You are currently browsing the tag archive for the ‘Ισραήλ’ tag.

1. Όταν ένα κράτος μετατρέπεται σε κράτος-ολετήρα, κάνει ό,τι μπορεί για να σου γίνει συνολικά και αμετάκλητα απεχθές. Θέλει τότε κουράγιο να επιμένεις να σκέφτεσαι τους λιγοστούς διανοουμένους του που μιλάνε για ειρήνη και τους εύψυχους εφέδρους του που αρνούνται να καταταγούν. Θέλει κουράγιο να μην το αφήσεις να τα καταφέρει να σου γίνει συνολικά απεχθές.

2. Οι Εβραίοι δεν είναι το Ισραήλ, το Ισραήλ δεν είναι ο Νετανιάχου. Αυτό όμως πρέπει και να αποδεικνύεται διαρκώς. Δεν είναι έτσι επειδή το βρήκαμε γραμμένο σε τίποτα άγιες πλάκες στο βουνό.

3. Η Γάζα δεν είναι το Ολοκαύτωμα του σήμερα, όπως κάποιοι λένε με ευκολία. Η Γάζα είναι η Γάζα. Όποιος μου κουνάει το δάχτυλο επικαλούμενος το Ολοκαύτωμα, για να μη μιλώ για το τεράστιο έγκλημα στη Γάζα, μου είναι εξίσου απεχθής με όποιον βρίσκει αφορμή τη Γάζα για να δικαιολογήσει αναδρομικά το Ολοκαύτωμα.

4. Η «ανήσυχη διεθνής κοινότητα» είναι μια αφόρητη κοινότοπη μπούρδα.

«Γνωρίζετε πως στα θύματα του πατέρα σας, όταν τα μετέφεραν στα στρατόπεδα, χάραζαν στο δέρμα τους νούμερα ως στίγματα της θηριωδίας. Και εσείς φέρετε ένα τέτοιο στίγμα της θηριωδίας, καθώς το κακό που σας έγινε είναι απίστευτα μεγάλο και υπερβαίνει κάθε φαντασία και λογική: το νούμερο ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΝΑ. Το νούμερο αυτό μένει αθέατο, δεν είναι χαραγμένο στο δέρμα σας παρά μονάχα στο πεπρωμένο σας». Γκ. Άντερς, Εμείς οι γιοι του Άιχμαν, εκδ. Εστία

Η πρόσφατη αμαύρωση με αγκυλωτούς σταυρούς του Μνημείου Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης και η απόπειρα εμπρησμού της Συναγωγής της Κέρκυρας αποτελούν τεκμήρια αδιάψευστα μιας ανοιχτής πληγής, του αντισημιτισμού που ενδημεί σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Στη βάση του βρίσκεται η αποσιώπηση της ίδιας της διαρκούς παρουσίας των εβραίων στην Ελλάδα για εκατοντάδες χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η φονική βία των κομάντος και οι καταγγελίες για βίαιη μεταχείριση των συλληφθέντων προκάλεσαν διεθνή θυμό που επιτάθηκε από τις ασόβαρες δικαιολογίες των Ισραηλινών αρχών. Εδώ και καιρό, η ερμηνεία των αντιδράσεων του Ισραήλ ξεφεύγει από το πεδίο της πολιτικής επιστήμης. Ο φόβος του γίνεται όλο και φονικότερος.

Όπως έγραψε ο Eyad Sarraj (Πρόεδρος του Προγράμματος Πνευματικής Υγείας Κοινότητας της Γάζας, ιδρυτής της Διεθνούς Καμπάνιας για τον Τερματισμό της Πολιορκίας): “Η καταφυγή στην ωμή βία είναι έκφραση φόβου. Ως ψυχολόγος και κάτοικος της Γάζας, καταλαβαίνω τη χρήση ισχύος από το Ισραήλ ως σύμπτωμα δομικής παθολογίας. Καταφεύγει στην μέγιστη βία ως μορφή εκφοβισμού. Όμως αυτή είναι η επιλογή του αδύναμου. Είναι πιθανό ότι μέσω των πράξεών του, σφίγγει τη δική του θηλιά”. (The National, 1/6).

Ως αποτέλεσμα της ίδιας ψυχοπαθολογίας, μειώνονται οι φωνές της  λογικής εντός του Ισραήλ. Η κοινωνία ανέχεται ή στηρίζει την παράνοια. Θεάται το κράτος να επιβάλλει συλλογική τιμωρία στους κατοίκους της Γάζας, να οδεύει προς την κατασκευή ενός νέου απαρτχάιντ, να βυθίζεται στην καταστροφική δίνη μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Λίγοι θα διαφωνήσουν σε αυτά. Τα δύσκολα είναι άλλα και αφορούν εμάς. Η δυτική κοινή γνώμη απορρίπτει επιτέλους την ανεκτικότητα της πολιτικής τάξης έναντι του Ισραήλ, πράγμα εξαιρετικά θετικό. Όμως, η απόρριψη αυτή δεν πρέπει να απενοχοποιήσει τις θεωρίες συλλογικής ευθύνης που κυριαρχούν στις αραβικές χώρες και τροφοδοτούν την Ισραηλινή τυφλότητα. Οι θεωρίες αυτές ευδοκιμούν και σε εμάς και πρέπει να μας βρίσκουν ασυμβίβαστα αντίθετους. Σε αυτές φωλιάζει ο αντισημιτισμός που διακρίνουμε σε ορισμένους φορείς αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους.

Από την άλλη, δεν είναι κάθε κριτική κατά του Ισραήλ προϊόν αντισημιτισμού. Αυτό το σόφισμα έχει προ πολλού εκμετρήσει τον βίο και εκτίθενται όσοι το διακινούν.

Εντέλει, η τραγωδία της Μέσης Ανατολής είναι ότι εκεί πηγάζουν και αλληλοτροφοδοτούνται οι δύο παράλληλες διαδικασίες αυτοθυματοποίησης Εβραίων και Μουσουλμάνων.

Στο Ισραήλ δοκιμάζεται η έννοια της αντικειμενικότητας που δεν περιορίζεται, όπως κάποιοι νομίζουν, στην ισόρροπη δημοσίευση ανακοινώσεων των εμπλεκόμενων μερών. Αυτή είναι μια εν ολίγοις μηχανιστική εκ του ασφαλούς διαδικασία που κουτσά στραβά βοήθησε το ανθρωπιστικό κίνημα να τα βγάλει πέρα κατά τον ψυχρό πόλεμο.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αντικειμενικότητα είναι η ανυποχώρητη επίκληση και εφαρμογή των ίδιων αρχών σε κάθε περίπτωση. Δεν αρκεί λοιπόν η γενικόλογη τήρηση ίσων αποστάσεων. Χρειάζεται διαρκής, βασανιστική έρευνα των γεγονότων και αμφισβήτηση κάθε «αυτονόητης αλήθειας». Η αντικειμενικότητα δεν αποκλείει την υποστήριξη της μιας πλευράς με όρους και για λόγους ανθρωπιστικούς και αυτό πρέπει να γίνεται με θάρρος και παρρησία. Πρέπει όμως να συνοδεύεται από εκείνη την κριτική αλληλεγγύη που απορρίπτει τις μεταφυσικές, μισαλλόδοξες αντιλήψεις περί αιώνιου καλού και κακού. Πρέπει δηλαδή να είμαστε πολύ αυστηροί με όποιους υποστηρίζουμε.

Και πάνω απ’ όλα, δεν νοείται ανθρωπισμός α λα καρτ προς ομόδοξους μόνο, προς ανατολικούς μόνο, προς αντιαμερικανούς μόνο. Για τον ίδιο λόγο που δεν νοείται ανθρωπισμός υπό προϋποθέσεις, όπως η αποκήρυξη της τρομοκρατίας που η Δύση ζητά από τους Παλαιστίνιους.

Η βία κατά του στολίσκου δικαιώνει την ιδιαίτερη ευαισθησία μας απέναντι στους πολύπαθους αμάχους της Γάζας. Ας μη θεωρήσουμε όμως ότι δικαιώνει ες αεί οποιαδήποτε επιλεκτική πυξίδα στους στολίσκους της ευαισθησίας μας.


Δημόσια έκκληση της Διεθνούς Αμνηστίας για τους θανάτους κατά την επιδρομή στον στολίσκο ανθρωπιστικής βοήθειας σε διεθνή ύδατα, ανοικτά της Γάζας.
Στηρίξτε την εδώ

Η Διεθνής Αμνηστία έχει απευθύνει έκκληση στο Ισραήλ να ξεκινήσει άμεση αξιόπιστη και ανεξάρτητη έρευνα για το φόνο, από τις ένοπλες δυνάμεις του, τουλάχιστον 10 ακτιβιστών σε σκάφη που διαμαρτύρονταν για τον ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.

«Φαίνεται σαφώς ότι οι ισραηλινές δυνάμεις χρησιμοποίησαν υπερβολική βία», δήλωσε ο Μάλκολμ Σμαρτ, διευθυντής του Προγράμματος Έρευνας και Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. «Το Ισραήλ δηλώνει ότι οι δυνάμεις του ενήργησαν σε αυτοάμυνα, ισχυριζόμενο ότι δέχτηκαν επίθεση από διαδηλωτές, αλλά είναι πέραν κάθε αξιοπιστίας ο ισχυρισμός ότι το επίπεδο της θανατηφόρας βίας που χρησιμοποίησαν τα ισραηλινά στρατεύματα θα μπορούσε να είναι δικαιολογημένο. Φαίνεται να ήταν εντελώς δυσανάλογη προς οποιαδήποτε απειλή υπήρξε.»

Ως πρώτο βήμα, η Διεθνής Αμνηστία έχει απευθύνει έκκληση στις ισραηλινές αρχές να δημοσιοποιήσουν αμέσως τους κανόνες εμπλοκής που δόθηκαν στα στρατεύματα που πραγματοποίησαν αυτή τη θανατηφόρα επίθεση.

«Οι ακτιβιστές στα πλοία κατέστησαν σαφές ότι ο πρωταρχικός σκοπός τους ήταν να διαμαρτυρηθούν εναντίον του συνεχιζόμενου ισραηλινού αποκλεισμού, ο οποίος αποτελεί μια μορφή συλλογικής τιμωρίας και, ως εκ τούτου, παραβίαση του διεθνούς δικαίου», δήλωσε ο Μάλκομ Σμαρτ.

Επί σχεδόν τρία χρόνια, το Ισραήλ, το οποίο αποτελεί τη δύναμη κατοχής στη Λωρίδα της Γάζας, έχει εφαρμόσει μια πολιτική απαγόρευσης κάθε διακίνησης αγαθών και ανθρώπων, εκτός από τα πιο στοιχειώδη ανθρωπιστικά αναγκαία αγαθά, τα οποία εισάγονται από διεθνείς φορείς ανθρωπιστικής βοήθειας. Η έξοδος επιτρέπεται μόνο σε μικρή μερίδα των ασθενών που χρήζουν ιατρικής φροντίδας έξω από τη Γάζα, και δεκάδες έχουν πεθάνει περιμένοντας την ισραηλινή άδεια να ταξιδέψουν.

«Ο αποκλεισμός δεν βάζει στο στόχαστρο ένοπλες ομάδες, αλλά τιμωρεί ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας, περιορίζοντας την είσοδο τροφίμων, ιατρικού εξοπλισμού, εκπαιδευτικού υλικού και οικοδομικών υλικών», δήλωσε ο Μάλκομ Σμαρτ. «Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι οι επιπτώσεις του αποκλεισμού πλήττουν κυρίως τους πιο ευάλωτους από το 1,5 εκ. κατοίκους της Γάζας: παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς.»
«Ο αποκλεισμός συνιστά συλλογική τιμωρία κατά το διεθνές δίκαιο και πρέπει να αρθεί αμέσως.»

Το Ισραήλ έχει καθήκον, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να διασφαλίσει την ευημερία των κατοίκων της Γάζας, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων τους στην υγεία, την παιδεία, την τροφή και την κατάλληλη στέγαση.

(Συλλογικοί φορείς και οργανώσεις  οργανώνουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας απόψε έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ στις 7μ.μ.)

Από τη μια η Γάζα. Η έκθεση Goldstone τεκμηριώνει εγκλήματα πολέμου και ενδεχόμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: οι ισραηλινές δυνάμεις παράνομα χρησιμοποίησαν βόμβες φωσφόρου και βαρύ πυροβολικό σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, έπληξαν αμάχους που κρατούσαν λευκές σημαίες, στέρησαν τον πληθυσμό από βασικά αγαθά, επέβαλαν συλλογική τιμωρία. Ευθύνες αποδίδονται και στη Χαμάς. Οι 1.400 νεκροί της Γάζας ζητούν δικαίωση αλλά το παιχνίδι ισορροπιών στον ΟΗΕ δεν την εγγυάται (114 ψήφοι υπέρ της έκθεσης, 18 κατά και 44 αποχές, μεταξύ τους και της Ελλάδας).

Srebrenica2007

Από την άλλη η Βοσνία. Ο βομβαρδισμός του Σεράγεβο, η σφαγή της Σρεμπρένιτσα. O Κάραζιτς δικάζεται στο Διεθνές Δικαστήριο, κατηγορούμενος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εκείνος που το 1993 ανακηρυσσόταν εθνικός ήρωας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία, εκείνος που αποθεωνόταν από τον «φίλο ελληνικό λαό»! Μακάρι η δίκη να ανακουφίσει κάπως τους συγγενείς των θυμάτων. Μακάρι να ανοίξει μια χαραμάδα για να φωτιστεί κάποτε και η ανάμειξη της αλήστου μνήμης Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς στα εγκλήματα των Σέρβων «αδερφών».

Αντιπαραβάλλουμε τις δυο περιπτώσεις γιατί ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τα εγκλήματα σε Γάζα και Βοσνία με ενιαία κριτήρια. Συνήθως όσοι καταγγέλλουν το Ισραήλ και διαπιστώνουν τη διεθνή του ασυλία σπάνια μιλούν για τους Σέρβους. Η ευαισθησία για τους Παλαιστινίους δεν καλύπτει τους Αλβανούς του Κοσόβου ή τους μουσουλμάνους της Βοσνίας. Αλλά και εκείνοι που οργίζονταν με την πολιτεία του Κάρατζιτς και χαίρονται με την παραπομπή του σπάνια οργίζονται αντίστοιχα με τα εγκλήματα του Ισραήλ. Κάποτε μάλιστα εξαπολύουν επί δικαίους και αδίκους τον ψόγο του αντισημιτισμού.

Πρόκειται για δυο ομάδες που σπάνια τέμνονται. Μπορεί κανείς να τις ορίσει με πολλούς τρόπους: δυτικότροποι ή εραστές της «καθ’ ημάς Ανατολής». Εκσυγχρονιστές ή οπαδοί ενός ορθόδοξου τόξου (διττά θρησκευτικού, αφού περιλαμβάνει για μερικούς και τη νοσταλγία του χαμένου σοσιαλιστικού τους παραδείσου). Θιασώτες του ανάδελφου έθνους ή ευρωπαϊστές. Υπέρμαχοι των διεθνών θεσμών ή εκ δεξιών και εξ αριστερών πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης. Οπαδοί της σχετικής ή της απόλυτης εθνικής κυριαρχίας (άλλοτε οι παραβιάσεις δικαιωμάτων είναι εσωτερική υπόθεση μιας χώρας, άλλοτε όχι). Όπως και αν οριστούν, η επιλεκτικότητα και τα διπλά κριτήρια καιροφυλακτούν. Η καταδίκη των εγκλημάτων διαφορετική κατά περίπτωση. Άλλοτε οι λέξεις ξεχύνονται οργισμένος χείμαρρος αποδοκιμασίας κι άλλοτε ακούγεται το κόμπιασμα μιας εξόφθαλμα καταναγκαστικής και με το σταγονόμετρο στηλίτευσης.

Τον καιρό των μεγάλων συναυλιών κατά των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών μια μειοψηφία κυκλοφορούσε το σύνθημα: «Κοσοβάροι πρόσφυγες συγγνώμη, οι Έλληνες δεν έχουν τραγούδια για εσάς». Τη συγγνώμη μας δικαιούνται πολλοί λησμονημένοι, θύματα της εντός μας επιλεκτικότητας.

Το ταξίδι των 44 ακτιβιστών έφερε ξανά στη δημοσιότητα τον βάναυσο αποκλεισμό της Γάζας. Ο Ισραηλινός καθηγητής  Jeff Halper δήλωσε: «Αποστολή μας ήταν να σπάσουμε τον Ισραηλινό αποκλεισμό, έναν παντελώς παράνομο αποκλεισμό που έχει οδηγήσει ενάμισι εκατομμύριο Παλαιστίνιους στην εξαθλίωση(…). Η πολιορκία παραβιάζει την πιο θεμελιώδη αρχή του διεθνούς νόμου, την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Δε μπορώ να μείνω αδρανής. Αν το έκανα θα παραβίαζα την πίστη μου στα ανθρώπινα δικαιώματα».

Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε πριν από ένα χρόνο και έχει διαλύσει την οικονομία. Σε μια περιοχή 4 φορές πιο πυκνοκατοικημένη από την Αττική, οι 6 στους 10 είναι άνεργοι, οι 8 στους 10 ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 80% του πληθυσμού εξαρτάται από την διεθνή βοήθεια. Οι εξαγωγές από τη Γάζα απαγορεύονται, οι εισαγωγές περιορίζονται στην ανθρωπιστική βοήθεια. Χωρίς πρώτες ύλες και καύσιμα, 9 στις 10 βιομηχανίες έχουν κλείσει. Οι ελλείψεις είναι αβάσταχτες, οι τιμές ανεβαίνουν, η απόλυτη ένδεια και ο υποσιτισμός πλήττουν όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Η ίδια αποσύνθεση πλήττει την περίθαλψη και την εκπαίδευση: τα νοσοκομεία υπολειτουργούν χωρίς εξοπλισμό και προσωπικό, τα σχολεία έκλεισαν νωρίτερα γιατί δάσκαλοι και μαθητές δε μπορούν να μετακινηθούν, φοιτητές ξένων πανεπιστημίων δε μπορούν να σπουδάσουν και μένουν παγιδευμένοι στη Γάζα. Κατά το Ισραήλ, ο αποκλεισμός επιβλήθηκε ως απάντηση στις Παλαιστινιακές επιθέσεις που φόνευσαν 25 Ισραηλινούς το πρώτο εξάμηνο φέτος. Το ίδιο διάστημα 400 Παλαιστίνιοι έπεσαν θύματα των Ισραηλινών.

Στη Γάζα έχει δημιουργηθεί η μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη και βρίσκεται σε εξέλιξη μια προαποφασισμένη ανθρωπιστική κρίση. Με το πρόσχημα της αντιμετώπισης των ένοπλων ομάδων επιβάλλονται γενικευμένες εξοντωτικές  κυρώσεις σε βάρος κυρίως παιδιών και νέων (το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών). Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ δήλωσε πως η συλλογική τιμωρία της  Γάζας απέτυχε και κάλεσε το Ισραήλ να επιτρέψει την εισαγωγή καυσίμων και άλλων αγαθών. Οι διεθνείς πιέσεις προς το Ισραήλ είναι όμως ισχνές και δε φαίνονται ικανές να κάμψουν τη βούλησή του να οδηγήσει τη Γάζα στην απόλυτη εξαθλίωση. Με αυτά τα δεδομένα, το σπάσιμο του αποκλεισμού από τους ακτιβιστές και ιδίως ο διεθνής χαρακτήρας του εγχειρήματος αποκτούν μια πρόσθετη συμβολική αξία: μας καλούν να ανακαλύψουμε εκ νέου την έννοια της αλληλεγγύης και να την εκφράσουμε με καινούριους αποτελεσματικούς τρόπους, ιδίως σε εκείνα τα σημεία του πλανήτη που μετατρέπονται σε τόπους μαρτυρίου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Είναι σχεδόν κοινότοπη η παραδοχή πως η εκπαίδευση λειτουργεί πολλαπλασιαστικά: το δικαίωμα στην εκπαίδευση διευκολύνει την απόλαυση όλων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών ενώ αντίθετα όλα τα δικαιώματα υπονομεύονται όταν το δικαίωμα στην εκπαίδευση παραβιάζεται. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αποκλεισμός των κοριτσιών από τη μάθηση αποτελεί ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και υπονομεύει όχι μόνο το μέλλον των ίδιων των αποκλεισμένων κοριτσιών αλλά και τις προοπτικές για έναν κόσμο με περισσότερη ελευθερία και ασφάλεια. Έτσι πρέπει να δούμε κάθε πρακτική που επιβάλλει ή ανέχεται βία και διακρίσεις μέσα στο σχολείο και γύρω από αυτό. Και είναι δυστυχώς πολλές αυτές οι πρακτικές, σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας «Ασφαλή Σχολεία: δικαίωμα κάθε κοριτσιού». Η συγκεκαλυμμένη επιβολή διδάκτρων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (αν και απαγορεύεται ρητά από μια σειρά διεθνών συμβάσεων) είναι συνήθης και πλήττει κατεξοχήν τα κορίτσια. Η  σεξουαλική βία και ο φόβος του βιασμού στους δρόμους, μάστιγα της Αφρικής, κλείνει τα κορίτσια στους τοίχους του σπιτιού. Οι στρατιωτικοί έλεγχοι (όπως στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη) αποτελούν σαφέστατη παρεμπόδιση των μαθητών να φτάσουν στο σχολείο τους. Ο πόλεμος οδηγεί τα παιδιά μαζικά εκτός σχολείου (στο Ιράκ το εκπαιδευτικό σύστημα καταρρέει: 30% των παιδιών πήγαν σχολείο το 2006 έναντι 75% της προηγούμενης χρονιάς). Ο φονταμενταλισμός στοχοποιεί αποκλειστικά τα κορίτσια και χτίζει μια κοινωνία τρόμου και απόλυτου αποκλεισμού. Η παρενόχληση και η βία από συμμαθητές ή δασκάλους αποτελεί ενδημικό φαινόμενο σε πολλές χώρες, χώρες όχι μόνο του Τρίτου Κόσμου αλλά και ανεπτυγμένες. Στις τελευταίες ανθεί και η βία της τεχνολογίας, όπως η απειλή της έκθεσης μέσω του διαδικτύου.

Οι επιπτώσεις του εκπαιδευτικού αποκλεισμού δεν είναι εύκολο να προσμετρηθούν. Δε διαιωνίζεται μόνο η αμάθεια, πλήττεται ακόμα η υγεία των κοριτσιών και της ευρύτερης κοινότητας. Η Παγκόσμια Εκστρατεία για την Εκπαίδευση εκτιμά πως μια οικουμενική πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα απέτρεπε 700.000 μολύνσεις από AIDS κάθε χρόνο. Κυρίως όμως διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της βίας καθώς το σχολείο αντικατοπτρίζει την ευρύτερη κοινωνία. Μπορεί να προετοιμάζει και να αναπαράγει κάθε μορφή βίας που υφίστανται οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής τους, βία σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική. Η ατιμωρησία της σχολικής βίας διδάσκει πως η βία κατά των γυναικών είναι αποδεκτή. Από την άλλη, το σχολείο του αποκλεισμού τροφοδοτεί την κοινωνία με εργατική δύναμη έτοιμη προς εκμετάλλευση. Είναι άραγε άσχετο το γεγονός ότι, ενώ οι γυναίκες αποτελούν τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό, κερδίζουν μόλις το 1/10 του παγκόσμιου εισοδήματος και κατέχουν μόλις το 1/100 του παγκόσμιου πλούτου; Με την έννοια αυτή, οι εκπαιδευτικές ανισότητες και οι αποκλεισμοί αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες απειλές κατά της πλανητικής ισορροπίας.

Εφημερίδα Ιδιωτικός Εκπαιδευτικός

Μικρά παιδιά στο Ισραήλ γράφουν χαμογελαστά με τους χρωματιστούς τους μαρκαδόρους ευχές θανάτου πάνω σε βόμβες και μετά τις δίνουν στους πατεράδες τους να τις ρίξουν στα κεφάλια των παιδιών του Λιβάνου. Η εικόνα αυτή σκέπασε όλες τις άλλες, έρχεται και ξανάρχεται στον υπολογιστή από φίλους που προσπαθούν έτσι να ξορκίσουν την αμηχανία τους. Μετράμε από μακριά τις απώλειες: τους νεκρούς, τους σακατεμένους, τη γη που γέμισε χάσματα κι ερείπια. Έπειτα τις δικές μας. Όπως τον Άμος Οζ, τον δικό μας εύψυχο Ισραηλινό που ήταν πάντα στο πλευρό όποιου κινδύνευε, στο Λίβανο ή στη Γάζα. Θόλωσε η ματιά του: «Αυτή τη φορά το Ισραήλ δεν εισβάλλει στον Λίβανο. Αμύνεται σε μια καθημερινή παρενόχληση, τον βομβαρδισμό δεκάδων πόλεων και χωριών μας. Το ισραηλινό ειρηνευτικό κίνημα πρέπει να στηρίξει την προσπάθεια του Ισραήλ να αμυνθεί, εφόσον η επιχείρηση αυτή έχει στόχο κυρίως τη Χεζμπολάχ και αποφεύγει, στο μέτρο του δυνατού, τα πλήγματα εναντίον των Λιβανέζων αμάχων». Πόσα λάθη, πόσες αστοχίες σε τόσο λίγες λέξεις! Κάθε μέρα ψάχνω στην εφημερίδα ένα σημάδι πως κάτι τον έκανε να ξανασκεφτεί τα λόγια του.

Εμείς εδώ πιο αδύναμοι από ποτέ. Οι οργανώσεις μας, οι φορείς μας, η απόλυτη ανημπόρια μας. Ηττημένοι των πρόσφατων πολέμων που πορευθέντες δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε. Το θέμα είναι τώρα τι λες. Μετά την καταγγελία τι; Πόση εκτόνωση μπορεί να προσφέρει η φωνή έξω από μια κλειστή πρεσβεία σε μια μισοάδεια Αθήνα; Με τον ίδιο πάντα φόβο, μη φανούμε μονόπλευροι, μην ξεχάσουμε κανέναν νεκρό στη Χάιφα ή στη Βηρυτό. Τα κανάλια μας όμως για άλλο λόγο φωνάζουν έξαλλα, ότι αργήσαμε μερικές ώρες να απομακρύνουμε τους υπηκόους μας από το Λίβανο. Και με τους υπηκόους του Λιβάνου τι γίνεται; Με τους πρόσφυγες, με αυτούς που ζητούν να φύγουν και κανένα καράβι δεν τους παίρνει τι γίνεται; Θα δώσουν οι ευρωπαϊκές χώρες άσυλο σε πρόσφυγες του Λιβάνου; Αυτό κανένας δημοσιογράφος δε θυμήθηκε να το ρωτήσει.

Βάζω πλάι στα λόγια του Άμος Οζ τη δήλωση της Λουίζ Αρμπούρ, Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: «Το διεθνές δίκαιο απαιτεί τον καταλογισμό ευθυνών. Η κλίμακα των θανάτων στην περιοχή και η προβλεψιμότητά τους θα μπορούσε να επισύρει ατομική ποινική ευθύνη όσων εμπλέκονται». Καμιά αντιμετώπιση καμιάς Χεζμπολάχ δεν μπορεί να δικαιολογήσει το μαζικό έγκλημα του Λιβάνου. Μάταιη βέβαια τούτη την ώρα η διαρκής κι αρχέγονη επίκληση στο δίκαιο, αλλά είναι η μόνη που μπορεί να σώσει τον νου μας από τις φλόγες του Λιβάνου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Amira Hass, Ανταπόκριση από τη Ραμάλα, Εκδόσεις Αιώρα

hass

Τα άρθρα της είναι διαλεχτά μαθήματα δημοσιογραφίας. Όχι της αμέτοχης δημοσιογραφίας του γραφείου και των δεξιώσεων, που χαριεντίζεται εκ του ασφαλούς με την οικονομική και πολιτική εξουσία κρατώντας ισορροπίες. «Οι Παλαιστίνιοι μου λένε ότι είμαι αντικειμενική. Πιστεύω ότι αυτό είναι σημαντικό γιατί είμαι Ισραηλινή. Όμως, να είσαι δίκαιος και να είσαι αντικειμενικός είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ο λόγος ύπαρξης της δημοσιογραφίας είναι ο έλεγχος της εξουσίας και των κέντρων της εξουσίας.»

Η Aμίρα Χας είναι η μοναδική ισραηλινή δημοσιογράφος που ζει στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Ζει στη Ραμάλα από το 1997. Παρά τους περιορισμούς, συνεχίζει να στέλνει ανθρώπινες ανταποκρίσεις για την καθημερινή ζωή και τα προβλήματα των Παλαιστινίων. «Με αποκαλούν «ανταποκρίτρια για τα παλαιστινιακά θέματα», αλλά θα ήταν ακριβέστερο αν με αποκαλούσαν «ειδική σε θέματα ισραηλινής κατοχής»».

«Μπαμπά», ρώτησε ο Νταμίρ, τριών χρονών, «οι Εβραίοι γεννιούνται σαν κι εμάς, μωρά, ή είναι απ’ την αρχή μεγάλοι, με στολές και όπλα;» Η Αμίρα μιλάει με τους γονείς των παιδιών που παίζουν πετροπόλεμο με τον Ισραηλινό στρατό, με τα ίδια τα παιδιά, με τους στρατιώτες που τα πυροβολούν (ανατριχιαστικός ο διάλογος για το όριο ηλικίας πάνω από το οποίο το παιδί μπορεί να γίνει στόχος των πυρών τους). Στέκεται στην ουρά μαζί με τους Παλαιστίνιους που περιμένουν καθημερινά επί ώρες να περάσουν τον έλεγχο στο τείχος. Μπαίνει στα γκρεμισμένα σπίτια ενώ ακούγεται ακόμα το μουγκρητό της μπουλντόζας, πλησιάζει τα φυλάκια και τα τανκς. Προσπαθεί να καταλάβει πώς φτιάχνονται οι καμικάζι, οι άνθρωποι- βόμβες. Αποδομεί συστηματικά τα στερεότυπα που φράζουν τα μυαλά των συμπολιτών της, Εβραίων και Αράβων. Γράφει: «Οι μοναδικοί Ισραηλινοί που γνωρίζει αυτή η γενιά Παλαιστινίων είναι στρατιώτες και έποικοι, και το Ισραήλ δεν είναι γι’ αυτήν παρά η θυγατρική ενός στρατού που δεν γνωρίζει όρια και εποίκων που δεν αναγνωρίζουν σύνορα».800px-Amira_Hass

Η ανεξάρτητη δημοσιογραφική κριτική της την έχει εκθέσει σε πιέσεις και από τις δύο πλευρές. «Η αντίδραση του Ισραήλ απέναντί μου, είναι πολύ βίαια. Λαμβάνω μηνύματα που λένε ότι πρέπει να ήμουν «κάπο» (επόπτης των Ναζί σε εβραϊκό στρατόπεδο συγκέντρωσης) στην πρώτη μου μετενσάρκωση. Έχω λάβει επίσης ένα e-mail που λέει: «Μπράβο, έγραψες ένα καταπληκτικό άρθρο – Χάιλ Χίτλερ!». Κάποιοι μου είπαν ότι εύχονταν να πάθω καρκίνο του στήθους. «Μέχρι να διώξουμε όλους τους Παλαιστίνιους, δεν θα υπάρξει ειρήνη», λένε κάποιοι άλλοι. Δεν μπορώ να τους απαντήσω, λαμβάνω χιλιάδες τέτοια μηνύματα».» Αυτά είπε στον Ρόμπερτ Φισκ και δημοσιεύτηκαν στον Independent το 2001. Δύο χρόνια αργότερα βραβεύτηκε με το Παγκόσμιο Βραβείο Ελευθεροτυπίας της UNESCO.

Εμβληματική η Μεσανατολική σύγκρουση, σημάδεψε τον αιώνα που τέλειωσε: κατεχόμενες πατρίδες, διαφορετικές θρησκείες, ριζοσπαστικές ένοπλες ομάδες, ηγέτες- σύμβολα. Τέτοια βιβλία βοηθούν να την κατανοήσουμε. Χωρίς κραυγές. Λιτή η αφήγηση, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και περισπούδαστες αναλύσεις. Οι ιστορίες μιλάνε μόνες τους. Τα πρόσωπα ζωντανεύουν μέσα από τις συνεντεύξεις. Κυριαρχεί η ηθική συνείδηση και στον πυρήνα κάθε φράσης, κάθε λέξης, ανασαίνει ο άνθρωπος που συνθλίβεται στη γκρίζα καθημερινότητα της κατοχής. Όλοι συνθλίβονται. Ακόμα κι ο ισραηλινός στρατιώτης που δέχεται επίθεση και τρέπεται σε φυγή, αφήνοντας πίσω τα όπλα του. «Μάνα μου, μάνα μου, τι σόι πόλεμος είν’ αυτός;»

Κατατοπιστική η εισαγωγή του Νικόλα Βουλέλη, πολύ καλή η μετάφραση της Λυδίας Τρύφωνα.

Κάθε φορά που η Αμίρα Χας καλείται να εξηγήσει γιατί επέλεξε να γίνει δημοσιογράφος, διηγείται ένα καθοριστικό επεισόδιο στη ζωή της μητέρας της. Μία καλοκαιρινή μέρα του 1944, η Χάνα Χας πήγαινε από ένα βαγόνι μεταφοράς ζώων προς το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέλσεν. «Αυτή και οι υπόλοιπες γυναίκες είχαν ταξιδέψει 10 μέρες μέσα στο τρένο από τη Γιουγκοσλαβία. Ήταν άρρωστες και κάποιες απ’ αυτές ήταν ετοιμοθάνατες. Τότε, η μητέρα μου είδε κάποιες Γερμανίδες να κοιτάζουν τις αιχμάλωτες, απλά να τις κοιτάζουν. Αυτή η εικόνα με σημάδεψε από μικρή, αυτό το απεχθές «βλέμμα του θεατή». Νιώθω σαν να ήμουν εκεί και να το είδα με τα μάτια μου».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα