You are currently browsing the tag archive for the ‘ΕΛΑΣ’ tag.


Η αστυνομική αυθαιρεσία αποτελεί καίριο πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν το λένε ένθερμοι «δικαιωματίες» αλλά τα εθνικά και διεθνή ελεγκτικά όργανα. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μας έχει καταδικάσει επανειλημμένα για κακομεταχείριση από την αστυνομία. Συμπέρασμα πρώτο: η αστυνομική αυθαιρεσία αποτελεί στίγμα για τη χώρα μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα κριθεί μόνο στην οικονομία και την κοινωνική προστασία αλλά και στα πεδία της εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Εκεί μάλιστα θα κριθεί, ακόμα πιο αυστηρά, και η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Και πολλοί πια συνομολογούν (ανεξαρτήτως της αρχικής θέσης του καθενός απέναντι στη συμμετοχή της) πως την επιλογή της θα μπορούσε να δικαιώσει η συνεχής επιθετική διεκδίκηση και όχι η αμυντική αυτοπροστασία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δελτίο Τύπου

Σε ποινές 5 ετών και 5 ετών + 5 μηνών αντίστοιχα καταδίκασε σήμερα το Μ.Ο.Δ. της Αθήνας τους δυο αστυνομικούς (ο ένας ήδη πρώην), που δικάζονται από τις 21.10.2011 για την πολύκροτη υπόθεση του βασανισμού Αφγανών προσφύγων από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα το Δεκέμβρη του 2004. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου η ΕΛΑΣ έπρεπε να να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Έπρεπε επίσης να διαφυλάξει την ελευθερία του συνέρχεσθαι για τους πολυπληθείς διαμαρτυρόμενους πολίτες. Ήταν εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολο να υπηρετηθούν παράλληλα οι δυο στόχοι, ιδίως αφού διακηρυγμένος στόχος ομάδων πολιτών ήταν να παρεμποδίσουν την προσέλευση βουλευτών. Υπό εκείνες τις συνθήκες λοιπόν, η δικαιολογημένη χρήση ελεγχόμενης βίας αποτελούσε σοβαρό ενδεχόμενο. Η καταστροφική μανία εκατοντάδων αγνώστων κατέστησε το ενδεχόμενο αυτό αναπότρεπτη αναγκαιότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι λειτουργοί της ενημέρωσης και οι φύλακες του νόμου έχουν υψώσει τον πήχη της συνεργασίας τους σε αξιοθαύμαστο επίπεδο. Το αποδεικνύει η περίπτωση της 28χρονης Γερμανίδας Φέι-Μαρί Μάγερ. Τα ηλεκτρονικά –κυρίως- ΜΜΕ έσπευσαν να υιοθετήσουν σενάριο που έφερε την προσαχθείσα 28χρονη ως καταγόμενη εκ μητρός από την ένοπλη οργάνωση RAF. Η είδηση απεδείχθη εσφαλμένη. Επρόκειτο για μια κεντρικά διοχετευθείσα πληροφορία που κανένας δημοσιογράφος δε θεώρησε σκόπιμο να ελέγξει.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που οι δημοσιογράφοι μετατρέπονται σε κούριερ των αρχών ασφαλείας. Λίγο παλιότερα o ίδιος ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών είχε δεχτεί διορθωτικό τηλεφώνημα στον αέρα από «αστυνομική πηγή» γιατί παρέλειψε να μεταδώσει κάποια «αποκάλυψη». Ο θεσμικός φύλακας της δημοσιογραφικής δεοντολογίας μάς ψιθύρισε «κάτι μου ‘παν να σας πω». Το ίδιο έκανε και τώρα μαζί με αρκετούς συναδέλφους του.

Αυτή η ενημέρωση «στο περίπου» επισκίασε ένα σοβαρότερο ζήτημα, την καταστολή «στο περίπου». Η Ελληνική Αστυνομία επικαλέστηκε συνωνυμία της 28χρονης για να δικαιολογήσει το ανακριβές της σενάριο. Δεν είπε όμως λέξη για την απόπειρα να εισαγάγει την έννοια της οικογενειακής ευθύνης, ωσάν τα γονίδια «κληρονομικής τρομοκρατίας» να αποτελούν αξιολογήσιμο επιβαρυντικό στοιχείο.

Ας συνδυαστεί το γεγονός αυτό με το σχεδόν ταυτόχρονο περιστατικό Παπαδάτου. Εν μέση οδώ, μέρα μεσημέρι, ένας πολίτης συλλαμβάνεται από κουκουλοφόρους με πολιτικά και με την απειλή όπλων. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, οδηγείται στην Ασφάλεια, δέρνεται, εξευτελίζεται, αναγκάζεται να γδυθεί, απειλείται και στο τέλος ακούει ότι συνελήφθη κατά λάθος αφού μοιάζει με κάποιον ύποπτο. Μετά το δεύτερο σφάλμα ο αρμόδιος Υπουργός έσπευσε να επιβάλει σιγή ασυρμάτου.

Η πολιτική ηγεσία της ΕΛΑΣ και οι θεσμικοί εκπρόσωποι των δημοσιογράφων θεωρούν πως το πρόβλημα είναι ότι τσαλακώθηκε το κύρος των αρχών ασφαλείας και των μέσων ενημέρωσης. Κάνουν λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι καταστολή και ενημέρωση δεν μπορούν να επιτελούνται «στο περίπου». Δεν μπορεί μια απλή ομοιότητα ή συνωνυμία να κινητοποιούν επιχειρήσεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και να συμπαρασύρουν υπηρεσίες της «αντιτρομοκρατικής ενημέρωσης» σε έναν χορό διαπόμπευσης. Δεν μπορεί να θεωρείται παράπλευρη απώλεια η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια του καθενός που στιγματίζεται ως τρομοκράτης από κούνια ή αντιμετωπίζει ξαφνικά τη βία της σύλληψης από κουκουλοφόρους με όπλα.

Διπλό λοιπόν το μήνυμα των ημερών. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οφείλει να επιδείξει μέρος έστω της διατρανούμενης «περίφρακτης» αποφασιστικότητάς του και στο θέμα της προστασίας των πολιτών από την αστυνομική αυθαιρεσία. Πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι οι αστυνομικοί (ιδίως εκείνοι με πολιτικά και οι των ειδικών μονάδων) δρουν σε καθεστώς απόλυτης έλλειψης λογοδοσίας, επικαλούμενοι διαρκώς μια ασαφώς οριζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Οι δημοσιογραφικές ενώσεις, από την πλευρά τους, ας αναλογιστούν το γεγονός ότι πολλά μέλη τους συγχέουν το ρόλο του δημοσιογράφου με αυτόν του εκπροσώπου τύπου της ΕΛΑΣ. Αποτέλεσμα, μια «στο περίπου» ενημέρωση που απολήγει δίδυμη αδελφή μιας «στο περίπου» καταστολής. Αυτή η σύγκλιση αστυνόμευσης και πληροφόρησης κρύβει μόνο κινδύνους.

Πάγιο αίτημα όσων παρακολουθούν το ζήτημα της αστυνομικής βίας είναι η διερεύνηση των καταγγελιών και η λογοδοσία των υπευθύνων. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν μπορεί παρά να δει κανείς επί της αρχής θετικά τη σύσταση «Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας» από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Εντούτοις, οι λεπτομέρειες του σχεδίου νόμου αμέσως ανακόπτουν την ικανοποίηση.

Το Γραφείο δεν θα προβαίνει στη διερεύνηση της ουσίας μιας καταγγελίας αλλά θα αποφασίζει απλώς την προώθησή της στις αρμόδιες Υπηρεσίες ή την απόρριψή της ως απαράδεκτης. Συγκριτικά με το προηγούμενο προσχέδιο που συντάχθηκε επί υπουργίας Χρυσοχοϊδη, συρρικνώνεται σαφώς η λειτουργία του, αφού τότε γινόταν λόγος για «συλλογή, καταγραφή, αξιολόγηση και διερεύνηση ή περαιτέρω προώθηση προς διερεύνηση».

Επίσης, εξαλείφεται η διάταξη που προέβλεπε τη διενέργεια πειθαρχικής έρευνας από το επιστημονικό προσωπικό του Γραφείου και την υποβολή του πορίσματος στον Αρχηγό του οικείου Σώματος για την άσκηση πειθαρχικού ελέγχου χωρίς διενέργεια άλλης έρευνας. Επίσης, δεν προβλέπεται η δυνατότητα να επιλαμβάνεται το Γραφείο αυτεπαγγέλτως, όταν για παράδειγμα δημοσιοποιούνται περιστατικά κακομεταχείρισης.

Η επιτροπή που θα αξιολογεί τις καταγγελίες απαρτίζεται από έναν επίτιμο Αρεοπαγίτη, τον Νομικό Σύμβουλο του Κράτους και έναν επίτιμο Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ή Εφετών. Η υψηλού επιπέδεου στελέχωση της επιτροπής αποτελεί ένδειξη της βαρύτητας που της αποδίδεται. Ωστόσο, η απουσία προσώπων με έμπρακτη πείρα και ευαισθησία σε ζητήματα αστυνομικής αυθαιρεσίας αποτελεί δυσαναπλήρωτο κενό.

Ανησυχία προκαλεί και η στελέχωση του Γραφείου: δεν προβλέπεται επιστημονικό προσωπικό αλλά ούτε καν αμιγώς πολιτικό προσωπικό που ως εγγύηση ανεξαρτησίας του Γραφείου θα διασκέδαζε υπόνοιες συγκάλυψης στο πλαίσιο της κακώς εννοούμενης συναδελφικής αλληλεγγύης.

Η πολλαπλή και μακροχρόνια περσινή διαβούλευση για το θέμα αυτό κακώς δημιούργησε λοιπόν αυξημένες προσδοκίες. Τελικά το πολυαναμενόμενο Γραφείο θα εξετάζει απλώς το παραδεκτό και μόνο της καταγγελίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν αποτελεί ανεξάρτητο μηχανισμό διερεύνησης καταγγελιών και δεν δικαιολογεί τον τίτλο του Γραφείου περί αντιμετώπισης της αυθαιρεσίας.

Κρίμα, γιατί έτσι χάνεται άλλη μια ευκαιρία θαρραλέας τομής στο συγκεκριμένο ζήτημα. Κρίμα επίσης, γιατί η ηγεσία του Υπουργείου δεν αξιοποιεί τις συστάσεις των διεθνών οργάνων ελέγχου. Δεν ακολουθεί τα διεθνή πρότυπα που πρέπει να πληροί ένας ανεξάρτητος και αποτελεσματικός μηχανισμός διερεύνησης καταγγελιών σύμφωνα με τον Επίτροπο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης. Και μολονότι ούτε η προηγούμενη εκδοχή της διάταξης δεν ανταποκρινόταν πλήρως στα διεθνή πρότυπα, τώρα εγκαταλείπονται και οι όποιες θετικές της πτυχές.

Σε καιρούς κοινωνικής έντασης και αυξημένης αστυνομικής παρουσίας η επιλογή αυτή δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Μπορούν λοιπόν να μένουν ήσυχοι όσοι, μέσα στο Υπουργείο και την ΕΛΑΣ, θεωρούν ότι τα περιστατικά απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης καλώς μένουν αδιερεύνητα και ατιμώρητα.

«Εξετάζουμε την κατάργηση της ρίψης δακρυγόνων και χημικών, είναι μια υπόθεση η οποία πρέπει να τελειώνει, η οποία βλάπτει τη δημόσια υγεία, καταστρέφει το περιβάλλον των πόλεων(…) Θα καταργήσουμε λοιπόν τα δακρυγόνα» (Μ. Χρυσοχοΐδης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη, 9/12/2009).

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, σε περίοδο απόλυτης ανακολουθίας, η ανάδειξη της απόστασης μεταξύ περσινών εξαγγελιών και σημερινής κυβερνητικής πράξης καλό είναι να αποφεύγεται ως κλοπή παγκαριού αφύλακτης εκκλησίας. Η ωμή πραγματικότητα δεν επιτρέπει όμως τέτοια μεγαλόψυχη κατανόηση των κυβερνητικών παλινωδιών.

Ο όρος «δακρυγόνα» χρησιμοποιείται από κεκτημένη ταχύτητα και κατ’ ευφημισμόν για χημικές ουσίες εξαιρετικά επιβλαβείς για τον ανθρώπινο οργανισμό, σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες και ερευνητικά ινστιτούτα. Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες θα αρκούσε αυτή η τεκμηριωμένη επικινδυνότητα για να πάψει η χρήση τους. Υπό τις σημερινές συνθήκες ακόμα περισσότερο, καθώς η κοινωνική δυσαρέσκεια και η ένταση των κινητοποιήσεων διευρύνουν δραματικά όσους ψεκάζονται.

Η εντύπωση πως στοχεύουν μόνο τους «ταραξίες» απέχει έτη φωτός από την αλήθεια. Τα χημικά δεν αποτελούν πλέον κυρίως μέσο διάλυσης μιας ομάδας που εκτρέπεται σε πράξεις βίας. Στην πράξη αποδέκτης τους είναι ο γενικός πληθυσμός, οι ειρηνικοί διαδηλωτές και όποιος άλλος βρεθεί στην ακτίνα δράσης των χημικών κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης αλλά και ώρες ή μέρες μετά τη λήξη της.

Αυτή η ολοσχερής αλλαγή στον τρόπο χρήσης των χημικών οδηγεί σε φαλκίδευση του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, υπό το πρόσχημα της ασαφώς οριζόμενης πρόληψης και αποτροπής επεισοδίων. Και αυτό διότι αποτελεί πια διαδεδομένη πρακτική η άμετρη χρήση χημικών, συχνά χωρίς ουσιαστική πρόκληση, χωρίς τήρηση καμιάς αναλογικότητας μέσων και σκοπών, χωρίς στάθμιση προσδοκώμενου οφέλους και κόστους, χωρίς μέριμνα για τις συνέπειες σε πολίτες αμέτοχους σε πιθανά επεισόδια ή και ξένους προς την ίδια τη συγκέντρωση. Η πρώτη πέτρα ή βόμβα μολότοφ αποτελεί το σύνθημα για γενικευμένη χημική επίθεση εναντίον του ίδιου του σώματος κάθε πορείας. Ενίοτε δεν χρειάζεται καν η πέτρα ως πρόσχημα.

Αν αυτό συνδυαστεί με τις προληπτικές προσαγωγές, τον αδικαιολόγητο αποκλεισμό του κέντρου της πόλης (επί 24 ώρες για την επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου!) και την αυξανόμενη όσμωση κράτους και παρακράτους στην γκρίζα ζώνη γύρω από τις συγκεντρώσεις, τότε δικαιούμαστε να μιλήσουμε για δραστικό αναπροσανατολισμό του ρόλου της ΕΛΑΣ. Αφού η αστυνομία εγκατέλειψε την συνταγματική επιταγή περί διασφάλισης της ακώλυτης άσκησης του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, τώρα μετατρέπεται από μηχανισμός αστυνόμευσης διαδηλώσεων σε βραχίονα αποτροπής τους. Αυτό συνιστά μείζονα εκτροπή.

Τα χημικά δεν βλάπτουν μόνο την δημόσια υγεία. Όταν πνίγουν ένα κοινωνικό σώμα φοβισμένο από την κρίση, τραυματισμένο από τα οικονομικά μέτρα και υπόλογο απέναντι στους τηλεοπτικούς εισαγγελείς για κάθε βίαιη ενέργεια ή καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος στο συνέρχεσθαι, τα χημικά προκαλούν ασφυξία στην ίδια τη δημοκρατική νομιμότητα.

Υγ. Στην πορεία της περασμένης Τετάρτης ήταν πολυπληθής η παρουσία αστυνομικών με πολιτικά. Υποθέτουμε ότι έτσι υλοποιείται η άλλη υπουργική δέσμευση, ότι δηλαδή από τις 2/1/2010 όλοι οι αστυνομικοί φέρουν στη στολή τα πλήρη διακριτικά τους.


Η δημόσια ασφάλεια, κρίσιμο μέγεθος για τη δημοκρατία και την κοινωνική ειρήνη, είναι αναπόσπαστα δεμένη με την αποτελεσματική αστυνόμευση. Για να έχει νόημα όμως η σχετική συζήτηση και να μη γίνονται εκ του πονηρού παρερμηνείες, πρέπει να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε, πώς δηλαδή μετριέται η αποτελεσματικότητα αυτή. Για παράδειγμα, η αποτελεσματική αστυνόμευση μιας διαδήλωσης φυσικά προϋποθέτει επαρκή αντιμετώπιση των βίαιων εκτρόπων και εκτροπών: βιτρίνες που δεν σπάνε, καταστήματα που δεν καταστρέφονται, αυτοκίνητα που δεν καίγονται και κυρίως ζωές που δεν απειλούνται. Σημαίνει μόνο αυτό; Όχι, αυτή είναι η μια όψη της αποτελεσματικής αστυνόμευσης. Η άλλη όψη είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των πολιτών, διαδηλωτών και μη: αστυνόμευση χωρίς παράνομες συλλήψεις, χωρίς αυθαίρετη βία, χωρίς περιορισμό του δικαιώματος στη συνάθροιση.

Κατά την επέτειο του φόνου Γρηγορόπουλου, η εύλογη ανησυχία για ενδεχόμενη επανάληψη των περσινών εκτεταμένων επεισοδίων καθιστούσε προφανή την ανάγκη αποτελεσματικής αστυνόμευσης. Ας δούμε λοιπόν, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, αν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας αστυνομεύτηκαν αποτελεσματικά. Για όσους περιορίζουν την αποτελεσματικότητα στο πρώτο της σκέλος η απάντηση είναι καταφατική και δικαίως επιχαίρει το αρμόδιο Υπουργείο. Αν όμως συμφωνούμε ότι η ασφάλεια είναι πιο σύνθετη έννοια, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Πριν και κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκαν περίπου 1000 προσαγωγές, κατά κύριο λόγο αδικαιολόγητες (προσαγωγή ατόμου που κατέχει αποδεικτικό στοιχείο της ταυτότητάς του επιτρέπεται μόνο στην περίπτωση που η συμπεριφορά του, και όχι απλώς ο τόπος, ο χρόνος και οι περιστάσεις, κινεί υποψίες διάπραξης εγκλήματος). Οι προσαγωγές αυτές προσέβαλαν το δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαδηλώνει ελεύθερα χωρίς να καθίσταται αυτόματα ύποπτος. Επιπλέον, για πολλοστή φορά απόπειρα ψευδούς ενοχοποίησης συλληφθέντων αποκαλύφθηκε με τρόπο τυχαίο. Αυτό δείχνει ότι δε μιλάμε πια για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για τεκμηριωμένη δράση θυλάκων αυθαιρεσίας εντός της ΕΛΑΣ.

Η επιλογή ανάμεσα στην περιοριστική και την ευρεία νοηματοδότηση της αποτελεσματικής αστυνόμευσης, άρα και της ασφάλειας, είναι κρίσιμη για την ποιότητα της δημοκρατίας που θέλουμε. Δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες όσοι συρρικνώνουν το περιεχόμενό της. Από τη μια, υπάρχουν όσοι προσποιούνται ότι δεν τίθεται ζήτημα με τη μητροπολιτική βία, τον αντιεξουσιαστικό χουλιγκανισμό, τον βιασμό του πανεπιστημιακού ασύλου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Η επιλεκτικότητα αυτή τους απομακρύνει από την κοινή λογική και τροφοδοτεί τη μηδενική ανοχή την οποία καταγγέλλουν. Από την άλλη, υπάρχουν όσοι θεωρούν ότι η απόλαυση του αγαθού της ασφάλειας μπορεί να συμβαδίζει με προληπτική αναστολή των δικαιωμάτων. Έτσι οδηγούνται στην αποδοχή της συλλογικής ευθύνης και στις προληπτικές συλλήψεις λάθος ανθρώπων για λάθος λόγους. Όσοι με τέτοιο τρόπο επενδύουν στην αύξουσα –και λόγω κρίσης- κοινωνική συντηρητικοποίηση στην ουσία σπέρνουν ανέμους.

Τέλος, επιβάλλεται τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη να εκφέρουν λόγο υπεύθυνο και νηφάλιο. Όταν εμπλέκονται σε προσωπική βεντέτα με τους «βιτρινοθραύστες» κερδίζουν μεν πρόσκαιρη δημοσιότητα αλλά γίνονται μέρος του προβλήματος που έχουν κληθεί να λύσουν.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα