You are currently browsing the tag archive for the ‘Καμίνης’ tag.

Οι καταλήψεις και ο δημόσιος χώρος

Ο Δήμαρχος Αθηναίων ήταν σαφής: «Νοείται άραγε σε μία δημοκρατία δικαίωμα κατάληψης δημόσιου χώρου; Η απάντηση είναι αρνητική. Αφού ο δημόσιος χώρος εξ ορισμού ανήκει στο σύνολο των πολιτών, τις επιμέρους ειδικότερες χρήσεις του τις αποφασίζει η εκάστοτε αρμόδια, άρα και δημοκρατικά υπεύθυνη, εκλεγμένη, Αρχή. Ο κατειλημμένος από μια ομάδα χώρος αποβάλλει αυτομάτως τον δημόσιο χαρακτήρα του, καθώς περιέρχεται στη φυσική εξουσίαση μιας μειοψηφίας που δεν έχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση και δεν εγγυάται καμιά ελευθερία για κανέναν, προπάντων για τους διαφωνούντες» (Τα Νέα, 4/9).

Ευπρόσδεκτη -και αναμενόμενη- η τοποθέτηση. Αλίμονο αν ο Δήμαρχος, όπως και κάθε τοπικός άρχοντας, δεν ήταν υπέρ του δημόσιου χώρου.

Θα επιχειρήσω ωστόσο να συμπληρώσω την τοποθέτηση με ορισμένες επισημάνσεις, ώστε η καταδίκη των καταλήψεων να μην αδικεί ανθρώπους και καταστάσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ανακοίνωση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Σε μία εξαιρετικά δύσκολη κοινωνική συγκυρία και με εμφανή πλέον την τάση ο ακροδεξιός και ρατσιστικός λόγος να γίνεται ολοένα και περισσότερο λόγος της κεντρικής πολιτικής σκηνής, η απόφαση του Δημάρχου της Αθήνας να ζητήσει τη γνώμη της Αστυνομίας για τη διεξαγωγή αντιρατσιστικών εκδηλώσεων στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα το Σάββατο 17/03 δημιουργεί έντονες ανησυχίες Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο χαιρετισμός του Δημάρχου Αθηναίων στην πλατεία Κοτζιά για την αλλαγή του χρόνου ήταν απλός, εύστοχος κι ανθρώπινος. Μίλησε στην δοκιμαζόμενη Αθήνα, απευθύνθηκε στα θύματα της κρίσης και τόνισε τη δύναμη της αλληλεγγύης κατά της φτώχειας. Επιτέλους, καιρός ήταν. Έναν χρόνο μετά ο Δήμαρχος άρθρωσε για μια φορά τον λόγο που χρειάζεται η πόλη.

Με αφορμή την επέτειο ενός έτους δημαρχίας από τον κ. Καμίνη, ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εκλογή του Γιώργου Καμίνη στον Δήμο Αθηναίων. Όσοι στήριξαν την εκλογή του με κύριο κίνητρο την απομάκρυνση του προκατόχου του πρέπει να δικαιώθηκαν. Υπάρχουν σαφή δείγματα καλύτερης διαχείρισης, καταπολέμησης της δομικής φαυλότητας στον Δήμο και ορθολογικότερης αξιοποίησης των λιγοστών πόρων. Απαιτούνται βέβαια πολλά ακόμα, μεταξύ τους η τιμωρία των υπευθύνων για κρούσματα διαφθοράς.

Για πολλούς όμως η εκλογή Καμίνη σηματοδοτούσε περισσότερα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επέβαιναν στην εκλογική υπερταχεία που έφερε τον Γ. Καμίνη στη δημαρχία συνομολογούν ότι το θαύμα των δύο μηνών πραγματοποιήθηκε χάρη σε μια και μόνη καύσιμη ύλη, τους ανθρώπους. Αυτοί ήταν το κεφάλαιο του νέου δημάρχου. Οι ομόκεντροι κύκλοι που σχηματίστηκαν γύρω από τον αρχικό πυρήνα φίλων εθελοντών αποτέλεσαν ένα ιδιότυπο εργαστήρι παραγωγής ιδεών, δράσεων και επικοινωνίας. Σε αυτούς τους κύκλους δούλευαν νυχθημερόν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους. Προσήλθαν ξεπερνώντας τις διαφορές τους και αναζητώντας κοινούς τόπους, είτε ανήκαν σε κομματικούς σχηματισμούς είτε όχι. Γρήγορα η κλιμακούμενη δυναμική της εκλογής υπερέβη τα σφάλματα που γεννούσε ο ερασιτεχνισμός τους. Υπερπήδησαν επίσης τις τρικλοποδιές που τους έβαζε η κομματική ιδρυματοποίηση όσων αδυνατούσαν να αντιληφθούν αυτό που ερχόταν ή επιδίωκαν να το στριμώξουν στον ασφυκτικό χώρο του κομματικού σωλήνα.

Την ώρα που ο Γ. Καμίνης βρίσκεται αντιμέτωπος με το εθνικό μας αδιέξοδο σε κλίμακα πόλης, αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ταυτόχρονα το μεγάλο του στοίχημα. Μπροστά λοιπόν στην ανάληψη ενός δήμου στα πρόθυρα κατάρρευσης και μιας πόλης βυθισμένης στην εγκατάλειψη και τον αυτοοικτιρμό, απαιτείται εργώδης προσπάθεια για να ενεργοποιηθούν οι άνθρωποι της πόλης: τεχνοκράτες, επιστήμονες, πνευματικοί και καλλιτεχνικοί δημιουργοί, πολίτες που ασφυκτιούν, νέοι που πάλλονται χωρίς εκφραστική διέξοδο. Το κεφάλαιο αυτό δεν είναι πόρος πολυτελείας, είναι όρος επιβίωσης. Είναι η μόνη αποσκευή του νέου δημάρχου απέναντι στο πελατειακό τέρας. Είναι η ενσυνείδητη απάντηση στο πανίσχυρο ρεύμα της αποχής και τη σιωπηρή αποδοχή του αδιεξόδου. Είναι η μόνη φωτεινή αναλαμπή στον ζοφερό χειμώνα του ’10 που ανοίγεται εμπρός μας. Είναι το ζωντανό ανάχωμα στην επελαύνουσα βία των νεοναζί που στρογγυλοκάθονται πλέον στο δημοτικό συμβούλιο.

Προσοχή όμως. Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να εκληφθεί, λόγω μετεκλογικής ευφορίας, το κεφάλαιο αυτό ως δεδομένο. Την ώρα της μεγάλης ύφεσης και της συνακόλουθης απονομιμοποίησης κάθε πολιτικού θεσμού, δεν υπάρχουν δεδομένοι πιστοί κανενός. Δεδομένοι είναι μόνο οι κόλακες της εξουσίας. Τους υπόλοιπους ο νέος δήμαρχος πρέπει να τους πείσει εκ νέου με την άσκηση των καθηκόντων του. Υπάρχει βέβαια πρόσφορο έδαφος, καθώς είναι πασίδηλο ότι εκείνοι που χάρηκαν με τη νίκη του είναι πολύ περισσότεροι από όσους τον ψήφισαν. Δεν θα είναι όμως εύκολο να μετατρέψει την θετική υποδοχή της εκλογής του σε ενεργοποίηση. Μπορεί πολλοί να χάρηκαν αλλά δεν παύουν να παραμένουν επιφυλακτικοί. Εξάλλου, αν δεν ήταν επιφυλακτικοί, θα είχε ηττηθεί ευκολότερα ο χειρότερος δήμαρχος της μεταπολιτευτικής Αθήνας.

Απέναντι στο εκλογικό συμβάν της Αθήνας (και της Θεσσαλονίκης με άλλους όρους) κανείς δεν μπορεί να μένει δογματικά αμετακίνητος. Η επιμονή στη δια της βίας επαλήθευση παλαιών βεβαιοτήτων αποδεικνύεται κραυγαλέα ανεπαρκής. Η ανάγνωση λοιπόν αυτού του συμβάντος προϋποθέτει πριν από όλα την υπέρβαση του ίδιου μας του εαυτού και των καθηλωμένων μας ταυτοτήτων. Να γιατί «η δυνατότητα Καµίνη είναι ταυτόχρονα οδυνηρή και λυτρωτική. Οδυνηρή γιατί ως εµπειρική, γήινη, παρούσα δυνατότητα αλλαγής, µας θέτει µπροστά στο ενδεχόµενο να συµπορευτούµε µε ανθρώπους που δεν µας µοιάζουν και µε δυνάµεις µε τις οποίες διαφωνούµε. Αλλά και λυτρωτική γιατί µας επιτρέπει να το κάνουµε αξιοπρεπώς, γιατί σε αυτό το εγχείρηµα όλοι µοιάζουν να έχουν αλλάξει, έστω ελαφρώς» όπως έγραφε προεκλογικά ο Παναγής Παναγιωτόπουλος (Τα Νέα, 10/11).

Οι περιπτώσεις Καμίνη-Μπουτάρη κι άλλων λιγότερο προβεβλημένων μη κομματικών υποψηφίων αποτελούν δείγμα ότι το άρρωστο πολιτικό σύστημα δείχνει ακόμα σημάδια ζωής. Πρόκειται, θα έλεγε κανείς, για μια ασθενική ανταπόκρισή του στο αίτημα για νέους τρόπους ανάδειξης πολιτικού προσωπικού. Συνακόλουθα, δημιουργεί και την ελπίδα για μια άλλη άσκηση της ίδιας της πολιτικής. Δεν πρέπει όμως να φτάσουμε στο άλλο άκρο (όπου μας ωθεί η μιντιοκρατία), να θεωρείται δηλαδή η μη κομματική ένταξη ως εχέγγυο επάρκειας ή ακεραιότητας.

Τέλος, οι ηγεσίες της Αριστεράς καλούνται να αναστοχαστούν πάνω στο γεγονός ότι δεν είχαν καν τα στοιχειώδη ρεφλέξ να επιλέξουν ποιον θέλουν να αντιπολιτεύονται στον δήμο. Ακόμα και όταν ο απερχόμενος δήμαρχος έριξε απεγνωσμένος ψηφοθηρικά δίχτυα στα μαύρα νερά του ρατσιστικού περιθωρίου, η Αριστερά, απελπιστικά κοντή μπροστά στο ύψος των περιστάσεων, δεν του έδειξε ευθέως το δρόμο προς το σπίτι του.

Ευτυχώς το έκαναν οι πολίτες.


Ο βεβιασμένος τερματισμός της στήλης του Ιού από την Ελευθεροτυπία αποτελεί αναμφίβολη απώλεια για το σύνολο της, ούτως ή άλλως λειψής, ερευνητικής δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Ο Ιός αποτέλεσε μόνος του μια ολόκληρη σχολή επί 20 χρόνια. Μια μαχητική φωνή εξαιρετικής ποιότητας που δεν χρειάζεται τους δικούς μας επαίνους.

Το θέμα μας όμως δεν είναι οι καλοί φίλοι δημιουργοί του Ιού. Είμαστε σίγουροι ότι θα βρουν έναν άλλο δρόμο για να εκπέμπουν το αποτέλεσμα της σοβαρής δημοσιογραφικής και βαθύτατα πολιτικής δουλειάς τους.


Το θέμα είναι η εφημερίδα τους. Το θέμα είναι η κατάντια της Ελευθεροτυπίας που κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να πέσει στα πιο χαμηλά ποσοτικά και ποιοτικά επίπεδα.

Διαλέγω ένα δείγμα δημοσιογραφικής «δεοντολογίας». Την Τρίτη 16/11 διαβάζουμε στην 1η σελίδα δυο αναφορές στο εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής στην Αθήνα. Η πρώτη αναφέρει «Δήμαρχος με 15,80%» και η δεύτερη «Κέρδισε το Κολωνάκι ο Καμίνης».

Αυτό ήταν το συμπέρασμα της εφημερίδας για το γεγονός ότι ηττήθηκε ο χειρότερος μεταπολιτευτικός δήμαρχος, ότι ο δήμος έκλεισε έναν πολιτικό κύκλο 24 ετών, ότι μια περίοδος αδιαφανούς, κακόγουστης και αναποτελεσματικής διαχείρισης έληξε.

Αυτό κατάλαβε η Ελευθεροτυπία. Αυτό επέλεξε να αναδείξει παραγνωρίζοντας:
Πρώτον, ότι οι δήμαρχοι εκλέχτηκαν με τέτοια περίπου ποσοστά σε όλη τη χώρα λόγω της μεγάλης αποχής.
Δεύτερον, ότι ο Καμίνης κέρδισε όλα τα δημοτικά διαμερίσματα και όχι μόνο το Κολωνάκι. Πώς όμως θα έδινε το στίγμα της η Ελευθεροτυπία αν έγραφε «Τα Πετράλωνα ψήφισαν Καμίνη» ή «Ο δήμαρχος εκλέχτηκε στου Γκύζη»;

Πρόκειται βέβαια για συνεπή στάση: η Ελευθεροτυπία εξάλλου αφιέρωσε πολλαπλάσιο χώρο στην ανακοίνωση του συνδυασμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ έναντι του συνδυασμού Δικαίωμα στην Πόλη. Απλές ασκήσεις δημοσιογραφικής παράνοιας…

Τι κρίμα η εφημερίδα που πολλοί ακολουθήσαμε επί τρεις και πλέον δεκαετίες και με την οποία αναπτύξαμε μια σχέση αγάπης (και μίσους ενίοτε) να καταλήγει στην απαξίωση και να αφήνει γεύση πικρή κάθε ανάγνωσή της. Δυστυχώς, επί της νέας διεύθυνσης πήραν το πάνω χέρι οι πιο εθνοκεντρικές συντηρητικές φωνές. Δυστυχώς ανιχνεύεται ανάμεσα στις γραμμές της συνειδητή προσπάθεια να υπηρετηθεί ένα πολιτικό έκτρωμα, μείγμα σαμαρικής νεοδεξιάς και πρωτόγονου αντιευρωπαϊσμού τύπου ΚΟΕ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι απομακρύνθηκαν σχεδόν όλες οι φωνές που αμφισβητούσαν την κυρίαρχη πλέον λογική του «εθναμύντορα αντινεοταξίτη» Στάθη στην ερμηνεία των πολιτικών πραγμάτων. Ας μην παραβλέπουμε ότι του Ιού προηγήθηκε πχ. ο Γιαννουλόπουλος.

Αποχαιρετούμε λοιπόν μαζί με τον Ιό και την εφημερίδα της ενηλικίωσής μας, βιολογικής, πολιτικής ή άλλης…


Δήλωση του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη, για την απόφαση του Δήμου να ανακαλέσει την άδεια για το φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού στην Πλατεία Αμερικής

“Η απόφαση του Δήμου Αθηναίων να ανακαλέσει την άδεια για το φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού που διοργάνωνε η Ένωση Αφρικανών Γυναικών στην Πλατεία Αμερικής, είναι αδικαιολόγητη και εκθέτει την απερχόμενη δημοτική αρχή. Εάν ο Δήμος είχε, όπως ισχυρίζεται, πληροφορίες ότι κάποιες ομάδες θα προκαλέσουν επεισόδια όφειλε να κάνει δύο απλά πράγματα: να κατονομάσει αυτές τις ομάδες και να προστατέψει ο ίδιος ή με τη βοήθεια της Πολιτείας την πολιτιστική εκδήλωση για την οποία είχε αρχικώς εκδώσει άδεια. Αντί αυτού βλέπουμε έναν φοβισμένο Δήμο να κρύβεται πίσω από αόριστες αναφορές σε ανώνυμους διαφωνούντες. Και ακυρώνει ένα φεστιβάλ υποκύπτοντας στον ωμό εκβιασμό κοινών ταραχοποιών. Αυτός ο φοβισμένος Δήμος δεν αξίζει στην Αθήνα και τους δημότες της”.

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, θα πραγματοποιήσει την πρώτη ανοιχτή συνάντηση με τους δημότες της Αθήνας σήμερα, Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου, στις 7:00 μ.μ., στον αίθριο χώρο της Βαρβακείου αγοράς (οδός Αθηνάς).

Για μια Αθήνα ανθρώπινη, φιλόξενη και δημιουργική, μια πόλη που θα μπορέσουμε και πάλι να αγαπήσουμε.

(από Δελτίο Τύπου)

Η αποτυχία της δημοτικής αρχής στην Αθήνα είναι πασιφανής και οι γραμμές αυτές γράφονται με δεδομένη την προσωπική εκτίμηση ότι ο Δήμος πρέπει να γυρίσει σελίδα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι το αν θέλουμε αλλά με ποιους όρους θέλουμε να επιτευχθεί αυτό.

Υπάρχει κατ’ αρχάς ο παραδοσιακός τρόπος, δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα να αντιπαρατεθούν μέσω αμιγώς κομματικών υποψηφιοτήτων. Η προϊστορία δείχνει ότι τα ψηφοδέλτιά τους θα είναι μίγμα από κομματικά στελέχη και μιντιακές περσόνες, τα προγράμματα των υποψηφίων θα συνταχθούν πρόχειρα και εκ των ενόντων, δεν θα διαβαστούν από κανέναν, δεν θα επηρεάσουν καμιά ψήφο και δεν θα εφαρμοστούν στο ελάχιστο. Οι δημοτικές εκλογές δεν θα κινητοποιήσουν, δεν θα απελευθερώσουν καμιά δύναμη αυτής της πόλης. Με άλλα λόγια, θα συγκρουστούν για άλλη μια φορά οι (γερασμένοι και αποδεκατισμένοι πλέον) κομματικοί στρατοί και στο τέλος θα μάθουμε το αποτέλεσμα στις οθόνες μας.

Τις τελευταίες ημέρες έχει διαφανεί και ένας άλλος τρόπος, με την πρόταση υπερκομματικής υποψηφιότητας του κ. Καμίνη. Πέρα από τα γνωρίσματα της ίδιας της υποψηφιότητας, δηλαδή τον αποδεδειγμένο σεβασμό στους θεσμούς, την άριστη γνώση της δημόσιας διοίκησης, τον συγκροτημένο λόγο και μια αντίληψη περί πολιτικής που δεν μένει στο επικοινωνιακό φαίνεσθαι αλλά εστιάζει στην ουσία της πολιτικής πράξης, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη και την πολιτική συγκυρία. Και οποιοσδήποτε μπορεί να αντιληφθεί ότι η σημερινή συγκυρία περισσότερο από κάθε άλλη επιτρέπει στους πολίτες να υπερβούν τις κομματικές περιχαρακώσεις και να αποτελέσουν μοχλό εξελίξεων. Με την έννοια αυτή η υποψηφιότητα Καμίνη μπορεί να κινητοποιήσει ανενεργές έως τώρα δυνάμεις της Αθήνας, τις οποίες δεν αφορά (άλλη) μια κομματική υποψηφιότητα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στα κομματικά επιτελεία εξετάζονται τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων. Με άλλα λόγια, ενώ υπάρχει η ελπίδα για κάτι καινούριο στο Δήμο, εκείνοι με γνώμονα το παλιό προσπαθούν να χωρέσουν ευρύτερες κοινωνικές δυναμικές στο στενό πλαίσιο των μετρήσεων αναγνωρισιμότητας και δημοφιλίας. Πρόκειται για την παλιά, ασφαλή και δοκιμασμένη συνταγή χαμηλού (υποτίθεται) ρίσκου που επιδιώκει απλώς αλλαγή κομματικής φρουράς στο Δήμο και επιτρέπει σαφέστερη μέτρηση των κομματικών δυνάμεων. Αμφίβολο όμως αν αυτή η οπτική λαμβάνει υπόψη την πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει την πόλη. Αμφίβολο αν μπορεί να γεννήσει έναν εναλλακτικό τρόπο διοίκησης εκεί όπου μέχρι σήμερα βασιλεύουν οι πελατειακές σχέσεις και η οικογενειοκρατία, οι χρυσές πολυθεσίες, η αντίληψη της δημαρχίας ως γκλάμορους κοσμικού γεγονότος.

Για τους λόγους αυτούς, όσοι ενεργοί πολίτες πιστεύουν ότι χρειάζονται υποψηφιότητες που κινητοποιούν και δεν αδρανοποιούν, που ανοίγουν προοπτικές κοινωνικών ζυμώσεων και δεν περιχαρακώνουν, πρέπει να κινηθούν τώρα δημιουργώντας και αποτελώντας τη δυναμική νέων συσχετισμών στο Δήμο.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα