You are currently browsing the tag archive for the ‘κάμερες’ tag.

Φαντάζομαι μια υποθετική συνάντηση χωροφυλάκων εν μέσω θέρους. Ένας   υπομοίραρχος τους ζήτησε επειγόντως να ρυθμίσουν ζητήματα που σχετίζονται με την τεχνολογία και την ιδιωτικότητα και πρέπει να δράσουν με τόλμη και αποφασιστικότητα. Από τη μια οι χωροφύλακες της ιστορίας μας κυριαρχούνται από φόβο για όσα δε γνωρίζουν: ακούν διαρκώς ότι το ίντερνετ είναι ένα μέρος όπου βασιλεύει η τρομοκρατία, η πορνογραφία και η προετοιμασία ομαδικών αυτοκτονιών εφήβων, τα κινητά τηλέφωνα είναι φονικά όπλα στα χέρια συμμοριών. Αποφασίζουν λοιπόν με τόλμη και αποφασιστικότητα την κατάργηση του απορρήτου και της ανωνυμίας των χρηστών. Από την άλλη, οι χωροφύλακές μας πέφτουν με την ορμή νεοφώτιστου στη χρήση εργαλείων που ακούν διαρκώς ότι κάνουν θαύματα. Με τόλμη και αποφασιστικότητα εξαιρούν τις κάμερες παρακολούθησης από το νόμο περί προστασίας προσωπικών δεδομένων και γενικεύουν τη χρήση τους χωρίς τις δικλείδες ασφαλείας που έχει ορίσει η αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή. Θεσπίζουν την υποχρεωτική λήψη και διατήρηση γενετικού υλικού για αόριστο χρονικό διάστημα, και μάλιστα ακόμα κι από υπόπτους πλημμελημάτων. Έτσι το DNA μας, το «ιδιωτικότερο του ιδιωτικού μας», γίνεται «κτήμα του δημοσίου» με ελάχιστους περιορισμούς στο βαθμό και στον τρόπο που αποθηκεύεται και χρησιμοποιείται. Με άλλα λόγια, οι χωροφύλακες της ιστορίας μας υιοθετούν τις πιο σκληρές πρακτικές πανοπτικού ελέγχου. Το ιδιωτικό πρέπει να γίνει δημόσιο, είτε κινούμαστε στο δρόμο της πόλης είτε στη λεωφόρο της πληροφορίας από τον καναπέ του σπιτιού μας. Γιατί; Μα γιατί στο μυαλό των χωροφυλάκων η ιδιωτικότητα ταυτίζεται με την εγκληματικότητα και άρα «όποιος δεν έχει κάτι να κρύψει δεν έχει τίποτα να φοβηθεί».

Θερινή σύναξη χωροφυλάκων, παράφραση του τίτλου της θαυμάσιας ταινίας του Δήμου Αβδελιώδη, θυμίζουν οι εισαγγελικές γνωμοδοτήσεις και τα νομοθετήματα των τελευταίων ημερών. Τα μέτρα αποκαλύπτουν μια ιδιότυπη αμφιθυμία απέναντι στην τεχνολογία. Η τεχνολογία θεωρείται εχθρός του πολίτη, ένας κίνδυνος τον οποίο εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε αλλά το κράτος-προστάτης γνωρίζει πριν από εμάς για εμάς. Την ίδια ώρα όμως η τεχνολογία γίνεται «φύλακας άγγελός μας», πάλι χάρη στην κρατική μέριμνα. Καλή τεχνολογία είναι μόνο η τεχνολογία των διωκτικών αρχών και επειδή οι διωκτικές αρχές είναι υπεράνω υποψίας δε χρειάζονται δικλείδες ασφαλείας για τη χρήση και τα όριά της. Κουτοπόνηρη επιλεκτικότητα: οι χωροφύλακες γίνονται Λουδίτες, εχθροί της τεχνολογίας, όταν απορυθμίζουν το θεσμικό πλαίσιο που κατοχυρώνει την προστασία της ιδιωτικότητας στη χρήση των νέων τεχνολογιών. Ταυτόχρονα είναι υπέρμαχοι της τεχνολογίας όταν αυτή ενδυναμώνει το πανοπτικό κράτος. Ο πολίτης αντιμετωπίζεται σαν νήπιο που μπορεί να αυτοτραυματιστεί και μόνο προστάτη έχει το «κράτος – μπαμπά». Με την ίδια πατερναλιστική διάθεση αντιμετωπίζονται θεσμοί που δημιουργήθηκαν για την προάσπιση των ατομικών ελευθεριών: οι Ανεξάρτητες Αρχές απαξιώνονται και τα συμβουλευτικά όργανα προστασίας των δικαιωμάτων αγνοούνται.

Κυβερνητικοί παράγοντες σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις -συνέβη και στο γράφοντα- διατείνονται ότι αυτή είναι η μόνη τους επιλογή προκειμένου να μην αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στην ακροδεξιά. Όμως ξεχνούν ότι η ακροδεξιά δυναμώνει όταν η ατζέντα της γίνεται κυβερνητική ατζέντα. Από την άλλη, η αξιωματική αντιπολίτευση άσκησε κριτική στα περισσότερα από τα προαναφερθέντα μέτρα και τα καταψήφισε. Αν είναι ειλικρινής, οφείλει να δεσμευτεί ρητά ότι θα καταργήσει εκείνες τις ρυθμίσεις που θίγουν ατομικές ελευθερίες όταν και αν αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Ωστόσο, μικρή αισιοδοξία επιτρέπεται: σπάνια το κράτος εκχωρεί οικειοθελώς εργαλεία ελέγχου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Το τελευταίο διάστημα επιχειρήθηκε να απαξιωθούν και να τεθούν σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας οι Ανεξάρτητες Αρχές. Η θητεία των μελών τους για αρκετό καιρό δεν ανανεωνόταν όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Επίσης, με αφορμή τις κάμερες παρακολούθησης και τη χρήση τους κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων επιχειρήθηκε από δικαστικούς λειτουργούς και από τη Διοίκηση με τρόπο απαράδεκτο να παρακαμφθεί η αρμόδια για τα προσωπικά δεδομένα Αρχή. Μέλη της παραιτήθηκαν διαμαρτυρόμενα για τις μεθοδεύσεις. Εξαιτίας ακριβώς αυτού του δυσοίωνου κλίματος έχει ιδιαίτερη σημασία η ανανέωση θητείας του Συνηγόρου του Πολίτη και του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Η συναίνεση που επιτεύχθηκε στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, συναίνεση που μπορούσε και όφειλε να έχει επιτευχθεί πολύ νωρίτερα, δείχνει το δρόμο και για τις υπόλοιπες Αρχές. Και πάντως, δεν είναι τιμητικό για τη δημοκρατία μας να εξαρτάται η ομαλή λειτουργία των θεσμών από συγκυριακές μικροπολιτικές ισορροπίες και να θεωρείται επιτυχία η κατάκτηση του προφανούς .

Η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου επισήμανε πρόσφατα για άλλη μια φορά τον σημαντικό ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών για τη διασφάλιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Τρεις άλλωστε από αυτές, ο Συνήγορος του Πολίτη, το ΕΣΡ και η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είναι μέλη της Επιτροπής. Η συγκρότηση και λειτουργία τους ανταποκρίνεται στη δυσκολία που έχουν οι υπάρχοντες διοικητικοί μηχανισμοί να αντιμετωπίσουν πολυδιάστατα ζητήματα προστασίας ορισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απειλούνται από την χρήση των νέων τεχνολογιών. Οι Ανεξάρτητες Αρχές έχουν εξοπλιστεί, επίσης, με αρμοδιότητες για την ορθολογικότερη ρύθμιση της άσκησης ελευθεριών που συνδέονται με την οικονομία της αγοράς, η οποία απειλεί, αν μείνει ανεξέλεγκτη, ατομικά δικαιώματα και συλλογικά αγαθά μεγάλης σημασίας.

Η συνταγματική ρύθμιση του 2001 εξέφρασε τη βούληση της θεσμικής ενίσχυσης των Ανεξάρτητων Αρχών και της λειτουργίας τους χωρίς παρεμβολές από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία. Η εγγύηση προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των μελών τους αποκλείει οποιαδήποτε παρέμβαση από τη Διοίκηση και διασφαλίζει την ανεξαρτησία του ελέγχοντος από τον ελεγχόμενο. Εξάλλου, η επιλογή των μελών από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με ομοφωνία ή πάντως με την αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 ωθεί στην εκλογή προσωπικοτήτων εγνωσμένου κύρους και υπερκομματικής αποδοχής. Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν για την εύρυθμη λειτουργία των Αρχών αποτελεί η εξεύρεση συναινετικών λύσεων, σε συνδυασμό με την επιλογή ατόμων που διαθέτουν τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες, κύρος και δημοκρατικό ήθος. Εξίσου αναγκαίο είναι όμως η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία να απέχουν από κάθε ενέργεια που θέτει σε αμφισβήτηση τον θεσμικό ρόλο των Αρχών στο πεδίο της προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Έχουν συχνά καυτηριαστεί η αισθητική και οι πρακτικές ορισμένων ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως η χαμηλού επιπέδου δημοσιογραφία είναι ελληνική εφεύρεση ή αποκλειστικότητα. Στη χώρα μας όμως έχει γίνει κυρίαρχη. Δεν είναι η περιθωριακή απόφυση μιας ευρύτερης βιομηχανίας της ενημέρωσης, ένα υποπροϊόν που απευθύνεται σε κάποια προεπιλεγμένη ομάδα- στόχο. Με βάση το βαθμό επιρροής της στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα είναι επικρατούσα. Πρωταγωνιστούν τηλεοπτικές  περσόνες που αλλού θα ήταν εκφράσεις ενός γραφικού «μιντιακού λούμπεν».

Αρχιερέας της σχολής αυτής ο τηλεοπτικός εισαγγελέας. Έχει πολλάκις καταδικασθεί για καταπάτηση κάθε έννοιας δεοντολογίας αλλά καμαρώνει για τα πρόστιμα που του επιβάλλονταν όποτε κατασπάραζε ανθρώπους στη ζούγκλα του. Ανήγαγε την παραδημοσιογραφική παρανομία (της κρυφής κάμερας, της παραβίασης προσωπικών δεδομένων, της λαθρανάγνωσης ημερολογίων) σε ύψιστο λειτούργημα. Εκμεταλλεύτηκε χρόνιες παθήσεις της δημόσιας ζωής όπως την υποκατάσταση ελεγκτικών μηχανισμών και την έλλειψη λογοδοσίας. Εκπέμπει τηλεοπτικό μεσσιανισμό υποσχόμενος πως θα διορθώσει δυσλειτουργίες των θεσμών λειτουργώντας εξωθεσμικά. Με τον τρόπο αυτό, άλλο τίποτα δεν κάνει από το να συντελεί στη διαιώνιση της κρίσης. Αποτελεί άλλωστε και ο ίδιος αναπόσπαστο μέρος των προβλημάτων που πολεμά. Χωρίς αυτά δε θα υπήρχε, αφού αντλεί τη νομιμοποίησή του από τις παθογένειές μας, την παράλυτη διοίκηση και τη διαφθορά. Ισχύς του το δέος των σιωπηλών καλεσμένων μπροστά στην παντοδύναμη ρομφαία του. Τι να πούνε οι καλεσμένοι άλλωστε, εδώ μπροστά του χτυπάνε προσοχή μεταμελημένοι βουλευτές. Και μαζί τους φροντίζει να τρέμουμε όλοι εμείς, καθώς μας κλείνει το μάτι από την οθόνη ψιθυρίζοντας «έχω ράμματα για τη γούνα σου».

Όλο και περισσότερο η εμπορική τηλεοπτική δημοσιογραφία διολισθαίνει προς την εφαρμογή αυτής της πετυχημένης συνταγής. Όσα περιγράφηκαν αφορούν ευρέως το τηλεοπτικό μας τοπίο και όχι απλώς ένα πρόσωπο. Γι’ αυτό, από όλα όσα γίνονται γύρω μας εστιάζουμε σε αυτή μόνο την πλευρά του τρέχοντος σκανδάλου. Επειδή ακριβώς δεν είναι μεμονωμένη. Το τελευταίο διάστημα μεγάλο μέρος της τηλεοπτικής αλλά και της πολιτικής μας αγοράς λειτουργεί σε τέτοιο πλαίσιο: αλληλοκαρφώματα, ψεύδη και υποκλοπές. Είναι απόλυτη ανάγκη μέσα σε όλη αυτή την αποφορά να διαφυλάξουμε κάτι αλώβητο, έστω κι αν αυτό είναι μόνο η οργή μας. Οφείλουμε λοιπόν να κρατήσουμε μια εικόνα του τέρατος στη μνήμη μας. Ας διαλέξει ο καθένας τη δική του. Δύσκολα πάντως θα διαφωνήσει κανείς με την άποψη πως η υποψία της πολιτικής διαπλοκής είναι εξίσου βλαπτική για την κοινωνική μας υγιεινή με την βεβαιότητα της δημοσιογραφικής αλητείας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Προ ημερών επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο βαριά ποινή για τον εμπρησμό κάμερας ασφαλείας. Έπονται παρόμοιες δίκες, γεγονός που φέρνει ξανά στην επιφάνεια τα συστήματα παρακολούθησης σε δημόσιους χώρους.

Η ιστορία γνωστή: η Αθήνα πλημμύρισε από τα εκατοντάδες ηλεκτρονικά μάτια του (αστρονομικού κόστους) συστήματος C4I, κατόπιν προσωρινής αδείας της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Η Αρχή συναίνεσε σε ορισμένες υποχωρήσεις σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων για να επιτευχθεί η ασφαλής τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι προϋποθέσεις όμως που τέθηκαν για τη λειτουργία του συστήματος δεν τηρήθηκαν και η ασφάλεια προσωπικών δεδομένων αποδείχτηκε όνειρο θερινής (ολυμπιακής) νύχτας. Η Αρχή διαπίστωσε με επιτόπια έρευνα πως δεν είχε εγκατασταθεί «λογισμικό απόκρυψης» (πρόγραμμα που εμποδίζει τη λήψη εικόνας από εισόδους, μπαλκόνια και εσωτερικό σπιτιών). Οι ρητές δεσμεύσεις για καταστροφή των αρχείων εντός 7 ημερών αγνοήθηκαν. Από τις 32 κάμερες που υποχρεώθηκε η ΕΛΑΣ να θέσει εκτός λειτουργίας (διότι κατέγραφαν δευτερεύοντες δρόμους, πεζοδρόμους, χώρους συνάθροισης πολιτών), οι 13 βρέθηκαν να λειτουργούν κανονικότατα. Με τεχνάσματα δηλαδή επιχειρείται να παραταθεί η ανεξέλεγκτη λειτουργία τους, αδικώντας και όσους με σοβαρά επιχειρήματα υποστηρίζουν την ελεγχόμενη και λελογισμένη χρήση τους υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Η νομιμότητα πρωτίστως παραβιάζεται από την ίδια την πολιτεία και η Αρχή επέβαλε στην ΕΛΑΣ πρόστιμο!

Με βάση τα παραπάνω, ας δούμε τώρα τις περιπτώσεις καταστροφής καμερών. Πρόκειται για απλές πράξεις βανδαλισμού, όπως παρουσιάζονται; Είναι δηλαδή όμοιες με την καταστροφή ενός φωτεινού σηματοδότη; Μήπως αντίθετα η συμβολική βία κατά της κάμερας απαντά σε μια προηγηθείσα «κρατική παρανομία» και επιπλέον ασκείται στο όνομα ενός υπέρτερου αγαθού, δηλαδή της προστασίας της προσωπικότητας και της ιδιωτικής ζωής; Αν ναι, το αδύνατο σημείο είναι η εν κρυπτώ καταστροφή της κάμερας. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε πως οι «Δον Κιχώτες των καφάο», ακόμα και αν πολεμούν τη δημοκρατική νομιμότητα, στην προκειμένη περίπτωση την τιμούν περισσότερο από εκείνους που υποτίθεται πως τη διαφυλάσσουν. Και πάντως, ιδού η πρόκληση: επώνυμοι ενεργοί πολίτες, στο φως της μέρας, μπορούν παρανομώντας να διεκδικήσουν την τήρηση της νομιμότητας. Η συμβολική, προαναγγελθείσα, δημόσια εξουδετέρωση μιας κάμερας θα αποτελούσε την τελετή λήξης της παρατεταμένης ολυμπιακής εκεχειρίας μεταξύ υπερασπιστών των ατομικών δικαιωμάτων και Μεγάλου Αδελφού. Η πολιτική ανυπακοή (η δημόσια, μη βίαιη, συνειδησιακή αλλά παρ’ όλα αυτά πολιτική δράση που εκδηλώνεται ενάντια στον νόμο, με σκοπό τη μεταβολή του, κατά τον John Rawls) θα ωθούσε στον τερματισμό της διελκυστίνδας μεταξύ Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Εξάλλου, οι «δράστες» δε θα έκαναν τίποτα περισσότερο από το να ανταποκριθούν, έστω και καθυστερημένα, στη δημόσια δήλωση του φίλου συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου που είπε πριν από τους Ολυμπιακούς: «αν μετά τους αγώνες οι κάμερες εξακολουθούν να λειτουργούν, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε».

Ένα τέρας έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας. Καταλαμβάνει όσο χώρο του αφήνουμε διαθέσιμο, τρέφεται από την αδυναμία μας. Σαν πλημμυρίδα μετά την 11η Σεπτεμβρίου -αν και η ετοιμασία είχε νωρίτερα αρχίσει- η κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατέκλυσε τον πλανήτη. Μονομερής άσκηση βίας, νέες νομοθεσίες, μυστικές διμερείς συμφωνίες, αυστηρότεροι έλεγχοι, κατάργηση του δικαιώματος ασύλου, βιομετρικά δεδομένα, ειδικές συνθήκες λειτουργίας των δικαστηρίων σε «δίκες τρομοκρατίας».

Το ελληνικό γαϊτανάκι της έκτακτης ανάγκης δεν έχει τέλος. Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τα (δια)δικαστικά στραβοπατήματα περί την 17 Νοέμβρη και ήρθαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Μαζί τους ήρθαν οι κάμερες. Οι πιο μετριοπαθείς είπαν «ας δείξουμε κάποια ανοχή μέχρι το τέλος των αγώνων και μετά, αν χρειαστεί, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε». Μόνο που οι κάμερες έμειναν και το βλοσυρό τους μάτι συνοδεύει κάθε κινητοποίηση στο κέντρο της πόλης, ενώ όσοι μιλούν περί ρύθμισης της κυκλοφορίας κανέναν δεν πείθουν. Ακολούθησαν οι απαγωγές μεταναστών. Οι καλόπιστοι πάλι δυσπιστούσαν. Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις, οι τότε ψευδείς υπουργικές διαψεύσεις δίνουν τώρα τη θέση τους σε μια τεχνηέντως ασαφή επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας. Η χρήση μεθόδων μαφίας από κρατικές υπηρεσίες όμως παραμένει. Ακριβώς όπως με τις μυστικές πτήσεις της CIA. Χιονοστιβάδα οι καταγγελίες πως η Αθήνα αποτέλεσε σταθμό για τα αεροπλάνα- φυλακές. Αιδήμων σιωπή από τις αρχές.

Το αποκορύφωμα είναι οι υποκλοπές. Ένας πλήρης παρακρατικός μηχανισμός με συνεργασία πολυεθνικών εταιριών, ξένων και ενδεχομένως εγχώριων υπηρεσιών. Το τρίπτυχο φοβίζει: αυτονομημένα παράκεντρα εξουσίας, υπόγειες δικτυώσεις με πλήρως έκνομο χαρακτήρα και αντικείμενο, ομολογημένη αδυναμία της πολιτικής εξουσίας να ελέγξει τα πράγματα. Ο υποκλεπτόμενος πρωθυπουργός συμβολίζει την καταρρακωμένη δημοκρατική πολιτεία που ποδηγετείται από το υπερεθνικό και πολυεθνικό παρακράτος.

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιβάλλει τους κανόνες του, άρα γίνεται κανονικό. Οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου που γνωρίζαμε κινδυνεύουν να γίνουν έκτακτες. Τι άλλο χρειάζεται; Δεν είναι σαφές πως ζούμε ήδη με το τέρας; Η απειλή δεν αφορά απλώς τον ένοχο, ούτε καν απλώς τον κατηγορούμενο, αφορά πλέον τον καθένα, γιατί ο καθένας είναι δυνάμει ύποπτος. Τα έκτακτα μέτρα δεν κάνουν διακρίσεις, στοχοποιούν τον γενικό πληθυσμό. Η συναίνεση είναι ασυγχώρητη αφέλεια. Κάθε νέο δήθεν έκτακτο μέτρο πρέπει να συναντά ανυποχώρητη αντίδραση. Να πιέσουμε να ξηλωθεί το πλέγμα των έκτακτων μέτρων που δυσανάλογα περιορίζουν τις ελευθερίες μας στο όνομα της ασφάλειας. Ο λόγος απλός: ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η κρατική εξουσία δεν αυτοπεριορίστηκε οικειοθελώς. Το να περιμένουμε λοιπόν να επανέλθουν αυτομάτως οι προηγούμενες εγγυήσεις των δικαιωμάτων μόλις εκτιμηθεί πως πέρασαν οι έκτακτες συνθήκες είναι ακραία αυταπάτη.

Πώς δεν το είχαμε καταλάβει νωρίτερα; Η Φιλιππινέζα που συνοδεύει τον παππού στο πάρκο τον χτυπάει όταν είναι μόνοι στο σπίτι. Κι η Πολωνέζα παραδουλεύτρα παίρνει κρυφά τηλέφωνα στην πατρίδα της ή δέρνει την κόρη μας όταν κάνει φασαρία.

Ευτυχώς για εμάς, η τηλεόραση τις τελευταίες μέρες ανακάλυψε τον νέο εχθρό. Τις οικιακές βοηθούς, τις μπέιμπι σίτερ, τις νοσοκόμες. Ξαφνικά, οι γυναίκες που αφήνουμε πίσω κάθε πρωί έγιναν η καινούρια απειλή. Τις παρακολουθήσαμε από κρυμμένες κάμερες να δέρνουν τα παιδιά μας και να τα κλειδώνουν στην αποθήκη. Τις είδαμε ν’ ανοίγουν  τα συρτάρια και να κλέβουν.

Να λοιπόν ο εχθρός, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Πώς ξεγελαστήκαμε, πώς του ανοίξαμε την πόρτα; Εμείς που τόσα χρόνια χτίζαμε μικρά φρούρια, με συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας, με τοίχους ψηλούς και σεκιούριτι να περιπολούν στους δρόμους μας, κάποιοι πιο τολμηροί με όπλα, μένουμε τώρα άναυδοι μπροστά στην αποκάλυψη. Οι εικόνες ξυπνούν τους πιο μύχιους φόβους μας. Αλλά και πάλι δε θα μείνουμε άπραγοι. Πάνω απ’ όλα η ασφάλεια. Είμαστε έτοιμοι να συνδέσουμε κάμερες κρυφές. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε φρουρούς και μέσα στην κρεβατοκάμαρά μας. Ανυποψίαστοι πως έτσι χαρίζουμε και το τελευταίο τετραγωνικό που απόμεινε δικό μας, τη στοιχειώδη ανθρώπινη εμπιστοσύνη, βορά στον αδηφάγο φόβο και την καχυποψία που επελαύνουν. Το επόμενο ριάλιτι θα είναι το σπίτι μας.

Πριν λίγες μέρες στο Μοσχάτο, η κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» οργάνωσε μια εκδήλωση κι έφερε μαζί Έλληνες και μετανάστες για να λιώσουν τον πάγο της εκατέρωθεν καχυποψίας. Εκεί άκουσα την Πόνια από την Αλβανία να μιλάει συγκινημένη. Μετά από δέκα χρόνια στην Ελλάδα, εδώ όπου μεγάλωσαν και σπούδασαν τα παιδιά της, απορεί γιατί ξεχνάμε. Αναρωτιέται αυτή που στα πενήντα της πάει στο σχολείο τα βράδια για να μάθει ακόμα καλύτερα ελληνικά, αυτή που αγαπάει την Ελλάδα σα δεύτερη πατρίδα της.

«Καθαρίζουμε τα σπίτια σας, μεγαλώνουμε τα παιδιά σας, φροντίζουμε τους γέρους σας. Ζούμε μαζί σας. Στα δωμάτια που κοιμάστε τη νύχτα, εμείς το πρωί τραγουδάμε τα τραγούδια μας. Τόσα χρόνια είμαστε κομμάτι της οικογένειάς σας. Γιατί το ξεχνάτε;»

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα