You are currently browsing the tag archive for the ‘εκλογές’ tag.

Είναι άσκηση υψηλής δυσκολίας η σύνταξη ενός οδικού χάρτη για την προστασία των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ελλάδα της ύφεσης και της ακραίας λιτότητας. Οι επιπτώσεις δημοσιονομικών συνθηκών και πολιτικών επιλογών δυσχεραίνουν τη χαρτογράφηση του πεδίου των δικαιωμάτων και την προτεραιοποίηση των αναγκών. Γιατί από τα κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά (υγεία, εκπαίδευση, στέγη, νερό) ως τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, τα τελευταία χρόνια επιφύλασσαν μεγάλη ή επαπειλούμενη επιδείνωση. Ο κύκλος των ευάλωτων ομάδων ολοένα διευρύνεται, συμπαρασύροντας τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης. Και ιδίως τώρα επιβεβαιώνεται το αλληλένδετο και το αδιαίρετο των δικαιωμάτων: πλανώνταν οικτρά όσοι πίστευαν ότι μπορούσε η ακραία ύφεση να αφήσει ανεπηρέαστα τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, όσοι έβλεπαν λιτότητα στα αγαθά χωρίς λιτότητα στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, θα πραγματοποιήσει την πρώτη ανοιχτή συνάντηση με τους δημότες της Αθήνας σήμερα, Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου, στις 7:00 μ.μ., στον αίθριο χώρο της Βαρβακείου αγοράς (οδός Αθηνάς).

Για μια Αθήνα ανθρώπινη, φιλόξενη και δημιουργική, μια πόλη που θα μπορέσουμε και πάλι να αγαπήσουμε.

(από Δελτίο Τύπου)

Καλή η μετονομασία υπουργείων, έχουν και οι συμβολισμοί τη σημασία τους. Όμως θα φανεί στην πράξη αν η Προστασία του Πολίτη επιτυγχάνεται καλύτερα όταν γίνεται υπουργείο και αν η Δικαιοσύνη απονέμεται καλύτερα όταν κατοικοεδρεύει στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εν ολίγοις, στην πράξη θα φανούν τα δείγματα μιας άλλης γραφής στο πεδίο των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Διαδηλωση

Κάποιες αποφάσεις ουσιαστικού αλλά και συμβολικού χαρακτήρα μπορούν και πρέπει να ληφθούν άμεσα. Λίγοι μήνες μόνο έχουν περάσει από την υιοθέτηση σφόδρα εριζόμενων μέτρων με τα οποία η σημερινή κυβερνητική παράταξη είχε διαφωνήσει. Τα θερινά νομοθετήματα περί καμερών και χρήσης γενετικού υλικού αλλά και ο νόμος περί απέλασης αλλοδαπών με την απαγγελία κατηγορίας και μόνο χρήζουν άμεσης κατάργησης. Άνευ ετέρου. Δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτικής συνέπειας των κυβερνώντων. Είναι κυρίως θέμα αποκατάστασης του κράτους δικαίου και του κύρους των θεσμών (ας θυμηθούμε την απαξίωση των ανεξάρτητων αρχών που υπέκρυπτε η θερινή νομοθετική σπουδή). Το ίδιο ισχύει και για την καταπολέμηση των διακρίσεων. Ας προχωρήσει το υπουργείο στην άμεση θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης χωρίς διακρίσεις, όπως έχει δεσμευτεί το κυβερνών κόμμα.

Σε ένα δεύτερο στάδιο, των επόμενων μηνών, πρέπει να ενταχθούν κινήσεις που απαιτούν σχετική προετοιμασία και κυρίως διαρκή βούληση εφαρμογής. Απαιτείται να επιβεβαιωθεί ο νέος τίτλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης στο σωφρονιστικό πεδίο: οι φυλακές πάσχουν από έλλειμμα δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προτάσεις έχουν γίνει πολλές, ορισμένες μάλιστα τις υποστήριζε το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση πέρσι, τον καιρό της εξέγερσης στις φυλακές. Μένει να υλοποιηθούν. Ας ξεκινήσει τώρα η άρση του αβάτου και η πρόσβαση ελεγκτικών μηχανισμών και ας ακολουθήσουν μέτρα ουσιαστικής αποσυμφόρησης των φυλακών. Από την άλλη, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα δικαιολογήσει τον τίτλο του αν η καλύτερη αστυνόμευση και η εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας των πολιτών επιτευχθούν χωρίς εκπτώσεις σε επίπεδο δικαιωμάτων. Αυτό προϋποθέτει έμπρακτη παύση της ατιμωρησίας για περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας, ριζικές αλλαγές στην εκπαίδευση και σπάσιμο των στεγανών εντός της ΕΛΑΣ. Προϋποθέτει επίσης τερματισμό της επιλεκτικότητας: αστυνόμευση εκτός από τα Εξάρχεια χρειάζεται και ο Άγιος Παντελεήμονας που υφίσταται την ανεξέλεγκτη δράση φασιστοειδών συμμοριών.

Σε ένα τρίτο στάδιο εντάσσεται η θαρραλέα αντιμετώπιση χρόνιων ζητημάτων. Ως τέτοιο ζήτημα λογίζεται κατ’ αρχήν η ουσιαστική ενσωμάτωση των μεταναστών και μια νέα πολιτική ιθαγένειας. Η μεγάλη αυτή πρόκληση δεν αφορά μόνο ή κυρίως τους μετανάστες. Η κυβέρνηση καλείται να αναζητήσει τρόπους ουσιαστικής ένταξης των νέων συγκατοίκων μας στην πολιτική κοινότητα και να προλάβει έναν κάθετο στεγανό αποκλεισμό που αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα. Χρόνιο ζήτημα είναι ακόμα η ρύθμιση των σχέσεων κράτους και εκκλησίας και τα συναρτώμενα ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας. Τα μαθήματα του πρόσφατου παρελθόντος ελπίζουμε να έχουν κάνει σοφότερες και τις δύο πλευρές.

Αυτή η (ενδεικτική) ατζέντα δικαιωμάτων έλειπε από τον προεκλογικό διάλογο που ήταν ευεξήγητα μονοθεματικός, αλλά η προώθησή της δε μπορεί να περιμένει. Μια νέα πολιτική δικαιωμάτων μπορεί να εκδηλωθεί και να αποδώσει στον χρονικό ορίζοντα μιας κυβερνητικής θητείας. Απαιτούνται όμως γενναίες αποφάσεις από την αρχή.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ψηφοδέλτια και «συμβολικές» υποψηφιότητες Οι υποψηφιότητες με «ιδιαίτερη συμβολική σημασία», όπως συνηθίζεται να λέγονται, προϋποθέτουν έναν «εθνικό μέσο όρο υποψηφίου» από τον οποίον αποκλίνουν με τρόπο συμβολικό. Ποιος είναι αυτός ο «μέσος υποψήφιος»; Δια της εις άτοπον απαγωγής είναι άντρας, μεσόκοπος, αρτιμελής, τυπικό δείγμα της πλειονότητας και μάλλον προϊόν κομματικών διεργασιών. Επομένως, κάθε άλλη υποψηφιότητα, γυναίκας, νέου, καλλιτέχνη, ατόμου με αναπηρία ή μειονοτική καταγωγή αξιολογείται ως συμβολικής βαρύτητας. Και όντως, στα ευρωψηφοδέλτια εντοπίζουμε «υποψηφιότητες-δείγματα»: άτομα με αναπηρίες, μειονοτικούς και μετανάστες, έλληνες της ομογένειας. Οσφριζόμαστε επίσης μια οικολογική «εσάνς» που προσδίδουν υποψήφιοι με περιβαλλοντική δράση. Είναι όμως ουσιαστική αυτή η πολυσυλλεκτικότητα των ψηφοδελτίων; Ο προβληματισμός δεν έχει να κάνει με την ευγενή πρόθεση του κάθε πολίτη να κατέλθει στις εκλογές. Η κάθοδος υποψηφίων με πρόσημο μια ιδιότητα ειδικότερη αυτής του έλληνα πολίτη είναι καθ’ όλα θεμιτή και επιθυμητή. Ένα ψηφοδέλτιο φιλοδοξεί να δώσει πρόσωπο στις πολλαπλές όψεις της κοινωνίας, στα επιμέρους προβλήματα και στις διεκδικήσεις για την επίλυσή τους. Η σύγχρονη πολιτική εξάλλου διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω ποικίλων λόμπι. Και επιπλέον, η κλιμακούμενη μέσα στο χρόνο ανάδειξη τέτοιων υποψηφίων είναι δείγμα εξοικείωσης με όψεις της ετερότητας. Από τη σκοπιά αυτή, αξίζει επίσης να σκεφτούμε άλλες όψεις ετερότητας που ακόμα απουσιάζουν από τα ψηφοδέλτια. Αυτό που προβληματίζει είναι ότι οι συμβολισμοί που σηματοδοτούν αυτές οι υποψηφιότητες συχνά αναιρούνται στην πράξη. Είναι γνωστά τα προβλήματα των τελευταίων ετών στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση ατόμων με αναπηρία, καθώς και ότι οι νέοι όροι ασφαλείας στα καταστήματα τραπεζών αποκλείουν στην πράξη την πρόσβαση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα. Αίρονται αυτά με την υποψηφιότητα ενός πολίτη με αναπηρία; Αν πάλι μιλήσουμε για μειονοτικές υποψηφιότητες, ας θυμηθούμε την περίπτωση Καραχασάν που κατέδειξε την απόλυτη αντίφαση: προϋπόθεση για την εμπλοκή στην πολιτική τελικά αποδεικνύεται η απάρνηση ή έστω «άμβλυνση» της μειονοτικής ταυτότητας από τον ίδιο τον υποψήφιο. Άρα, η υποψηφιότητα από μόνη της δεν αποτελεί τεκμήριο μιας άλλης πολιτικής. Τεκμήριο είναι η έμπρακτη καταπολέμηση των διακρίσεων με ουσιαστική και όχι συμβολική αντιπροσώπευση. Και πάλι ένα παράδειγμα: οι διακρίσεις και η αστυνομική αυθαιρεσία σε βάρος των ρομά καταπολεμώνται μεταξύ άλλων με την ένταξη μελών αυτής της κοινότητας στα σώματα ασφαλείας. Αυτή η πρακτική πολλών χωρών αποτελεί και σύσταση διεθνών οργάνων προς τη χώρα μας αλλά ούτε καν τη συζητάμε. Το συμβολικό φορτίο της κάθε υποψηφιότητας θωρακίζεται όταν δεν πρόκειται για συγκυριακή και προσωποπαγή κίνηση με ημερομηνία λήξης (ιδίως αφού κατά τεκμήριο συζητάμε για μη εκλόγιμες θέσεις). Και είναι ευθύνη των ίδιων των υποψηφίων να διαφυλάξουν αυτό το φορτίο διεκδικώντας δεσμεύσεις για την ενσωμάτωση των προτάσεών τους στο κομματικό πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, η πολυσυλλεκτικότητα των υποψηφίων έχει πραγματικό αντίκρισμα όταν προβάλλεται ευθέως στην ατζέντα του κόμματος, στην καθημερινή άσκηση εξουσίας, κυβερνητικής ή αντιπολιτευτικής. Ειδάλλως, μένει να εξωραϊζει τις κομματικές ισορροπίες και επετηρίδες, τους ανταγωνισμούς τάσεων και «συνιστωσών».


Άγνωστο το αποτέλεσμα των εκλογών την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Όλα  όμως δείχνουν ότι διαψεύστηκαν όσοι υποστήριζαν πως το συλλογικό τραυματικό σοκ από τα καμένα δάση θα ανέτρεπε τα πάντα. Το πολιτικό σύστημα ξαναβρήκε σύντομα το βηματισμό του (business as usual, όπως εύστοχα επεσήμανε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης). Τα μεγάλα κομματικά επιτελεία ενέθεσαν στα προγράμματα της τελευταίας στιγμής ψήγματα περιβαλλοντικής πολιτικής. Ενδεχομένως ούτε καν συλλογικό τραυματικό σοκ δεν υπήρξε, ίσως μόνο μια πρόσκαιρη λυπημένη ανάπαυλα. Το σοκ μπορεί να οδηγούσε σε συλλογικό αναστοχασμό, οι συνέπειες του οποίου θα υπερέβαιναν κατά πολύ, ποιοτικά και ποσοτικά, την αναγωγή σε ελάχιστες εκατοστιαίες μονάδες στο κομματικό παίγνιο.

Το θέμα του περιβάλλοντος δεν κατάφερε λοιπόν ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες να αναχθεί σε καίριο, καταλυτικό ζήτημα της προεκλογικής αναμέτρησης. Τρανή απόδειξη, πραγματική ύβρις, η εκχώρηση γης προς τουριστική εκμετάλλευση. Στην παραλία της Ζαχάρως! Είκοσι ημέρες μετά τις φωτιές και τέσσερις πριν από τις εκλογές! Με την εύγλωττη σιωπή του αντίπαλου κόμματος!

Πώς μπορούσαμε να ελπίζουμε υπό τέτοιες συνθήκες πως ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έβρισκαν τη θέση τους στις προγραμματικές δεσμεύσεις των κομμάτων; Αμάχητο τεκμήριο η ανταπόκριση στο προεκλογικό ερωτηματολόγιο της Διεθνούς Αμνηστίας: απάντησαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αναγέννηση και οι Οικολόγοι Πράσινοι. Με αποκλίσεις ως προς το περιεχόμενο, με θέσεις που ως επί το πλείστον συνέπιπταν με τις θέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας αλλά και με ορισμένες αποκλίσεις που έδειξαν πως οι απαντήσεις ήταν γνήσιες και ουσιαστικές.

Είναι αυτονόητο πως η σιωπή των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, αποτέλεσμα ελπίζουμε προεκλογικής ολιγωρίας, δεν αρκεί για να εκλείψουν τα ανοιχτά θέματα δικαιωμάτων από την ημερήσια διάταξη της επόμενης μέρας. Μπροστά μας βρίσκονται οι συνέπειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων (χωρίς διερεύνηση παραμένουν οι υποκλοπές, οι έκνομες μεταγωγές και οι 64 πτήσεις της CIA που διήλθαν από την Ελλάδα, οι απαγωγές των Πακιστανών μεταναστών). Μπροστά μας βρίσκονται τα περιστατικά χρήσης βίας από την πλευρά της αστυνομίας. Μπροστά μας βρίσκονται τα προβλήματα του σωφρονιστικού συστήματος. Μπροστά μας βρίσκεται η ένταση γύρω από τα κοινωνικά δικαιώματα. Όχι μόνο σχετικά με το ασφαλιστικό που θα βρεθεί στο επίκεντρο το επόμενο διάστημα αλλά και με τα κοινωνικά δικαιώματα ιδιαίτερων ομάδων του πληθυσμού όπως οι Ρομά και οι μετανάστες. Μπροστά μας βρίσκονται βέβαια και τα μεγάλα θέματα περιβάλλοντος, οι κοινωνικές συνέπειες από την πρόσφατη καταστροφή, η μάχη για τη σωτηρία του αστικού και περιαστικού πρασίνου. Ας ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα με αυτή τη δική μας φανερή ατζέντα, στον αντίποδα της φημολογούμενης κρυφής ατζέντας ορισμένων υποψηφίων.

Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών είναι δευτερεύον θέμα και το υποτιθέμενο δίλημμα Σεπτέμβριος ή Μάρτιος κακώς επιχειρείται να αναχθεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Έτσι, τα ουσιώδη ζητήματα μένουν στο περιθώριο. Οι προσκεκλημένοι στα παράθυρα των 8 δεν καλούνται να διατυπώσουν αξιολογικό ή απολογητικό λόγο για τα πεπραγμένα και προγραμματικό για τα μελλούμενα αλλά να χρησμοδοτήσουν για το χρόνο των εκλογών, ωσάν αυτός να ήταν το κρίσιμο διακύβευμα. Τούτων δεδομένων, επαφίεται στον κάθε φορέα που φιλοδοξεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας ατζέντας δημόσιου διαλόγου να καταγράψει τα θέματα για τα οποία αναμένει σαφείς θέσεις των κομμάτων.

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μια τέτοια ενδεικτική καταγραφή από τη σκοπιά προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, καταγραφή που προφανώς δεν εξαντλεί το θέμα. Εκ των πραγμάτων, το ζήτημα των δασών και των χώρων αστικού πρασίνου αποτελεί πρώτη προτεραιότητα. Απαιτούνται ρητές δεσμεύσεις, ιδίως τη στιγμή που τα δάση καταστρέφονται και οι τελευταίες ευκαιρίες διατήρησης ή επέκτασης των υπαρχόντων χώρων αστικού πρασίνου χάνονται (στο χώρο του πρώην Κατράντζου ήδη μουγκρίζουν οι μπουλντόζες της ανοικοδόμησης). Κατά δεύτερον, η εμπέδωση της νομιμότητας και του σεβασμού στον πολίτη κατά την επιβολή της τάξης βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο. Οι εστίες σαδιστικής βίας στα σώματα ασφαλείας επιβάλλουν τομές, ένα σχέδιο ριζικών αλλαγών.  Η θεωρία του «πληγωμένου γοήτρου» των αστυνομικών  δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και συμβάλλει στον πολλαπλασιασμό των περιστατικών κατάχρησης εξουσίας. Επιπλέον, δεν αρκούν οι γενικολογίες ως προς τις κακοδαιμονίες της Δικαιοσύνης και τις πληγές του σωφρονιστικού συστήματος. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν το απροχώρητο. Ποιες είναι οι προτάσεις των κομμάτων για να αποτραπεί ενδεχόμενη νέα έκρηξη στο χώρο των φυλακών; Σαφής θέση απαιτείται και στο τεχνητό δίλημμα μεταξύ ασφάλειας και δικαιωμάτων. Οι υποκλοπές και οι απαγωγές των Πακιστανών τεκμηριώνουν τη λειτουργία αυτονομημένων μηχανισμών εκτός λογοδοσίας και την απειλή της ανεξέλεγκτης αντιτρομοκρατίας. Απέναντί της χρειάζεται σαφής πολιτική, η οποία να μην παραγνωρίζει αλλά και να μη μυθοποιεί την απειλή της τρομοκρατίας.

Εξάλλου, στο χώρο των κοινωνικών δικαιωμάτων απαιτούνται προγραμματικές δεσμεύσεις σχετικά με τη στέγαση και την ενσωμάτωσή των ρομά που αντιμετωπίζονται σαν πολίτες τρίτης και τέταρτης κατηγορίας αλλά και ως προς τις διαδικασίες νομιμοποίησης των μεταναστών. Είναι τέλος συμβολικής σημασίας για τη δημοκρατία μας ο απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία συνείδησης και έκφρασης. Απογοητευτική ήταν η ατολμία κατά την αναθεώρηση του συντάγματος ως προς τον απαιτούμενο χωρισμό εκκλησίας – κράτους. Απογοητευτική και η σιωπή όταν συμβαίνουν απαράδεκτα περιστατικά λογοκρισίας στο χώρο της τέχνης.

Στα θέματα δικαιωμάτων (όπως σε πολλά άλλα), είναι ανώφελη η επιμελέστατη γενικολογία των κομμάτων εξουσίας αλλά και ο ρητορικός καταγγελτικός μαξιμαλισμός της αριστεράς. Μπορούμε να ελπίζουμε σε σαφείς προτάσεις με ουσιαστικό περιεχόμενο;


Οι δημοτικές εκλογές μάς θύμισαν πως στην Αθήνα, όπως στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, χάσκουν μαύρες τρύπες. Εκεί ζουν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, χωρίς φωνή και πολιτική αποτύπωση. Πολλές πόλεις διοικούνται από μια σύγχρονη μορφή αριστοκρατίας, μια «λευκή ελίτ» των προαστίων, που αναδεικνύεται από εκλογικά σώματα μη αντιπροσωπευτικά των κατοίκων. Έτσι, η αποχή στην Αθήνα εν μέρει εξηγείται και από την αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας της πόλης. Πολλοί δημότες της έχουν μετακινηθεί στα βόρεια προάστεια και δεν μπαίνουν πια στον κόπο να ψηφίζουν. Πολλοί νέοι κάτοικοί της δε δικαιούνται να ψηφίζουν, μετανάστες γαρ. Το στοίχημα είναι η πολιτική ενεργοποίηση αυτών των πληθυσμιακών ομάδων, η εγκαιρη και ομαλή ένταξή τους στο πολιτικό παιχνίδι με όρους και προϋποθέσεις. Προσοχή όμως. Όσο το πολιτικό άνοιγμα καθυστερεί, τόσο οι ομάδες αυτές θα αποκτούν χαρακτηριστικά πιο συμπαγή και εσωστρεφή. Με άλλα λόγια, η ετερότητα που μπορεί να εμπλουτίσει και να αναζωογονήσει το κουρασμένο τοπίο της αυτοδιοίκησης μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα. Αν την παραγνωρίσουμε επί μακρόν, μπορεί να εκδηλωθεί με συσπειρώσεις ανεπιθύμητες.

Το επίσημο χρονοδιάγραμμα λέγεται πως προβλέπει ψήφο των μεταναστών στις τοπικές εκλογές μετά το 2010 και με αυστηρά κριτήρια που λίγοι θα πληρούν. Έτσι, φαίνεται πως θα παραμείνουμε για καιρό στο επίπεδο «ολίγης μεταναστευτικής σάλτσας» στα ψηφοδέλτια, με ανώδυνες και ουσιαστικά άσχετες με τους μετανάστες περιπτώσεις τύπου Υβέτ Τζάρβις.

Στην Ευρώπη ο δρόμος έχει ανοίξει. Ο δήμος του Saint Denis στο Παρίσι οργάνωσε δημοψήφισμα: το 64,1% επιθυμεί να επιτραπεί στους ξένους να ψηφίζουν στις τοπικές εκλογές. Ιρλανδία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία και Φιλανδία έχουν κατοχυρώσει αυτό το δικαίωμα. Το βασικό ερώτημα που έχει στην πράξη να απαντήσει η ΕΕ –γιατί επί της αρχής έχει απαντηθεί με κοινοτική οδηγία του 2003- είναι το ακόλουθο: γιατί ένας πολίτης της ΕΕ που μόλις μετακινήθηκε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα έχει το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, ενώ ένας υπήκοος τρίτης χώρας που ζει εκεί για χρόνια αποκλείεται από τη συμμετοχή στη διοίκηση της πόλης του;

Δεν έχει συνειδητοποιηθεί, αλλά η ψήφος των μεταναστών είναι μείζον ζήτημα δικαιωμάτων σε ολόκληρη τη Δύση. Αφορά τη συμμετοχή ή τον αποκλεισμό τεράστιων ομάδων. «Τα δικαιώματα των μεταναστών είναι τα πολιτικά δικαιώματα του σήμερα» είπε ο ιστορικός Ρον Χάιντουκ, μιλώντας από τα σκαλιά του δημαρχείου της Νέας Υόρκης σε χιλιάδες συγκεντρωμένους μετανάστες τον Απρίλιο. Όσοι θυμούνται τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, νιώθουν τη βαρύτητα της φράσης. Το «I have a dream» του Μ.Λ.Κινγκ έχει μετατραπεί σε «Υo tengo uno sueno» στα στόματα των ισπανόφωνων μεταναστών.

Κακά τα ψέματα. Το αλατοπίπερο των δημοτικών εκλογών του Οκτωβρίου είναι η κούρσα του κ. Καρατζαφέρη. Μας καλεί  επίμονα να ασχοληθούμε μαζί του. Πρώτα για λόγους αισθητικής: για  τα ανεκδιήγητα ελληνικά, τον πομπώδη συνδυασμό νοηματικού κενού και κοινοτοπίας, τη χοντροκομμένη πλάκα υπό το μανδύα του δήθεν χιούμορ, τις αυτάρεσκες πόζες της εθνικόφρονος μετριοφροσύνης που κλείνει πονηρά το μάτι στην κάμερα.

Ο ΛΑΟΣ είναι κατεξοχήν δημιούργημα της εγχώριας πολιτικής τάξης. Τα δικά της αδιέξοδα και τους καιροσκοπισμούς της εκμεταλλεύεται. Ο μακεδονικός εθνικιστικός πυρετός των δυο μεγάλων κομμάτων, οι υπόγειες σχέσεις των τοπικών στελεχών με εκκλησιαστικούς παράγοντες και οι διαγκωνισμοί τους για τις «ψηφοφόρες ευλογίες» δημιούργησαν το υπόβαθρο για την άνοδο του κ. Καρατζαφέρη στη Θεσσαλονίκη. Η Νέα Δημοκρατία επένδυσε επί χρόνια σε κακέκτυπά του και τώρα βλέπει το πρωτότυπο να διεκδικεί μερίδιο από την πίτα του εθνολαϊκισμού. Το ΠΑΣΟΚ βολεύεται στενόμυαλα με τις εκλογικές της απώλειες, αν δεν τις ευνοεί.

Ο κ. Καρατζαφέρης ψαρεύει στα θολά νερά της πολιτικής μας αφασίας. Ο αντίλογος ισχνός, αφού συστηματικά διατυπώνει με τον δικό του γκροτέσκο τρόπο θέσεις που άλλα κόμματα δεν τολμούν παρά να υπαινιχθούν. Εκείνα άλλωστε του έστρωσαν το χαλί. Εξέθρεψαν την φοβική μας καχυποψία προς καθετί εξωελληνικό, κάθε υπερεθνικό θεσμό, κάθε διεθνή πρωτοβουλία. Μεταχρονολογημένη επιταγή το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και ο κ. Καρατζαφέρης οδεύει προς το ταμείο. Ο απομονωτισμός και η καχυποψία είναι η βάση της ρητορείας του. Από εκεί και πέρα λαϊκίζει επιλέγοντας συνθηματολογία: δεξιά στα θέματα ασφάλειας, οικογένειας ή θρησκείας, αριστερά όταν στρέφεται στην κατανομή του πλούτου ή στα κέρδη των τραπεζών.  Καταγγέλλει το διεθνές κεφάλαιο ή τις ΗΠΑ, οικειοποιούμενος απροκάλυπτα το αντικαπιταλιστικό οπλοστάσιο της αριστεράς. Συμπορεύεται με άνθη της εγχώριας νεοφασιστικής σκηνής αλλά αρνείται τον ακροδεξιό προσανατολισμό του. Καπηλεύεται κυνικά το θρησκευτικό συναίσθημα του ακροατηρίου του, περιφερόμενος στις εκκλησίες με την κάμερα στο κατόπι. Επενδύει στην διάχυτη κοινωνική ανασφάλεια και τη φτώχεια. Προσφέρει τον απαραίτητο φαντασιακό αποδιοπομπαίο τράγο, δαιμονοποιώντας τους μετανάστες ως υπεύθυνους για προβλήματα εγγενή του συστήματος, όπως η ανεργία, η παραβατικότητα, οι κοινωνικές ανισότητες.

Προνομιακή η σχέση του με τα ΜΜΕ: εκλεκτός των πάνελ και των πρωινών εκπομπών, γραφική φιγούρα που χαρίζει τηλεθέαση. Ταυτόχρονα όμως δικλίδα ασφαλείας, μέσο ελέγχου του πολιτικού σκηνικού. Σαν να λένε οι καναλάρχες, προσέξτε γιατί αλλιώς θα του δώσουμε διψήφιο νούμερο στις εκλογές. Ο κ. Καρατζαφέρης, καίτοι περιορισμένου βεληνεκούς φυσιογνωμία, επιδιώκει να μετατραπεί, όπως οι ομοϊδεάτες του ακροδεξιοί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, σε παράγοντα ρύθμισης του πολιτικού σκηνικού. Δυστυχώς, πολλοί τον διευκολύνουν.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα