You are currently browsing the tag archive for the ‘εργασιακά’ tag.

 

392213_1325700812_large

Στη μνήμη του Νικήτα Παρίση, δασκάλου μαθητών και δασκάλων

Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στην 29η Συνεδρίασή του (Ιούνιος 2015) υπογράμμισε ότι η εκπαίδευση είναι δημόσιο αγαθό. Ενόψει της καταγραφόμενης από εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ και οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών ραγδαίας ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης, το Συμβούλιο πρότεινε δύο άμεσα μέτρα: αφενός τη θέσπιση ενός κανονιστικού πλαισίου όπου θα περιγράφονται οι ελάχιστες προϋποθέσεις για τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και αφετέρου τη στενή εποπτεία της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την λογοδοσία όσων επιχειρηματιών της εκπαίδευσης πλήττουν το εκπαιδευτικό αγαθό. Για να εκπληρωθεί αυτός ο στόχος προτείνεται η εμπλοκή των εθνικών μηχανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, της Βουλής και της κοινωνίας των πολιτών.

Η απόφαση αυτή καθίσταται εξαιρετικά επίκαιρη, ενόψει της συζήτησης για το νομοσχέδιο που ρυθμίζει θέματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Αυτό ακριβώς επιδιώκει: να αποκατασταθεί η στοιχειώδης κρατική εποπτεία στην παροχή ενός δημόσιου αγαθού από ιδιωτικούς φορείς. Δεν είναι μάλιστα διόλου τυχαίο ότι διαχρονικά το εργασιακό πλαίσιο των ιδιωτικών εκπαιδευτικών σήκωνε περισσότερη σκόνη από όση του αναλογούσε, ακριβώς γιατί εργάζονται στο μεταίχμιο: παρέχουν ένα δημόσιο αγαθό με όρους ελεύθερης αγοράς. Άρα, ο βαθμός εργασιακής τους ασφάλειας είναι ευθέως ανάλογος με την εκπαιδευτική τους αυτονομία έναντι φορέων που προσπαθούν να συρρικνώσουν την εκπαίδευση σε αμιγώς εμπορικό αγαθό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα αναδεικνύεται σε εμβληματική περίπτωση καταρράκωσης της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων. Συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που έμεναν ως τώρα σκόρπιες ψηφίδες ενός αποσπασματικού πολλές φορές λόγου περί της προστασίας των δικαιωμάτων. Όχι μόνο γιατί πρόκειται για μετανάστρια, γυναίκα και ενοικιαζόμενη εργάτρια. Κυρίως επειδή μιλώντας για την Κωνσταντίνα δεν διατυπώνουμε «συνήθεις διεκδικήσεις» με έναν λόγο που σε πολλά αυτιά ηχεί σαν ξύλινος συνδικαλιστικός λόγος. Η Κωνσταντίνα έδωσε στο λόγο αυτόν πρόσωπο, το δικό της πρόσωπο που η επίθεση προσπάθησε να παραμορφώσει έως αφανισμού με μια βάναυση, αρχαϊκή, σεξιστική μέθοδο εξόντωσης. Οι υποψίες για εκείνους που επιχείρησαν να πνίξουν τη φωνή της στρέφονται εύλογα στην κατεύθυνση ενός δικτύου που λειτουργεί με τους όρους νομότυπης δουλοκτησίας. Όσα όμως έλεγε η φωνή αυτή ήταν ενοχλητικά για πάρα πολλούς και όχι μόνο για τους εργοδότες της.

Ενοχλητική ήταν φυσικά η καταγγελία των νόμων της εργασιακής ζούγκλας με την κατάφωρη παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας, τη μη καταβολή βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων, τις πλασματικές ώρες εργασίας, τις απλήρωτες υπερωρίες, τις υποχρεωτικές κατά την πρόσληψη υπογραφές εργαζομένων σε δηλώσεις οικιοθελούς αποχώρησης. Ενοχλητική η φωνή της για τους υποστηρικτές της ευρείας χωρίς όρους ενοικίασης εργαζομένων. Ενοχλητική η φωνή της για το επιχειρησιακό σωματείο που τη στοχοποίησε και προλείανε το έδαφος για την εξόντωσή της. Ενοχλητική η φωνή της για τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς που επιδεικνύουν παντελή απροθυμία ή αδυναμία να επιβάλλουν την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας. Ενοχλητική η φωνή της για την αστυνομία που επέδειξε αρχικά πλημμελή διάθεση διερεύνησης της υπόθεσης και έστειλε στην εισαγγελία ελλιπή δικογραφία. Ενοχλητική η φωνή της γιατί κάνει ακόμα πιο εκκωφαντική την αμήχανη σιωπή μέρους της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Ενοχλητική η φωνή της για πολλά ΜΜΕ που αποστρέφονται ό,τι διαταράσσει το λαϊφστάιλ της άνοιας. Ενοχλητική η φωνή της και για όλους εμάς που καταναλώνοντας τις υπηρεσίες της μαύρης εργασίας προτιμούμε να μην ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από τους.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα απέκτησε εμβληματικά χαρακτηριστικά γιατί παλεύοντας για τη ζωή της θέτει ξανά στο τραπέζι ζητήματα που ο κυρίαρχος λόγος είχε καταφέρει να απαξιώσει. Δείχνει το σκοτεινό μέλλον της ύφεσης που θα ξεσπάσει πρώτα στους απόκληρους, θα οξύνει τον κοινωνικό αυτοματισμό και θα στρέψει εργαζόμενους κατά εργαζομένων. Καταδεικνύει τους μηχανισμούς μιας μαφίας που δρα πλέον σε πολλά πεδία και εξοντώνει όσους της εναντιώνονται. Για όλους αυτούς τους λόγους και σε μια συγκυρία που αναζητά προτάγματα, η Κωνσταντίνα κατόρθωσε να δώσει συνεκτικότητα στην καταγγελία ενός απλούστατου τριπτύχου: «εκμετάλλευση- βία- ατιμωρησία». Αν και ανήμπορη να μιλήσει πια, κατάφερε να  σπάσει τη σιωπή και να κινητοποιήσει ένα ευρύ δίκτυο φορέων και πολιτών που ζητούν και πάλι τα αυτονόητα.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Σύμφωνα με τη Μαροκινή Υπηρεσία Απασχόλησης, 12.000 άνθρωποι θα ταξιδέψουν στην Ισπανία φέτος για να δουλέψουν στα χωράφια. Το εργατικό δυναμικό εξάγεται μαζικά, οι βίζες δεν αναφέρουν πια ονόματα και αφορούν ταξιδιώτες ειδικών προδιαγραφών: η συλλέκτρια φράουλας στην Eστρεμαδούρα της Ισπανίας είναι φτωχή, μεταξύ 18 και 40, παντρεμένη και μητέρα παιδιών κάτω από τα 14. Αν δεν είναι υπάκουη, τον επόμενο χρόνο το τρίμηνο συμβόλαιο δεν θα ανανεωθεί. Η μεταφορά των χρημάτων (30 με 35€ ημερομίσθιο) γίνεται από την Caixa de Catalunya, μέσω συμφωνίας με την Banque Populaire στο Μαρόκο. Οι δράσεις αυτές χρηματοδοτούνται από τους ευρωπαίους φορολογούμενους: η Ευρώπη έχει αποδεσμεύσει 1.2 εκατομμύρια € τα τελευταία τρία χρόνια για τις καμπάνιες στρατολόγησης των ισπανικών ενώσεων παραγωγών (τα στοιχεία από την ηλεκτρονική έκδοση Crossing Borders).

Με βάση τα παραπάνω, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στην Μανωλάδα είναι ένα κομμάτι στο ευρωπαϊκό παζλ της μεταναστευτικής μαύρης εργασίας, που στη σκληρή εγχώρια εκδοχή της αποκτά δουλοκτητικά χαρακτηριστικά. Οι αποκαλύψεις της Μανωλάδας προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις. Κάποιες ήταν κωμικές: «(…) Ποιος θα μαζέψει τις φράουλες; Η απάντησή μας είναι σαφής και κατηγορηματική: Να αδειάσουμε τις καφετέριες και τα χασισοποτεία της Αθήνας και των άλλων αστικών κέντρων. Να πείσουμε τους νέους μας να ασχοληθούν με την πρωτογενή παραγωγή, όσα πτυχία και αν διαθέτουν. Η επιστημονική τους κατάρτιση θα πολλαπλασιάσει την αγροτική μας παραγωγή και οι ίδιοι μέσα στη χαρά της φύσης θα κερδίζουν πολύ περισσότερα από όσα θα τους διασφαλίσει μία καρέκλα, πίσω από ένα άχαρο γραφείο της πρωτεύουσας». Το απόσπασμα από δελτίο τύπου κοινοβουλευτικού(!) κόμματος κινείται μεταξύ ανάλαφρης απλοϊκότητας και λαϊκισμού. Δυστυχώς όμως απλοϊκή μοιάζει ενίοτε και η ανέξοδη επίκληση ανθρωπιστικών αρχών. Όσοι υποστηρίζουμε τη μάχη κατά των διακρίσεων, θα πρέπει με θάρρος να μιλήσουμε και για την οικονομική όψη της. Να ομολογήσουμε πως τα οικονομικά βήματα της τελευταίας εικοσαετίας επιτεύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στη μαύρη ανασφάλιστη μεταναστευτική εργασία. Να απαντήσουμε ευθέως στο κυνικό δίλημμα που προβάλλουν παραγωγοί και εργολάβοι «εκμετάλλευση μεταναστών ή αύξηση τιμών». Είμαστε διατεθειμένοι ως κοινωνία να πληρώσουμε το επιπλέον κόστος που συνεπάγονται τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων, άρα και των μεταναστών εργατών; Θα «αγοράσουμε» την αξιοπρέπεια που διεκδικούμε για τους άθλιους των θερμοκηπίων, ή απλώς θα καταγγέλλουμε την ένοχη σιωπή της τοπικής κοινωνίας και την ανοχή των αρχών; Η νομιμότητα και η προστασία των δικαιωμάτων, δηλαδή οι καλύτερες φυλακές, τα υψηλότερα ημερομίσθια, τα κέντρα υποδοχής προσφύγων δε συνεπάγονται μόνο πολιτική βούληση αλλά και οικονομικό κόστος. Όσοι υπερασπιζόμαστε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια να πούμε με θάρρος πως πρόκειται για μια ακριβή υπόθεση που όμως «αξίζει τα λεφτά της».

Η Wal-Mart είναι από τις μεγαλύτερες εταιρίες παγκοσμίως: 351 δις δολάρια έσοδα και 11,3 δις κέρδη ετησίως. Στις ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης, αφού διατηρεί 4000 καταστήματα και απασχολεί 1,3 εκατομμύρια υπαλλήλους. Κανένας όμως δε μετέχει σε εργατικό σωματείο! Η οργάνωση Human Rights Watch απέδειξε με ειδική έρευνα πως δεν πρόκειται για σύμπτωση. Οι εργαζόμενοι εμποδίζονται να οργανωθούν. Βασικό μέρος της κατάρτισης των στελεχών αφορά σε πρακτικές παρεμπόδισης των συνδικάτων. Στις συναντήσεις προσωπικού προβάλλονται βίντεο κατά των σωματείων και υπέρ των ατομικών διαπραγματεύσεων με τη διοίκηση. Κάθε απόπειρα οργάνωσης σωματείου αναφέρεται αμέσως και ειδική ομάδα αποστέλλεται για να την καταστείλει. Ένα κλίμα φόβου καλλιεργείται με κάθε τρόπο: κάμερες ασφαλείας παρακολουθούν ειδικά όσους εκφράζονται υπέρ του συνδικαλισμού, η διανομή σχετικού υλικού απαγορεύεται, όσοι επιμένουν κινδυνεύουν με απόλυση. Η έκθεση καταδεικνύει πως η εργατική νομοθεσία των ΗΠΑ ουσιαστικά ανέχεται αυτές τις μεθόδους. Όποτε μια υπόθεση φτάνει στη δικαιοσύνη οι ποινές είναι ασήμαντες. Το χειρότερο που μπορεί να υποστεί η εταιρία είναι η υποχρέωση επαναπρόσληψης του απολυθέντος και η ανάρτηση ανακοίνωσης στο κατάστημα με την οποία υπόσχεται να τηρεί τον νόμο!

Στην Ευρώπη υπάρχουν κλάδοι όπου τα πράγματα δεν είναι καλύτερα: οι οργανωμένοι σε σωματείο υπάλληλοι των Μακ Ντόναλντς  στη Γερμανία είναι 4%, στη Γαλλία 1,5%, στην Ισπανία 1% και στην Αγγλία 0%. Καθίσταται έτσι ευκολότερη για την επιχείρηση η απασχόληση υπαλλήλων με μειωμένα και συνεχώς μεταβαλλόμενα ωράρια εργασίας. Στη χώρα μας χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν γνωστές αλυσίδες discounter, δηλαδή σούπερ μάρκετ με ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. Η συγκράτηση των τιμών σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο διαχείρισης του προσωπικού: εξοντωτική απασχόληση σε κάθε αντικείμενο εργασίας αφού ο αριθμός τους δεν επαρκεί, εργασία 4ωρη και όχι πλήρης, απλήρωτες υπερωρίες και ανύπαρκτα διαλείμματα. Στελέχη παριστάνοντας τους πελάτες κάνουν αιφνιδιαστικές εφόδους και εικονικές αγορές για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά των ταμιών. Και εδώ, όπως στην περίπτωση των γραφείων ενοικίασης εργαζομένων και σε πολλούς κλάδους του ιδιωτικού τομέα, η ουσιαστική αδυναμία ένταξης σε σωματείο αποτελεί συστατικό στοιχείο της εργασιακής οπισθοδρόμησης.

Γράφονται και λέγονται πολλά για την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Έχει όμως ιδιαίτερη σημασία αυτή η πτυχή τους, η αποχή από τη συνδικαλιστική ένταξη. Ο συνδυασμός αποτρεπτικών μεθόδων από πλευράς εργοδοτών με την απαξίωση του συνδικαλισμού από πλευράς εργαζομένων (απαξίωση εν μέρει δικαιολογημένη και επικουρικά εντέχνως τροφοδοτούμενη από τα ΜΜΕ) έχει οδηγήσει σε ολοσχερή παραίτηση από ένα βασικό δικαίωμα. Από την άποψη αυτή, είναι ελπιδοφόρο μήνυμα η απόφαση μεγάλων διεθνών οργανώσεων δικαιωμάτων να δράσουν για τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα που ως τώρα συχνά αντιμετωπίζονταν ως δεύτερης κατηγορίας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Την περασμένη Παρασκευή βρέθηκε στο εδώλιο ο Πρόεδρος της ομοσπονδίας ιδιωτικών εκπαιδευτικών, αφού τον μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμηση ο ιδιοκτήτης γνωστού εκπαιδευτηρίου. Η μήνυση ήταν αντίδραση στην καταγγελία πως στο συγκεκριμένο σχολείο ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί διδάσκουν επί επταετία χωρίς νόμιμο διορισμό και, παρά ταύτα, χωρίς τα αρμόδια εποπτικά όργανα της πολιτείας να παρέμβουν εγκαίρως για την άρση της παρανομίας. Η εύλογη θέση της Ομοσπονδίας πως μη αποκατάσταση της νομιμότητας έθετε σε αμφισβήτηση την εγκυρότητα των τίτλων σπουδών του σχολείου έφερε στο εδώλιο την εκλεγμένη ηγεσία της. Δημόσια μάλιστα ο ιδιοκτήτης αξίωσε να υπηρετούν στα ιδιωτικά σχολεία αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, χωρίς έλεγχο των τυπικών προσόντων τους από την πολιτεία. Ως εκ τούτου, η αθώωση μετά από πολύωρη διαδικασία δικαίως θεωρείται επικράτηση της κοινής λογικής και της νομιμότητας σε ένα χώρο που όλο και περισσότερο μοιάζει με ζούγκλα: κάθε γωνιά της ιδιωτικής εκπαίδευσης ταχύτατα μετατρέπεται σε ζώνη ελεύθερης επιχειρηματικής δραστηριότητας, χωρίς κανόνες και με την ανοχή ή τη στήριξη του υπουργείου.

Πέραν αυτού, γενικότερα προξενεί φόβο η επιχειρούμενη ποινικοποίηση δραστηριοτήτων που σχετίζονται με το δημόσιο συμφέρον. Δεν είναι δικαίωμα και καθήκον των εκλεγμένων συνδικαλιστικών οργάνων να καταγγέλλουν όποιες παρανομίες ή παρατυπίες διαπιστώνουν; Και όμως, οι παρανομούντες κραυγάζοντας αυτοαναγορεύονται σε καταγγέλλοντες. Μια βιομηχανία φόβου μέσω μηνύσεων και αγωγών επιδιώκει να περιορίσει την άσκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων. Σε άλλη πρόσφατη περίπτωση, πολίτες πληροφορούνται πως ξεκινούν εργασίες για την κατασκευή εργοστασίου που με βεβαιότητα θα υποβαθμίσει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον του τόπου τους. Αντιδρούν με τον μόνο τρόπο που διαθέτουν: διαμαρτύρονται δημόσια και προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή, ο επιχειρηματίας προσφεύγει στη δικαιοσύνη εναντίον τους διεκδικώντας μυθικά ποσά από «διαφυγόντα κέρδη». Διεκδικεί τις περιουσίες και τα σπίτια αυτών των πολιτών. Τι άλλο έχουμε αν όχι προσπάθεια τρομοκράτησης; Αναγκαία η διευκρίνιση: δεν πρόκειται για την προσφυγή στη δικαιοσύνη ενός ανίσχυρου πολίτη που αδικείται από μια ισχυρή εξουσία και αναζητά προστασία. Το αντίθετο. Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες επιδιώκουν να φιμώσουν όσους αμφισβητούν την ασυδοσία τους. Όσο μάλιστα ο ανταγωνισμός οξύνεται, η ένταση σε εργασιακό και περιβαλλοντικό επίπεδο κορυφώνεται. Καθόλου τυχαία, η μάχη δίνεται κυρίως σε αυτά τα δύο μέτωπα: να αποσαθρωθούν οι κανόνες που προστατεύουν το δικαίωμα στην εργασία και να καταπέσουν οι τελευταίες κινήσεις σωτηρίας των ελεύθερων χώρων. Οι ενεργοί πολίτες, οι δημοσιογράφοι και οι κοινωνικοί φορείς που επιδιώκουν να προασπίσουν αυτά τα δημόσια αγαθά αντιμετωπίζουν μια σοβαρότατη απειλή και χρειάζονται την προστασία της δικαιοσύνης, ιδίως όταν βρίσκονται κατηγορούμενοι.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Άρρηκτα δεμένη με το φόβο η παραδοσιακή εκπαίδευση: ψόγοι, τιμωρίες, αποβολές, μείωση διαγωγής. Οι καλοί επιβραβεύονται, οι κακοί τιμωρούνται. Όλοι όμως πρέπει να φοβούνται, οι καλοί για να παραμείνουν καλοί, οι κακοί για να γίνουν καλοί. Ο δάσκαλος- αυθεντία, μοναδικός αφηγητής, πομπός κάθε γνώσης και πληροφορίας, εμπνευστής και σκηνοθέτης όλης της διαδικασίας. Ο μαθητής δέκτης του μονολόγου, παθητικός ακροατής, δεμένος χειροπόδαρα στο θρανίο του. Το σχολείο πάσχει από την αρρώστια της αφήγησης, έγραψε ο Πάουλο Φρέιρε. Εντούτοις, όσο το σχολείο έμενε ένα κλειστό σύστημα με εσωτερικές αναφορές, αρκούσε ο φόβος, εν μέρει δημιουργικός, για να λειτουργούν τα πράγματα. Τώρα που η γνώση και η πληροφορία έχουν διαχυθεί και η καθηγητική έδρα πατάει στο έδαφος, η ροή του φόβου αντιστράφηκε.

Σήμερα το σχολείο δεν παράγει τον δικό του φόβο. Αντίθετα, είναι μια χοάνη που καταπίνει τον έξω φόβο και τον ανακυκλώνει. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε με ποια τελετουργική κανονικότητα έρχονται τα της εκπαίδευσης στη δημοσιότητα κάθε χρόνο: στις γενικές εξετάσεις παρακολουθούμε την αγωνία των υποψηφίων, το άγχος των βάσεων, τον φόβο της αποτυχίας, του επαγγελματικού κενού, του αποκλεισμού. Στις εθνικές επετείους κυριαρχεί ο πανικός του αλβανού αριστούχου, το σύνδρομο του αλλοδαπού σημαιοφόρου που απειλεί την εθνική μας πρωτοκαθεδρία, ο φόβος του ξένου. Με λίγα λόγια, τους φόβους που η ελληνική κοινωνία δεν καταφέρνει να διαχειριστεί τους εναποθέτει στο σχολείο. Έτσι, ο φόβος ξαναγύρισε στο σχολείο από μιαν άλλη πλευρά.

Όσοι συναπαρτίζουν τη σχολική κοινότητα βιώνουν ο καθένας τους φόβους του. Ο μαθητής τον φόβο του αύριο, τον ανταγωνισμό για την επιβίωση. Αν δεν τα καταφέρει, χάθηκε. Ο δάσκαλος τον φόβο της δικής του ανεπάρκειας και της ανυποληψίας του θεσμού που υπηρετεί. Ο γονιός τον φόβο του αγνώστου. Βομβαρδίζεται από την τηλεόραση με κινδύνους που απειλούν το παιδί του, εσχάτως μάλιστα ζει το σίριαλ των «παιδικών συμμοριών». Οι τρεις εταίροι της σχολικής κοινότητας πορεύονται φοβισμένοι, συχνά χωρίς ουσιαστική επικοινωνία και συνεργασία μεταξύ τους.

Τις τελευταίες εβδομάδες οι φοιτητές διαδήλωναν στο ρυθμό του δικού τους φόβου. Εύλογος ο φόβος για το παραμελημένο πανεπιστήμιο και το αβέβαιο μέλλον. Μόνο που ο φόβος γεννά αντιστάσεις, δεν αρκεί για να γεννήσει προτάσεις. Και το κενό αυτό είναι εμφανές σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης.

Υγ. Στο Μέτσοβο πραγματοποιήθηκε ένα θαυμάσιο συμπόσιο του Ιδρύματος Αβέρωφ με θέμα τον φόβο. Από εκεί και οι παραπάνω σκέψεις.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα