικη» κενή πολυσυλλεκτικότητα, όπως απέδειξαν μιντιακές περσόνες  που έχουν αναδειχθεί δήμαρχοι Αθηναίων. Αν έτσι κινηθούν τα κόμματα, θα διαπράξουν μεγάλο σφάλμα ερμηνεύοντας την πολιτική κρίση ως αίτημα αποπολιτικοποίησης. Αντίθετα, χρειαζόμαστε ουσιαστικότερη πολιτική και πρέπει να την επιβάλουν οι πολίτες.

Οι τελευταίοι στέκουν παγωμένοι στη σκιά της κρίσης. Κινήσεις πολιτών, επαγγελματικές ενώσεις και ειδικοί επιστήμονες πρέπει να μιλήσουν για την πόλη. Το κομματικό μούδιασμα ανοίγει πεδίο λαμπρό προσφέροντας ευκαιρία να εκτεθούν οι συντεταγμένες μιας άλλης πολιτικής για τον αστικό χώρο. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί κάτι τέτοιο πολυτέλεια σε καιρούς κρίσης. Η πόλη είναι η πρώτη που πλήττεται από την κρίση.

Βασικός άξονας μιας άλλης πολιτικής είναι ο επανακαθορισμός και η ενίσχυση του δημόσιου χώρου, έννοιας με κομβική σημασία και μήτρας για καθετί άλλο. Από εκεί προκύπτουν οι βασικές προτεραιότητες.

Μιλώντας για την Αθήνα (αλλά όχι μόνο), τέτοιες προτεραιότητες ενδεικτικά είναι: η στρατηγική για τη διαχείριση του ιστορικού κέντρου που βαίνει γκετοποιούμενο και σε κωματώδη κατάσταση∙ η συγκρότηση μιας πολιτικής ασφάλειας που θεωρεί την αστυνόμευση αναγκαίο αλλά όχι επαρκές μέσο και δεν επιτρέπει να σπρώχνεται με «σκούπες» η παραβατικότητα στο παρακάτω στενό∙ η αντιμετώπιση των κυκλωμάτων trafficking∙ η συγκροτημένη συνεκτική πολιτική για το αστικό πράσινο∙ η συστηματική αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας σε επίπεδο γειτονιάς ως μείζονος απειλής για την ασφάλεια.

Πάνω απ’ όλα, πολιτική για τον αστικό χώρο στη συγκεκριμένη συγκυρία σημαίνει προετοιμασία, κινήσεις και συμμαχίες ενόψει των επιπτώσεων στον κοινωνικό ιστό από την ύφεση και την αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας.

Και ας μη σπεύσουν νυν ή επίδοξοι δημοτικοί άρχοντες να επικαλεστούν περιορισμένες αρμοδιότητες. Αυτό που τους αναλογεί είναι τουλάχιστον να αναδείξουν αυτά τα θέματα (αντί να αρνούνται την ύπαρξή τους), να χαράξουν πολιτική και να συγκροτήσουν τις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες για την προώθησή τους.

Αντ’ αυτών, μαθαίνουμε ότι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραζαλισμένη η κυβερνητική παράταξη κάνει δημοσκοπικά καλλιστεία υποψηφίων. Στον αντίποδα, η πολυετής συντηρητική κυριαρχία επιδιώκει να συνεχιστεί, στην πρωτεύουσα με τον ίδιο «επιτυχημένο» δήμαρχο και στο Βορρά με άλλον, αφού ο απερχόμενος «κάηκε» λόγω σκανδάλων. Οι υποψήφιοι της Αριστεράς, από την πλευρά τους, αναδεικνύουν πολλά από τα θέματα που αναφέραμε. Χρειάζεται όμως η συμβολή της κοινωνίας των πολιτών για να αποτελέσουν τα θέματα αυτά κύριο διακύβευμα στον προεκλογικό διάλογο.

Και πάντως, όποιοι κι αν διεκδικήσουν την εκλογή, πρέπει να λάβουν εγκαίρως το μήνυμα: δημαρχία δεν μπορεί πλέον να σημαίνει λαμπερές τελετές εγκαινίων, δημοτικούς ραδιοσταθμούς της πολυπρόσωπης αργομισθίας και πολυδάπανες επιχειρήσεις εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων.

Στον ωκεανό της οικονομικής δυσπραγίας υπάρχουν ακόμα νησίδες φαινομενικής ευμάρειας. Για παράδειγμα, στον καταχρεωμένο Δήμο Αθηναίων, αυτό το αυτόνομο βασίλειο της εικονικής πραγματικότητας, η κρίση δεν έχει φτάσει. Εδώ συνεχίζονται τα καλά του ελληνικού μοντέλου διοίκησης: πελατειακές σχέσεις και οικογενειοκρατία, μετατροπή δημοτικών επιχειρήσεων σε Ανώνυμες Εταιρίες με χρυσές πολυθεσίες στις διοικήσεις τους, κοσμικές παρουσιάσεις απολογισμού δραστηριοτήτων. Και αν είναι άδικο να χρεωθούν στην παρούσα δημοτική αρχή στρεβλώσεις και αμαρτίες ετών, είναι επίσης άδικο να μην επισημανθεί ότι η αντίληψή της για την άσκηση εξουσίας οδήγησε σε ακραία επιδείνωση της κατάστασης.

Μερικά παραδείγματα: βοά η ανεπάρκεια ή απροθυμία του δήμου να παρέμβει στη χαίνουσα πληγή του ιστορικού κέντρου (ή να συντονίσει παρεμβάσεις στο βαθμό που δεν έχει πλήρη αρμοδιότητα). Αντ’ αυτού προκρίθηκε αρχικά η άρνηση του προβλήματος και μετά η τακτική του Πόντιου Πιλάτου. Το αποτέλεσμα στους δρόμους του κέντρου είναι ευδιάκριτο, επώδυνο και συχνά επικίνδυνο.

Αξιοσημείωτη επίσης η δυσερμήνευτη εμμονή στα έργα της διπλής ανάπλασης, παρά το εμφανές ζήτημα νομιμότητας. Όσοι διαφωνούσαν χαρακτηρίστηκαν «περιοδεύων θίασος που κάνει ενστάσεις επί παντός επιστητού». Ο κ. Δήμαρχος απείλησε μάλιστα να στήσει… στήλη με τα ονόματά τους, περίπου ως εχθρών της πόλης. Μετά τον κόλαφο στο Συμβούλιο Επικρατείας δεν αισθάνθηκε βέβαια την ανάγκη να απολογηθεί για την αμφιλεγόμενη εμπλοκή του δήμου στην υπόθεση αυτή.

Περιφερόμενο θίασο χαρακτήρισε εξάλλου και εκείνους που αντιτάχθηκαν στην καταστροφή πάρκου στην οδό Πατησίων για να κατασκευαστεί γκαράζ. Γενικότερα, ο κ. Δήμαρχος συνηθίζει να επιτίθεται με μεγάλη οξύτητα σε όσους δε συμμερίζονται τις επιλογές του. Κάποιος κακοπροαίρετος θα πίστευε ότι αυτό φανερώνει δυσανεξία στη διαφωνία. Ο αντικειμενικός όμως κριτής μάλλον θα συμπέραινε ότι οι δημότες αδυνατούν να αντιληφθούν τα μεγαλόπνοα σχέδια του κ. Δημάρχου και να προσαρμόσουν αντίστοιχα τις ανάγκες τους.

Το ίδιο πρόβλημα διαπιστώνεται και εντός του δημοτικού συμβουλίου. Ούτε εκεί τον καταλαβαίνουν. Πρόσφατα έγιναν σοβαρές καταγγελίες για την κατασκευή νέου πολυτελούς εστιατορίου στο Άλσος Ευαγγελισμού και για συμβάσεις με τις οποίες ο δήμος αναθέτει απευθείας έργα εκατομμυρίων ευρώ σε δικές του εταιρείες. Πληθαίνουν και τα δημοσιεύματα για την περιορισμένη διαφάνεια που συνεπάγεται η μετατροπή δημοτικών επιχειρήσεων σε Α.Ε. (χαρακτηριστικά, Ιός Ελευθεροτυπίας, 7/3/10). Φωνές βοόντων…

Ο κ. Δήμαρχος αναζητά κομματικό χρίσμα για την εκ νέου διεκδίκηση της δημαρχίας. Αναφαίρετο δικαίωμά του, αν πιστεύει ότι δεν ολοκλήρωσε το έργο του. Την ώρα όμως που η Αθήνα αρχίζει απροετοίμαστη να υφίσταται τις συνέπειες μιας από τις οξύτερες κρίσεις της Ιστορίας της, ελπίζουμε ότι τα κόμματα και –κυρίως- οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν δημοτικούς άρχοντες που προσαρμόζουν την πολιτική τους στις ανάγκες της πόλης και όχι το αντίστροφο.
Περιττεύουν οι μεγαλομανείς επενδύσεις στο κυνήγι της προσωπικής δημοσιότητας, οι σκιές αδιαφάνειας και η κουτοπονηριά κακής νοικοκυράς που σπρώχνει τα σκουπίδια κάτω απ’ το χαλί ενώ διορθώνει τα σεμεδάκια στο σαλόνι.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα