You are currently browsing the tag archive for the ‘διεθνή’ tag.

SylvioΜπορούν να σώσουν την τιμή της ιταλικής δημοκρατίας η –ούτως ή άλλως για πολλά υπόλογη- ρωμαιοκαθολική εκκλησία που καυτηρίασε τις πρωθυπουργικές ιδιωτικές ηδονές και μερικοί διανοούμενοι που καταδίκασαν την επιχείρηση φίμωσης του Τύπου; Μάλλον όχι. Είναι φανερό ότι πέρασαν από καιρό οι μέρες της ιταλικής  πολιτιστικής άνοιξης, έχει μουδιάσει η πάλαι ποτέ κυρίαρχη των ιδεών ιταλική Αριστερά.

Και οι πολλοί τι κάνουν; Κάποιοι μιλούν για μια υπόγεια ταύτιση των ιταλών με τις κρυφές ή φανερές επιδόσεις του Μπερλουσκόνι, ταύτιση που ανήκει στα χωράφια των επιστημών της ψυχής. Όμως υπάρχει και η απτή πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που αντιλαμβάνεται ο μέσος ιταλός τηλεθεατής, θύμα των φίλτρων που θέτει στην ενημέρωση το ιδιοκτησιακό καθεστώς των περισσότερων ΜΜΕ. Η πραγματικότητα δεν είναι όμως ούτε αυτή που προσλαμβάνει ο μέσος ευρωπαίος. Εκτός από τα πάρτι με τις επαγγελματίες συνοδούς, εκτός από την μπουφονική συλλογή από χοντροκομμένα αστεία και κακόγουστες γκριμάτσες ενός ανθρώπου που αρνείται να δεχτεί την άφευκτη ροή του χρόνου, υπάρχει και η πολιτική: ο κηρυγμένος πλέον «πρώτος μεταναστευτικός πόλεμος» σε ευρωπαϊκό έδαφος, η παρουσία περιπόλων από «ανησυχούντες πολίτες» στους δρόμους, ο νόμος Αλφάνο που προσφέρει ουσιαστική ασυλία στους τέσσερις ανώτατους αξιωματούχους της χώρας. Αυτή είναι η πολιτική Μπερλουσκόνι. Είναι λάθος να εστιάζει κανείς ηθικολογικά στην κρεβατοκάμαρά του. Είναι λάθος να επιδιώκει, όπως έκανε η αντιπολίτευση, τη στράτευση των ηθικών κατά των απατεώνων. Η πολιτική αντιμετωπίζεται με πολιτική.

Κλειδί της περιόδου Μπερλουσκόνι αποδεικνύεται ο χειρισμός ιδιωτικού και δημοσίου. Το δημόσιο έγινε εργαλείο που χρησιμοποιείται ως προέκταση του ιδιωτικού, τα μεταξύ τους όρια κατέστησαν ασαφή και διαπερατά. Η πολιτική είναι παρακολούθημα της επιχειρηματικής δραστηριότητας, η βουλευτική ασυλία ασπίδα για το ακαταδίωκτο ως προς ιδιωτικές συναλλαγές («Αποφάσισα να ιδρύσω ένα κόμμα. Αν δεν το κάνω, θα με πνίξουν τα χρέη και θα καταλήξω στη φυλακή»). Οι ιδιωτικές εμμονές εγκαταστάθηκαν στο κέντρο της δημόσιας ζωής, οι πρωθυπουργικές πλαστικές επεμβάσεις μπήκαν στη δημόσια ατζέντα. Τώρα λοιπόν που το δημόσιο εισβάλλει στο ιδιωτικό με τη δημοσιοποίηση της προσωπικής ζωής του πρωθυπουργού είναι αργά για δάκρυα. Το υπόβαθρο για όλο αυτό το σκηνικό κατασκευάζεται επί χρόνια. Η επιβολή μιας μιντιακής κουλτούρας ιδιώτευσης έφτασε στο απόγειό της από τα ΜΜΕ που ανήκουν στον πρωθυπουργό.  Στο ιδιωτικό μονοπώλιο της ενημέρωσης κυριάρχησε η τηλεσαχλαμάρα, στην πολιτική σκηνή το φτηνό σόου του ενός. Τηλεοπτικό γυαλί και πολιτική έγιναν ένα.

Ο Μπερλουσκόνι είναι ένας από τους τρεις «πατερούληδες» της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκηνής, δίπλα στον «μάτσο» αυταρχισμό του Πούτιν και τον παλαιικό γλυκερό πατερναλισμό του Σαρκοζί. Εκπέμπει αφειδώλευτα κωμικό μεσσιανισμό, περιφέρει ένα διογκωμένο εγώ που θυματοποιείται για χάρη των πολιτών- υπηκόων. Εκείνοι δε χρειάζεται καν να σηκωθούν από τον καναπέ τους. Αρκεί να αποδεχτούν ότι ο δικός τους δημόσιος χώρος είναι η πίσω αυλή του δικού του ιδιωτικού. Με την έννοια αυτή, είναι δευτερεύον το πότε ο πολιτικός διασκεδαστής θα καταρρεύσει μέσα στα γέλια και τους καγχασμούς. Έτσι κι αλλιώς, θα πάρει καιρό για να οριστούν ξανά τα στοιχειώδη.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

iranΜυριόστομη κραυγή έρχεται από το Ιράν: «Πού πήγε η ψήφος μου;» Μαζικά οι πολίτες επιχείρησαν στις κάλπες να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Η προεκλογική περίοδος και ο δημόσιος διάλογος  αποτέλεσαν υπόσχεση δημοκρατικής συμμετοχής και έφεραν κυρίως τους νέους εγγύτερα στην πολιτική. Ήρθαν με τα δικά τους όπλα, το ίντερνετ και τα μηνύματα στα κινητά τηλέφωνα, όργανα ενός διεκδικητικού μέλλοντος. Και μετά οι κάλπες διέψευσαν την ελπίδα δείχνοντας τα όρια του καθεστώτος που δεν αντέχει ούτε την εσωτερική εναλλαγή προσώπων από την ίδια ισλαμική μήτρα. Ακολούθησαν οι υπέροχες ημέρες των διαδηλώσεων με αιτήματα που υπερβαίνουν την εκλογική συγκυρία: ελευθερία και δικαιώματα. Εκατομμύρια στους δρόμους όλη την εβδομάδα που πέρασε αψήφησαν τη βία. Νέοι και γυναίκες αποτελούν μια μεγάλη δύναμη αλλαγής. Οι νέοι ασφυκτιούν με τις παρεμβάσεις σε κάθε πτυχή κοινωνικής και προσωπικής ζωής. Από την άλλη, οι γυναίκες έθεσαν τα δικαιώματά τους στη δημόσια ατζέντα με πρωτοφανή ένταση και καθαρότητα. Απόδειξη η εκστρατεία του ενός εκατομμυρίου υπογραφών για τον τερματισμό των διακρίσεων. Και δίπλα τους οι εθνικές μειονότητες που ζητούσαν περισσότερα πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα. Ακολούθησαν η τυφλή βία των ένοπλων κρανοφόρων του καθεστώτος και η λογοκρισία: η απαγόρευση των sms επειδή έβγαζαν τον κόσμο στους δρόμους δεν είναι παρά το έντρομο παρελθόν που απαγορεύει στο μέλλον να έρθει.

Οι νέοι κυρίως πληρώνουν τώρα το τίμημα. Τα πανεπιστήμια σε Τεχεράνη, Ταμπρίζ, Εσφαχάν, Σιράζ έγιναν πεδία βίαιης καταστολής. Αν βρίσκονταν σε άλλη χώρα, αυτά τα ονόματα θα ήταν ήδη σύμβολα ελευθερίας στα χείλη μας. Τώρα όμως αντιμετωπίζονται με αδιαφορία που δεν εξηγείται μόνο από τη σωρεία των εγχώριων προβλημάτων. Υπάρχουν δυο ακόμα παράγοντες. Ο ένας είναι ο άλογος αντιαμερικανισμός, αντίθετος εντέλει με την έλλογη αντίθεση σε συγκεκριμένες πλευρές της αμερικανικής πολιτικής. Αποτελεί το κυρίαρχο, υπόρρητο και συχνά ασυνείδητο φίλτρο στη θέαση κάθε διεθνούς γεγονότος. Η δημοκρατική εξέλιξη σε όποια χώρα ανήκει κατά τους αμερικανούς στον «άξονα του κακού» μοιάζει να μη μας αφορά, να μπαίνει σε μια δυσεξήγητη δεύτερη μοίρα. Ο «εχθρός του εχθρού μας» ή αλλιώς η «αγία επιλεκτικότητα». Κινούμαστε στο μήκος κύματος Πούτιν – Τσάβεζ – Κίνας που έσπευσαν να συγχαρούν τον Αχμεντινεζάντ. Μάταια αναζητήσαμε κάποια ανακοίνωση εγχώριου κομματικού φορέα για τη βίαιη καταστολή του κινήματος των ιρανών πολιτών. Καμία έκπληξη βέβαια. Δεν είναι άλλωστε μακριά ο καιρός που σφαγιάζονταν οι εξεγερμένοι στο Θιβέτ και κομματική ανακοίνωση (ΚΟΕ) τους αποκαλούσε «βατράχια της CIA».

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η ανάγκη μας να αποδιώξουμε μια τρομερή υποψία: κι αν ο ισλαμικός κόσμος δεν είναι αυτό που νομίζουμε; Αν δεν πρόκειται για ένα ενιαίο πλήθος θρησκόληπτων; Αν κάτω από την επιφάνεια βοούν αντιθέσεις και υπόγεια ρεύματα; Οι νέοι και οι γυναίκες με τα ακάλυπτα χαρούμενα πρόσωπα, τα νέα κοινωνικά μίντια που κλέβουν τη δύναμη μέσα από τα χέρια μιας φοβισμένης και γι’ αυτό επικίνδυνης εξουσίας κλονίζουν τις βεβαιότητές μας. Αντίθετα, το κοινότοπο εξουσιαστικό λεξιλόγιο («η ξένη υποστήριξη στους αναρχικούς διαδηλωτές είναι αδικαιολόγητη», δήλωσε η ιρανική πρεσβεία στις Βρυξέλλες) τις επιβεβαιώνει. Οι βεβαιότητές μας είναι απαραίτητες για να διαχειριστούμε και την εδώ ύπαρξη μουσουλμάνων. Αν όλοι οι μουσουλμάνοι όπου γης αποτελούν ένα πλήθος φανατικών με κοινά χαρακτηριστικά, τότε δικαιολογείται ο έμφοβος αυταρχισμός που η μιντιακή εξουσία και μέρος της πολιτικής ηγεσίας εκπέμπουν. Πώς λοιπόν να δούμε καθαρά όσα γίνονται στους δρόμους της Τεχεράνης;

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Την προηγούμενη εβδομάδα ο Ιρανός Πρόεδρος Αχμεντινεζάντ απευθύνθηκε στη Διάσκεψη κατά του Ρατσισμού με λόγο εμπρηστικό, διχαστικό και αντισημιτικό. Οι αντιδράσεις οξύτατες, από τις αποδοκιμασίες εντός της αίθουσας έως τις αποχωρήσεις ευρωπαίων αντιπροσώπων. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: πώς απαντά κανείς αποτελεσματικά στο λόγο που αρθρώνεται για να διχάσει; Πώς αντιδρά στον πρωτόγονο αντισημιτισμό εκείνου που παρουσιάζεται ως ο Ζορρό του Ισλάμ για να καρπωθεί τη συσσωρευμένη οργή του Αραβικού κόσμου;

Υπάρχει κατ’ αρχάς ο δρόμος της καταγγελίας. Θυμίζει κανείς στον Αχμεντινεζάντ τη δική του θεωρία και πράξη. Μιλά για το θεοκρατικό καθεστώς, τις διώξεις, τις διακρίσεις κατά των γυναικών, τα βασανιστήρια, τις εκατοντάδες εκτελέσεις, μεταξύ τους και ανηλίκων, τις ποινές λιθοβολισμού, μαστίγωσης ή ακρωτηριασμού. Κυρίως, καταδικάζει απερίφραστα τις απειλές εξόντωσης ενός κράτους, εν προκειμένω του Ισραήλ. Εντούτοις, ο δρόμος αυτός δεν αρκεί. Αν μείνει κανείς εκεί, έχει ακολουθήσει την οδό Αχμεντινεζάντ. Έχει απαντήσει στην επιλεκτικότητα με επιλεκτικότητα. Έχει γίνει ο έτερος πόλος στο μοτίβο του αμοιβαίου αποκλεισμού που καταλήγει, όπως το γνωστό ψυχροπολεμικό ανέκδοτο, στην αδιέξοδη ρήση «ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους». Απάντηση στον εμπρηστικό ρατσιστικό λόγο αποτελεί κυρίως η έμπρακτη αποδόμησή του. Χρειάζεται δηλαδή  να καταδειχθεί πώς ο λόγος του Αχμεντινεζάντ τρέφει το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία, πώς ετοιμάζει τις επόμενες γενιές του μίσους. Είναι όμως αμφίβολο αν αυτό επιτυγχάνεται με συμβολικές αποχωρήσεις. Η απάντηση πρέπει να δίνεται με τα μέσα εκείνα που ο Λόγος προσφέρει. Με την ενίσχυση του διεθνούς οπλοστασίου κατά του ρατσισμού. Με  την ανυποχώρητη θέση ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι απόλυτη αξία. Η εκ Δυσμών αποχώρηση από τη Διάσκεψη μοιάζει με επίδειξη αγανάκτησης που εντέλει δεν πλήττει τον φορέα του διχαστικού λόγου. Εξάλλου, εκείνος ούτε στιγμή δεν άφησε να φανεί ότι επιδιώκει να διαλεχθεί.

Δυο επιπλέον παράμετροι υπεισέρχονται στην προβληματική αυτή. Η πρώτη σχετίζεται με την καθημερινή πρακτική εκείνου που φιλοδοξεί να απαντήσει στον εμπρηστικό λόγο του εκάστοτε Αχμεντινεζάντ. Οφείλουν ο δικός του λόγος και η δική του πράξη να κοιτάζουν διαρκώς σε άλλη κατεύθυνση. Η δική του εσωτερική και εξωτερική πολιτική να είναι συμβατές με βασικές αρχές δικαιωμάτων. Η δεύτερη παράμετρος σχετίζεται αναπότρεπτα με το ερώτημα περί ελευθερίας της έκφρασης. Η απάντηση στον εμπρηστικό λόγο δεν μπορεί να είναι μια εκσυγχρονισμένη φίμωση της αντίθετης άποψης με όρους πολιτικής ορθότητας. Ειδάλλως, δεν πλήττεται ο Αχμεντινεζάντ αλλά εκείνοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι που δεν ανέχονται τους συμψηφισμούς και την επιλεκτικότητα. Τα κύρια θύματα αυτής της σπειροειδούς αντιπαράθεσης είναι όσοι επιμένουν να διακρίνουν τις λεπτές αποχρώσεις πέραν των εύκολων αφορισμών. Όσοι για παράδειγμα εξεγείρονται με την άρνηση του Ολοκαυτώματος αλλά δεν εννοούν να πολεμούν τους αρνητές με εκπτώσεις σε επίπεδο θεμελιωδών δικαιωμάτων. Όσοι δηλαδή τιμούν την Ιστορία αρνούμενοι την εργαλειακή της χρήση, που καταλήγει με υπερβατικές αναγωγές να χρησιμοποιεί το φρικαλέο χτες για να δικαιολογήσει ένα αποτρόπαιο σήμερα. Με απλά λόγια, ζητείται λόγος που -μνήμων των πληγών του παρελθόντος- αντανακλάται με ανυποχώρητη αμεροληψία στην πρακτική του παρόντος.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και δικαιοσύνη των ισχυρών». Έτσι χαρακτήρισαν πολλοί την έκδοση εντάλματος σύλληψης σε βάρος του προέδρου του Σουδάν Ομάρ αλ Μπεσίρ από τον γενικό εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Παραβλέπουν πως ο Μπεσίρ κατηγορείται ότι δολοφόνησε εν ψυχρώ 30.000 ανθρώπους και οδήγησε σε «αργό θάνατο» 100.000. Στα στρατόπεδα των εσωτερικά εκτοπισμένων του Σουδάν συνωστίζονται 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι και πεθαίνουν 5.000 κάθε μήνα. Το ένταλμα αποτελεί λοιπόν στοιχειώδη αναγνώριση αυτών των ανθρώπων που υφίστανται την απόλυτη απαξίωση, την άρνηση της ίδιας της ύπαρξής τους, την αποσιώπηση του τέλους τους.

Όσοι Αφρικανοί ηγέτες υποστηρίζουν τον Μπεσίρ προβάλλουν τώρα την ανάγκη διαφύλαξης της ειρήνης (που εκείνος κουρέλιασε). Τους απαντά ο Αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου: «Είναι με την πλευρά του θύματος ή του θύτη; Αντί να υποστηρίξουν όσους υπέφεραν στο Νταρφούρ, οι Αφρικανοί ηγέτες διαδηλώνουν στο πλευρό του ανθρώπου που μετέτρεψε αυτή τη γωνιά της Αφρικής σε νεκροταφείο». Θυμίζουμε ότι ο Τούτου υπήρξε επικεφαλής της Επιτροπής Συμφιλίωσης που διερεύνησε τα εγκλήματα του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Γνωρίζει λοιπόν ότι η συμφιλίωση συμβαδίζει με τη δικαιοσύνη. Γνωρίζει δηλαδή το σύνθημα που αρκετοί από τους πολέμιους του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) θυμούνται μόνο στις διαδηλώσεις: «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Φροντίζουν μάλιστα τις βάσιμες κατηγορίες τους για επιλεκτικότητα να τις υπονομεύσουν με μια δική τους ιδιότυπη επιλεκτικότητα: ήταν υπέρ της διεθνούς δίωξης του Πινοσέτ αλλά κατά της δίωξης άλλων ηγετών. Ή μήπως θεωρούν πως η δίωξη του Πινοσέτ αποτελούσε παρέμβαση στα εσωτερικά της Χιλής και ως τέτοια καλώς δεν τον οδήγησε στο εδώλιο; Προφανώς όχι. Είναι όμως ισχυρή, σχεδόν παθολογική, η «ανάδελφη εθνική καχυποψία» απέναντι σε κάθε διεθνή θεσμό. Τόσο ισχυρή που τους καθιστά πρόθυμους να πιστέψουν ότι ο Μπεσίρ είναι μάρτυρας και θύμα διώξεων.

Η οδός προς τη διεθνή λογοδοσία είναι μακρά και δύσκολη αλλά είναι η μόνη που μπορεί να μας απομακρύνει από τη βαρβαρότητα. Και σε ό,τι αφορά τα περί εθνικής κυριαρχίας, ας θυμόμαστε ότι δεν έπαψε ποτέ η απονομή δικαιοσύνης να αποτελεί πρωτευόντως ευθύνη του εκάστοτε εθνικού συστήματος δικαιοσύνης. Είναι η ατελής ανταπόκριση των κρατών στην υποχρέωσή τους που οδήγησε στην οργάνωση της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης. Υπάρχει αντίλογος στην υποστήριξή μας στο ΔΠΔ; Βεβαίως και υπάρχει. Ενισχύεται από τις πολιτικές σκοπιμότητες και την επιλεκτικότητα στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Τροφοδοτείται από τη σκανδαλώδη αυτοεξαίρεση ορισμένων χωρών από την ισχύ του ΔΠΔ, χωρών που το πολέμησαν ως την τελευταία στιγμή με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ (όχι μόνες τους, αλλά μαζί με τον πάλαι ποτέ «άξονα του κακού», Κίνα, Ρωσία, Λιβύη κλπ). Υπαρκτές αυτές οι ατέλειες και εξοργιστικές. Θα δεχτούμε όμως ότι αποτελούν λόγο αναίρεσης της ίδιας της διεθνούς απονομής δικαιοσύνης ή θα πιέσουμε για να αρθούν; Ας φροντίσει ο καθένας, καθώς θα δίνει τη δική του απάντηση, να αντικρίζει νοητά τους εκτοπισμένους στα στρατόπεδα προσφύγων του Σουδάν.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Το ταξίδι των 44 ακτιβιστών έφερε ξανά στη δημοσιότητα τον βάναυσο αποκλεισμό της Γάζας. Ο Ισραηλινός καθηγητής  Jeff Halper δήλωσε: «Αποστολή μας ήταν να σπάσουμε τον Ισραηλινό αποκλεισμό, έναν παντελώς παράνομο αποκλεισμό που έχει οδηγήσει ενάμισι εκατομμύριο Παλαιστίνιους στην εξαθλίωση(…). Η πολιορκία παραβιάζει την πιο θεμελιώδη αρχή του διεθνούς νόμου, την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Δε μπορώ να μείνω αδρανής. Αν το έκανα θα παραβίαζα την πίστη μου στα ανθρώπινα δικαιώματα».

Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε πριν από ένα χρόνο και έχει διαλύσει την οικονομία. Σε μια περιοχή 4 φορές πιο πυκνοκατοικημένη από την Αττική, οι 6 στους 10 είναι άνεργοι, οι 8 στους 10 ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 80% του πληθυσμού εξαρτάται από την διεθνή βοήθεια. Οι εξαγωγές από τη Γάζα απαγορεύονται, οι εισαγωγές περιορίζονται στην ανθρωπιστική βοήθεια. Χωρίς πρώτες ύλες και καύσιμα, 9 στις 10 βιομηχανίες έχουν κλείσει. Οι ελλείψεις είναι αβάσταχτες, οι τιμές ανεβαίνουν, η απόλυτη ένδεια και ο υποσιτισμός πλήττουν όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Η ίδια αποσύνθεση πλήττει την περίθαλψη και την εκπαίδευση: τα νοσοκομεία υπολειτουργούν χωρίς εξοπλισμό και προσωπικό, τα σχολεία έκλεισαν νωρίτερα γιατί δάσκαλοι και μαθητές δε μπορούν να μετακινηθούν, φοιτητές ξένων πανεπιστημίων δε μπορούν να σπουδάσουν και μένουν παγιδευμένοι στη Γάζα. Κατά το Ισραήλ, ο αποκλεισμός επιβλήθηκε ως απάντηση στις Παλαιστινιακές επιθέσεις που φόνευσαν 25 Ισραηλινούς το πρώτο εξάμηνο φέτος. Το ίδιο διάστημα 400 Παλαιστίνιοι έπεσαν θύματα των Ισραηλινών.

Στη Γάζα έχει δημιουργηθεί η μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη και βρίσκεται σε εξέλιξη μια προαποφασισμένη ανθρωπιστική κρίση. Με το πρόσχημα της αντιμετώπισης των ένοπλων ομάδων επιβάλλονται γενικευμένες εξοντωτικές  κυρώσεις σε βάρος κυρίως παιδιών και νέων (το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών). Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ δήλωσε πως η συλλογική τιμωρία της  Γάζας απέτυχε και κάλεσε το Ισραήλ να επιτρέψει την εισαγωγή καυσίμων και άλλων αγαθών. Οι διεθνείς πιέσεις προς το Ισραήλ είναι όμως ισχνές και δε φαίνονται ικανές να κάμψουν τη βούλησή του να οδηγήσει τη Γάζα στην απόλυτη εξαθλίωση. Με αυτά τα δεδομένα, το σπάσιμο του αποκλεισμού από τους ακτιβιστές και ιδίως ο διεθνής χαρακτήρας του εγχειρήματος αποκτούν μια πρόσθετη συμβολική αξία: μας καλούν να ανακαλύψουμε εκ νέου την έννοια της αλληλεγγύης και να την εκφράσουμε με καινούριους αποτελεσματικούς τρόπους, ιδίως σε εκείνα τα σημεία του πλανήτη που μετατρέπονται σε τόπους μαρτυρίου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Έχω απόλυτη συναίσθηση του κινδύνου αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσω. Θα φτάσω μέχρι το τέλος. Ονειρεύομαι ότι κάποια μέρα θα υπάρξει στην Κολομβία αληθινή δημοκρατία. Όλοι μου λένε ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου. Ελπίζω όμως να καταλάβετε γιατί πρέπει να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα». Αυτά έγραφε η Ίνγκριντ Μπετανκούρ το 2001 (Με τη φλόγα στην καρδιά, Ωκεανίδα), λίγο πριν αρχίσει ο εξάχρονος εφιάλτης της ομηρίας της που έλαβε τέλος την προηγούμενη εβδομάδα.

Το 1979 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η Διεθνής Σύμβαση κατά της Σύλληψης Ομήρων. Η σύλληψη ομήρων αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με το καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και παραβιάζει τις Συνθήκες της Γενεύης για την προστασία των θυμάτων πολέμου. Πρόκειται για ένα σοβαρό έγκλημα που αποσκοπεί στην κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα και όταν διαπράττεται με το πρόσχημα της προστασίας τους. Διότι βέβαια κανένας δεν παίρνει ομήρους για να αποκαλύψει το αποτρόπαιο πρόσωπό του. Υπάρχει ή προβάλλεται πάντα ένας ανώτερος σκοπός: η εθνική απελευθέρωση, η κοινωνική δικαιοσύνη, η πολιτική ελευθερία. Εκείνος που κρατά ομήρους επιχειρεί να ανατρέψει τη σε βάρος του ισορροπία. Οι όμηροι λειτουργούν πολλαπλασιαστικά ως προς τη δημοσιοποίηση του σκοπού και καταλυτικά ως προς την πίεση στον αντίπαλο. Ο όμηρος μετατρέπεται έτσι σε μέσο επίδειξης της δύναμης του ανίσχυρου και εκπίπτει από φορέα δικαιωμάτων σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Αποστερείται κάθε δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία, την ασφάλεια, την προστασία από βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, την ελευθερία κίνησης και την προστασία από αυθαίρετη κράτηση. Όσο μάλιστα πιο αμέτοχος είναι στη σύγκρουση που οδήγησε στην ομηρία του, τόσο η διαπραγματευτική του αξία αυξάνεται. Έτσι εξηγείται η κράτηση μελών ανθρωπιστικών αποστολών και δημοσιογράφων, εκείνων δηλαδή που παραδοσιακά προστατεύονταν με γραπτούς και άγραφους νόμους.

Το σώμα του ομήρου γίνεται το πεδίο της σύγκρουσης και ο ίδιος αποκτά πολλαπλές ιδιότητες χάνοντας εντέλει την ανθρώπινη. Γίνεται μέσο επικοινωνίας, ένα ζωντανό ταμπλό για να γράψουν οι ανθρωποφύλακες τα αιτήματά τους.  Γίνεται μήνυμα: ο εξευτελισμός του, τα δεμένα μάτια, το όπλο στον κρόταφο μπροστά στην κάμερα είναι το τελεσίγραφο προς την απέναντι πλευρά. Γίνεται πεδίο επίδειξης της ακαμψίας της εξουσίας, αφού η απόρριψη των αιτημάτων τον θυσιάζει στο βωμό διατήρησης της κρατικής κυριαρχίας. Γίνεται αναλώσιμος, αφού συχνά χάνει τη ζωή του στα διασταυρούμενα πυρά «μεταξύ νόμου και ανομίας». Αν  πάλι διασωθεί, γίνεται πολιτικό κεφάλαιο προς εκμετάλλευση.

Απέναντι σε αυτή την κλιμάκωση της απαξίωσης της ανθρώπινης υπόστασης δεν μπορεί να υπάρξει άλλη επιλογή από την καθολική καταδίκη της κράτησης ομήρων και την απόλυτη απόρριψη του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Ο «καιρός της μεγάλης δοκιμασίας», ο καιρός του Κοσόβου, ταρακούνησε τις βεβαιότητές μας. Συλλογικότητες κλονίστηκαν, ατομικές συνειδήσεις πέρασαν από Συμπληγάδες πέτρες. Η Δύση βρέθηκε μπροστά στον καθρέφτη των αξιών και της Ιστορίας της. Όσοι έλαβαν τότε θέση υπέρ της ένοπλης επέμβασης προέκριναν την ανάγκη να υπερασπιστούμε, έστω και δια της βίας, αρχές και αξίες που δεν γνωρίζουν τοπικούς περιορισμούς αλλά οφείλουν να ισχύουν για όλους τους ανθρώπους όπου γης. Τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι εσωτερική υπόθεση μιας χώρας, είπαν. Όταν διαπράττονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας η διεθνής κοινότητα δικαιούται και υποχρεούται να δρα. Όσοι αντίθετα τάχθηκαν κατά της ένοπλης επέμβασης προέκριναν την ανάγκη να μην υπονομευθεί η εθνική κυριαρχία. Κάτι  τέτοιο, είπαν, θα οδηγήσει σε έναν κόσμο όπου θα θριαμβεύει ο νόμος του ισχυρού και ο επιλεκτικός ανθρωπισμός θα γίνει το όχημα για επιθετικές ενέργειες. Η Ιστορία μάς έδωσε έκτοτε το Νταρφούρ και το Ιράκ, προσφέροντας επιχειρήματα και στις δυο πλευρές. Τα ερωτήματα όμως παραμένουν.

Τι έχουμε λοιπόν να πούμε σήμερα μπροστά στο δράμα της Μιανμάρ; Το στρατιωτικό καθεστώς περιχαρακώνεται, κλείνει τα σύνορα και αρνείται τη διεθνή βοήθεια, εγκαταλείποντας αβοήθητο τον πληθυσμό. Πέρασαν εικοσιπέντε μέρες από τον κυκλώνα που άφησε τουλάχιστον 133.000 νεκρούς και αγνοούμενους. Η χούντα κερδίζει χρόνο δίνοντας υποσχέσεις στον ΟΗΕ πως θα επιτρέψει στις ανθρωπιστικές οργανώσεις να εισέλθουν στη χώρα. Ιδού και πάλι το ερώτημα. Είναι άραγε εσωτερική υπόθεση αυτού του κράτους η ζωή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων; Αναζητώ αυτές τις εικοσιπέντε μέρες μια σχετική τοποθέτηση. Όσοι αντιτάχθηκαν στην ένοπλη επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία τι λένε σήμερα; Ισχύει κι εδώ η αρχή της μη επέμβασης (συμπεριλαμβανομένης της άσκησης ισχυρής πίεσης: επέμβαση δε σημαίνει αναγκαστικά βία των όπλων); Υποστηρίζουν πως οι νεκροί στη Μυανμάρ είναι το μοιραίο τίμημα της εθνικής κυριαρχίας; Ας το κάνουν με παρρησία. Διαφορετικά, μπορούν μόνο να πουν: «επειδή ακριβώς ήμασταν τότε αντίθετοι με μια επέμβαση που δεν θεωρούσαμε ανθρωπιστική αλλά επιλεκτική επίκληση ανθρωπισμού, για λόγους ουσιαστικού ανθρωπισμού σήμερα θεωρούμε πως η διεθνής κοινότητα πρέπει να εξαντλήσει τα μέσα πίεσης». Όσοι αντίθετα υποστήριζαν τότε την επέμβαση γιατί σήμερα σιωπούν μπροστά σε έναν ωμό, παράλογο και βίαιο αυταρχισμό που παίζει στα ζάρια την τύχη των θυμάτων μιας φυσικής καταστροφής; Δεν επιβεβαιώνουν έτσι την παλαιά εναντίον τους μομφή της επιλεκτικότητας;

Ο Π. Κ. Ιωακειμίδης απάντησε στο ερώτημα με σαφήνεια: «η προστασία της ανθρώπινης ζωής και θεμελιωδών δικαιωμάτων συνιστά απείρως σημαντικότερη κατάσταση και επιλογή από την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας, ιδιαίτερα όταν η ανεξαρτησία αυτή γίνεται πρόσχημα και άλλοθι για οποιοδήποτε καθεστώς ή τυραννίσκο να διαπράττει βίαιες παραβιάσεις δικαιωμάτων, γενοκτονίες και άλλες παρόμοιας μορφής εγκληματικές πράξεις» (Τα Νέα, 23/5). Προσυπογράφουμε.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Η φετινή χρονιά τελειώνει με θαυμάσια νέα για τον αγώνα κατά της θανατικής ποινής. Στις 18 Δεκεμβρίου η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία την έκκληση για παγκόσμιο μορατόριουμ εκτελέσεων. 104 χώρες ψήφισαν υπέρ, 54 κατά και 29 απείχαν. Η απόφαση καλεί τα κράτη που διατηρούν τη θανατική ποινή να θεσμοθετήσουν ένα μορατόριουμ εκτελέσεων με προοπτική πλήρους κατάργησης. Καλούνται επίσης σταδιακά να περιορίσουν τα αδικήματα που επιφέρουν την εσχάτη των ποινών. Πάντως, συνολικά 133 χώρες έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή είτε με νόμο είτε στην πράξη.

Στις ΗΠΑ, χώρα-κλειδί στο θέμα, επίσης οι εξελίξεις είναι θετικές. 19 πολιτείες (από τις 38 που εφαρμόζουν τη θανατική ποινή) έχουν σταματήσει τις εκτελέσεις, κυρίως επειδή η χρήση της θανατηφόρας ένεσης θεωρείται  σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση. Το Νιου Τζέρσι έγινε η πρώτη Πολιτεία που προχωρά στην κατάργηση της θανατικής ποινής, μετά την επαναφορά της το 1976 από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ιλλινόις διατηρεί το μορατόριουμ εκτελέσεων για 8η χρονιά, λόγω εσφαλμένων καταδικών. Η Νέα Υόρκη κήρυξε αντισυνταγματική την ποινή, ενώ Σύλλογοι Ιατρών, Αναισθησιολόγων και Νοσοκόμων έχουν εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή τους και αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που αρνούνται τη συμμετοχή τους στις εκτελέσεις. Εξάλλου, το Ανώτατο Δικαστήριο θα κρίνει τη συνταγματικότητα της χρήσης θανατηφόρας ένεσης μετά από προσφυγή δύο θανατοποινιτών από το Κεντάκι. Φέτος πραγματοποιήθηκαν μόλις 34 εκτελέσεις, 60% κάτω από το 1999. Δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το 47% των ερωτηθέντων υποστηρίζουν τη θανατική ποινή ενώ το 48% προτιμά τα ισόβια χωρίς δυνατότητα απόλυσης από τη φυλακή. Ο σκεπτικισμός της αμερικανικής κοινής γνώμης πηγάζει κυρίως από το ενδεχόμενο δικαστικού λάθους, το υψηλό κόστος της χρήσης της θανατικής ποινής και την πεποίθηση πως οι οικείοι των θυμάτων σε τίποτα δεν ωφελούνται από έναν ακόμα θάνατο.

Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Υπάρχουν όμως στοιχεία που επιτρέπουν αισιοδοξία. Κατά πρώτον, το μέτωπο κατά της ποινής του θανάτου αναπτύσσεται ανεξάρτητα από πολιτισμικές ή πολιτικές διαφορές, εκτείνεται σε όλες τις ηπείρους και δεν εξηγείται μόνο ως αποτέλεσμα γεωπολιτικών ή άλλων συσπειρώσεων. Η διεύρυνση αυτού του μετώπου είναι ταχύτατη: το 1977 μόνο 16 χώρες είχαν καταργήσει τη θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα και σήμερα ο αριθμός αυτός έχει φτάσει τις 90. Ένα ακόμα στοιχείο: το 2006, το 91% των εκτελέσεων πραγματοποιήθηκαν σε ΗΠΑ, Ιράκ, Ιράν, Κίνα, Πακιστάν και Σουδάν. Η πίεση πρέπει πλέον να γίνει πολύ εστιασμένη. Οι ρηγματώσεις στην ως τώρα συμπαγή πρακτική των ΗΠΑ χρειάζεται να αξιοποιηθούν. Και βεβαίως, στο επίκεντρο οφείλουμε να θέσουμε την Κίνα, την πρωταθλήτρια των εκτελέσεων, που επιδιώκει να φκιασιδώσει το πρόσωπό της ενόψει Ολυμπιακών.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Πρόσφατα στην Κοπεγχάγη συναντήθηκαν εκπρόσωποι Ευρωπαϊκών και Αραβικών θεσμών προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, επιδιώκοντας να χτίσουν γέφυρες επικοινωνίας. Έξω από το κτίριο είχαν συγκεντρωθεί μερικές δεκάδες Δανοί που διατράνωναν την αντίθεσή τους στην παρουσία μουσουλμάνων στη χώρα. Κάποιος θα μπορούσε απλώς να χαρακτηρίσει την αντίδραση ρατσιστική, τους διαδηλωτές γραφικούς, το συμβάν μεμονωμένο. Θα πρέπει όμως να λάβει υπόψη του πως στη Δανία ζει μεγάλος μεταναστευτικός πληθυσμός. Στην πόλη του Μάλμε πάνω από τα μισά παιδιά που γεννιούνται παίρνουν το όνομα Μοχάμεντ. Το ακροδεξιό κόμμα απέσπασε 10% διακηρύσσοντας «έξω οι ξένοι». Καλό είναι λοιπόν να ακούμε με προσοχή κάθε τέτοια έκφραση ξενόφοβης δυσφορίας ακριβώς γιατί αποτυπώνει ένα σοβαρό ρεύμα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως στη Δανία άναψε η φωτιά για τα σκίτσα του Μωάμεθ που σάρωσε τον μισό πλανήτη. Η αμοιβαία κατανόηση έχει όρια και μάλιστα στενά. Σε πολλές δυτικές χώρες με δημοκρατική παράδοση, ένα τοξικό κοκτέιλ προκαταλήψεων και άγνοιας για την αραβική κουλτούρα οδηγεί στην αναζωπύρωση εξτρεμιστικών απόψεων ενώ η πνευματική ελίτ οχυρώνεται πίσω από την ελευθερία λόγου με τρόπο αυτάρεσκο και ενίοτε αυτιστικό. Ταυτόχρονα, το πολύτιμο για εμάς «ευρωπαϊκό κεκτημένο» που κατοχυρώνει την κριτική, σατιρική αντιμετώπιση συμβόλων της θρησκευτικής εξουσίας, σε πολλές αραβικές χώρες θεωρείται ευθεία επίθεση κατά της απαραβίαστης ιερής σφαίρας και οι υπέρ της θεοκρατίας φωνές δυναμώνουν. Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μια υπεραπλούστευση, μια βαθιά πόλωση.

Στην  Κοπεγχάγη διαπιστώσαμε τις δυσκολίες του διαπολιτισμικού διαλόγου. Οι  ευρωπαίοι στιγματίσαμε τις διακρίσεις λόγω φύλου, φυλής ή καταγωγής στις χώρες μας.  Αρκετοί άραβες εντόπισαν τις ίδιες διακρίσεις. Στις χώρες μας όμως πάλι, όχι στις δικές τους. Οι σοβαρότατες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποσιωπώνται από τους άραβες και το εν μέρει δικαιολογημένο αίσθημα του αδικημένου κινδυνεύει να γίνει μόνιμο σύνδρομο αμυντικής ωραιοποίησης της «αραβικότητας» συλλήβδην. Έτσι όμως φτάνουμε να μην υπάρχει κοινή γλώσσα και συνεννόηση ακόμα και για βασικές έννοιες.

Ο διάλογος πρέπει να είναι διαρκής και ανοιχτός. Σε μια επόμενη κρίση, σαν αυτή των σκίτσων, όσοι περισσότεροι αποστασιοποιηθούν από τη θεωρία περί σύγκρουσης πολιτισμών τόσο το καλύτερο. Οι  αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της μιας και μόνης αλήθειας, εκείνοι που δεν έχουν αντικρίσει με θάρρος το πραγματικό τους πρόσωπο στον καθρέφτη, είναι πάντα οι πρώτοι που πυροδοτούν την ένταση. Η πρόκλησή μας  είναι οι νηφάλιες φωνές να διαλέγονται και όταν χρειάζεται να ακούγονται δυνατά, υπερασπίζοντας μια κοινή βάση αξιών που πρέπει να χτίσουμε.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Ενδιαφέρον. Η πρώτη σας αντίδραση στο φονικό της Βιρτζίνια ήταν ο έλεγχος των όπλων. Η δική μου αντίδραση ήταν: μακάρι να υπήρχαν περισσότερα παιδιά στη σχολή με άδεια οπλοκατοχής και ένα όπλο να αμυνθούν. Είναι ο δικός σας τρόπος καλύτερος; Υπάρχουν πειστικά στοιχεία που δείχνουν πως ο περιορισμός των όπλων μειώνει τη βία; Ή μήπως ισχύει το αντίθετο; Το να έχουν οι νομιμόφρονες πολίτες πρόσβαση στα όπλα στην πραγματικότητα μειώνει τη βία».

Η επιστολή στάλθηκε στους New York Times. Η φωνή της «βαθιάς Αμερικής». Φαίνεται πως οι 30.000 θάνατοι από πυροβόλα όπλα ετησίως στις ΗΠΑ δεν αρκούν (14,05 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους, όταν  στην Ιαπωνία καταγράφονται 0,07 θάνατοι). Επικαλούμενη το 2ο άρθρο του Συντάγματος, η NRA (Εθνική Ένωση Πυροβόλων Όπλων) υπερασπίζεται το «δικαίωμα» στην κατοχή όπλων. Το «δικαίωμα» αυτό όμως, θεσπισμένο σε τελείως διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο (όταν δηλαδή οι πρώτοι πολίτες έπρεπε να υπερασπιστούν το νεοσύστατο επαναστατικό έθνος με τα όπλα) ασκείται σε βάρος υπαρκτών δικαιωμάτων, ουσιαστικών και αναφαίρετων, όπως είναι η ζωή και η ασφάλεια. Άλλωστε, η ίδια η συλλογιστική των υπέρμαχων της ελεύθερης οπλοκατοχής δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Λένε: τα όπλα δεν σκοτώνουν, οι άνθρωποι σκοτώνουν. Μόνο που όταν ο δολοφόνος της Βιρτζίνια σε κατάσταση αμόκ τριγύριζε στις αίθουσες διδασκαλίας, κάποιοι του είχαν επιτρέψει να κρατάει όπλα και άρα να σκοτώνει. Κι αυτοί ήταν το πανίσχυρο λόμπι των όπλων. Τώρα, θρασύτατα επικρίνουν όσους προσπαθούν να «εκμεταλλευτούν την τραγωδία για να προωθήσουν μια πολιτική ατζέντα κατά των όπλων», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε κάποιος γερουσιαστής την πρώτη μέρα μετά το φονικό.

Όταν η αποτυχία ή απροθυμία του κράτους να ελέγξει την κατοχή και χρήση όπλων έχει ως προβλέψιμο αποτέλεσμα την αυξημένη βία (όπως συμβαίνει με το οργανωμένο έγκλημα ή την ενδοοικογενειακή βία) τότε το κράτος καθίσταται υπεύθυνο για τη βία αυτή. Πρέπει λοιπόν οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν ταχύτερα και ουσιαστικότερα στην κατεύθυνση που συναποφάσισαν τον Δεκέμβριο στον ΟΗΕ, όταν 153 χώρες δεσμεύτηκαν να εργαστούν για μια διεθνή Σύμβαση για το Εμπόριο Όπλων.

Αυτά διεθνώς. Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της χώρας μας, πρέπει ανυποχώρητα να αντιμετωπίσουμε όσους επικαλούνται τοπικές ιδιαιτερότητες και παραδόσεις για να δικαιολογήσουν την ανεξέλεγκτη κατοχή όπλων. Καμιά τιμή δε μας περιποιούν οι εικόνες πρωθυπουργών και υπουργών που γελούν με τις μπαλωθιές. Εικόνες διακομματικής αδυναμίας απέναντι στο πολιτικό κόστος που θα σήμαινε η επιβολή του νόμου. Εξάλλου, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Χρόνια πριν από τη μεγάλο φονικό στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια ένα «μικρό φονικό» έγινε στο Πολυτεχνείο της Κρήτης.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα