You are currently browsing the tag archive for the ‘κρίση’ tag.

<img src="http://tamaracincik.com/wp-content/uploads/2012/12/2661.jpg&quot; width="450" height="250" c
Η πολυεπίπεδη κρίση πλήττει τον χώρο της εκπαίδευσης. Αποκαλυπτικός για τούτο είναι ο τρόπος με τον οποίο ενσωματώνουν και μετασχηματίζουν οι μαθητές το θολό τοπίο της κρίσης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δελτίο Τύπου

Η ανάσχεση των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι η μέθοδος που προτάχθηκε για να αντιμετωπιστεί η παρούσα δημοσιονομική κρίση. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη εκ θέσεως δεν εκφράζει άποψη για το αν τα μέτρα λιτότητας συνιστούν αποτελεσματική απάντηση στην κρίση αυτή, μολονότι πλέον τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Επίσης, παρέλκει να εκφράσουμε άποψη για το αν τα μέτρα αυτά είναι δίκαια καθώς και η ίδια η κυβέρνηση που τα θεσπίζει αναγνωρίζει τον «κοινωνικά άδικο» χαρακτήρα τους. Η Ένωσή μας θα εμμείνει στα ζητήματα που αφορούν το καθεαυτό πεδίο των δικαιωμάτων, χωρίς να επεκταθεί στο σύνολο των κοινωνικών συνδηλώσεων της αντιμετώπισης της κοινωνικής κρίσης.

Ως θεωρητικό εργαλείο της ανάσχεσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, εκφράζεται η άποψη ότι, παρότι αυτά κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα και σε διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν νομικά τη χώρα, πρέπει να υποχωρήσουν ενόψει του γενικού συμφέροντος κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και της «εξόδου από την κρίση». Μπορούμε όμως πράγματι να αποδεχθούμε ότι η δημοσιονομική συγκυρία συνιστά λόγο για τη μειωμένη στο εξής δεσμευτικότητα δικαιωμάτων, ιστορικά εδραιωμένων και νομικά κατοχυρωμένων, όπως είναι τα κοινωνικά; Και σε τι βαθμό; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μεγάλη αστάθμητη μεταβλητή, η λαϊκή δυσαρέσκεια, αντίδραση στον «λογαριασμό» που επιμερίζει τις συνέπειες του δημοσιονομικού εκτροχιασμού, πλημμυρίζει κάθε κοινωνική διεργασία. Κύριος στόχος της δυσαρέσκειας το Μνημόνιο, που συμπυκνώνει όσα δεινά επιφέρουν το χρέος και η βίαιη αντιμετώπισή του. Το αγανακτισμένο πλήθος δε βλέπει σ’ αυτό μόνο μια διεθνή συμφωνία δανειοδότησης της χώρας με δυσβάσταχτους όρους. Στο συλλογικό θυμικό, η αποφράδα 23η Απριλίου με φόντο το Καστελλόριζο αποτελεί μέρα χωρίς παρελθόν, μέρα αφετηριακή των παθών. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο 60χρονος επιστήμονας ταξιδεύει με το τρένο προς το Λονδίνο. Πριν επιβιβαστεί αγόρασε εφημερίδες κι ένα σακουλάκι τσιπς που βρίσκονται ακουμπισμένα στο τραπεζάκι εμπρός του. Ανοίγοντας τα τσιπς διαπιστώνει έκπληκτος ότι ο απέναντι άγνωστος νεαρός απλώνει και τρώει. Κάθε δική του μπουκιά ακολουθείται από μια μπουκιά του νεαρού. Και μάλιστα, θρασύτατα, στο τέλος ο νεαρός απλώνει το σακουλάκι με ύφος ειρωνικό και του προτείνει το τελευταίο τσιπ. Ο επιστήμονας μένει άναυδος. Μετά από λίγο, θυμωμένα κι επιδεικτικά, αρπάζει το νερό του κλέφτη συνταξιδιώτη και το πίνει. Όταν φτάνουν, ο νεαρός με ειρωνική ευγένεια τον βοηθάει με τη βαλίτσα του πριν φύγει. Λίγο αργότερα, ο 60χρονος ήρωας βρίσκει στην τσέπη του άθικτα τα τσιπς. Εκείνα που είχε ανοίξει δεν ήταν δικά του! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »



Στις δημοτικές εκλογές η αναντιστοιχία μεταξύ κομματικών προτεραιοτήτων και δυσφορίας της φοβισμένης κοινωνίας φαίνεται πως θα λάβει γκροτέσκες διαστάσεις. Η θυμωμένη αποστασιοποίηση από τις κομματικές στοιχίσεις δε συνεπάγεται βέβαια κατ’ ανάγκην ριζικές αλλαγές στα δημοτικά μας πράγματα. Αποτελεί όμως μια ευκαιρία να τσαλακωθεί ο κομματικός πελατειακός έλεγχος της αυτοδιοίκησης.

Τα μεγάλα κόμματα, διαισθανόμενα τον κίνδυνο αποδοκιμασίας, ίσως αποφύγουν όπου μπορούν την ακριβή καταγραφή δυνάμεων, επικαλούμενες έναν κατ’ επίφαση σεβασμό των τοπικών κοινωνιών ή καταφεύγοντας σε υποψηφιότητες-χυλούς χωρίς στίγμα. Άλλωστε, η κομματική ταυτότητα δεν είναι ασύμβατη με την «απολίτικη» κενή πολυσυλλεκτικότητα, όπως απέδειξαν μιντιακές περσόνες  που έχουν αναδειχθεί δήμαρχοι Αθηναίων. Αν έτσι κινηθούν τα κόμματα, θα διαπράξουν μεγάλο σφάλμα ερμηνεύοντας την πολιτική κρίση ως αίτημα αποπολιτικοποίησης. Αντίθετα, χρειαζόμαστε ουσιαστικότερη πολιτική και πρέπει να την επιβάλουν οι πολίτες.

Οι τελευταίοι στέκουν παγωμένοι στη σκιά της κρίσης. Κινήσεις πολιτών, επαγγελματικές ενώσεις και ειδικοί επιστήμονες πρέπει να μιλήσουν για την πόλη. Το κομματικό μούδιασμα ανοίγει πεδίο λαμπρό προσφέροντας ευκαιρία να εκτεθούν οι συντεταγμένες μιας άλλης πολιτικής για τον αστικό χώρο. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί κάτι τέτοιο πολυτέλεια σε καιρούς κρίσης. Η πόλη είναι η πρώτη που πλήττεται από την κρίση.

Βασικός άξονας μιας άλλης πολιτικής είναι ο επανακαθορισμός και η ενίσχυση του δημόσιου χώρου, έννοιας με κομβική σημασία και μήτρας για καθετί άλλο. Από εκεί προκύπτουν οι βασικές προτεραιότητες.

Μιλώντας για την Αθήνα (αλλά όχι μόνο), τέτοιες προτεραιότητες ενδεικτικά είναι: η στρατηγική για τη διαχείριση του ιστορικού κέντρου που βαίνει γκετοποιούμενο και σε κωματώδη κατάσταση∙ η συγκρότηση μιας πολιτικής ασφάλειας που θεωρεί την αστυνόμευση αναγκαίο αλλά όχι επαρκές μέσο και δεν επιτρέπει να σπρώχνεται με «σκούπες» η παραβατικότητα στο παρακάτω στενό∙ η αντιμετώπιση των κυκλωμάτων trafficking∙ η συγκροτημένη συνεκτική πολιτική για το αστικό πράσινο∙ η συστηματική αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας σε επίπεδο γειτονιάς ως μείζονος απειλής για την ασφάλεια.

Πάνω απ’ όλα, πολιτική για τον αστικό χώρο στη συγκεκριμένη συγκυρία σημαίνει προετοιμασία, κινήσεις και συμμαχίες ενόψει των επιπτώσεων στον κοινωνικό ιστό από την ύφεση και την αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας.

Και ας μη σπεύσουν νυν ή επίδοξοι δημοτικοί άρχοντες να επικαλεστούν περιορισμένες αρμοδιότητες. Αυτό που τους αναλογεί είναι τουλάχιστον να αναδείξουν αυτά τα θέματα (αντί να αρνούνται την ύπαρξή τους), να χαράξουν πολιτική και να συγκροτήσουν τις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες για την προώθησή τους.

Αντ’ αυτών, μαθαίνουμε ότι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραζαλισμένη η κυβερνητική παράταξη κάνει δημοσκοπικά καλλιστεία υποψηφίων. Στον αντίποδα, η πολυετής συντηρητική κυριαρχία επιδιώκει να συνεχιστεί, στην πρωτεύουσα με τον ίδιο «επιτυχημένο» δήμαρχο και στο Βορρά με άλλον, αφού ο απερχόμενος «κάηκε» λόγω σκανδάλων. Οι υποψήφιοι της Αριστεράς, από την πλευρά τους, αναδεικνύουν πολλά από τα θέματα που αναφέραμε. Χρειάζεται όμως η συμβολή της κοινωνίας των πολιτών για να αποτελέσουν τα θέματα αυτά κύριο διακύβευμα στον προεκλογικό διάλογο.

Και πάντως, όποιοι κι αν διεκδικήσουν την εκλογή, πρέπει να λάβουν εγκαίρως το μήνυμα: δημαρχία δεν μπορεί πλέον να σημαίνει λαμπερές τελετές εγκαινίων, δημοτικούς ραδιοσταθμούς της πολυπρόσωπης αργομισθίας και πολυδάπανες επιχειρήσεις εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων.

Η γενιά της μεταπολίτευσης στρογγυλοκάθισε στο σαλόνι χαρούμενη. Με το δίκιο της. Η πιο ωραία ηλικία της συνέπιπτε με ημέρες γενικευμένης διονυσιακής ευφορίας. Η Ιστορία με μια κίνηση μεγαλοπρέπειας της έδωσε τα κλειδιά του σπιτιού και της ευχήθηκε να χαρεί όσα στερήθηκαν τα μεγαλύτερα αδέρφια της. Εκείνη ήθελε να τα αλλάξει όλα, άλλαξε μερικά και γρήγορα άλλαξε η ίδια. Και θεωρώντας ότι τα κλειδιά επέτρεπαν περισσότερα από ένα απλό δικαίωμα χρήσης, υποθήκευσε το σπίτι κι έκανε έφοδο στο υπόγειο με τις προμήθειες.

Η τεράστια εκταμίευση πόρων των τελευταίων ετών αυτομάτως καθιστά τη δημοσιονομική κρίση ζήτημα γενεών. Στο παραδοσιακό οικογενειακό σχήμα οι γονείς στερούνταν ακόμα και τα βασικά στο όνομα της προόδου των παιδιών που περνούσε κατά τεκμήριο μέσα από τη μόρφωση. Στην πορεία εμφανίστηκε και γιγαντώθηκε ένα αντίστροφο σχήμα υποθήκευσης του μέλλοντος των παιδιών στο όνομα μιας ιδιότυπα ευδαιμονικής θεώρησης του σήμερα. Ακόμα και η κοινωνική πρόνοια αντιμετωπίστηκε ευδαιμονικά και από πρόνοια έγινε παροχή. Η κοινωνική αλληλεγγύη αντικαταστάθηκε από τον συντεχνιακό ανταγωνισμό για το μοίρασμα μιας πίτας όλο και μικρότερης. Η αλληλεγγύη των γενεών πήγε περίπατο.

Οι αλλαγές στο ασφαλιστικό και στα εργασιακά πλήττουν σε μέγιστο βαθμό τους σημερινούς και αυριανούς εικοσάρηδες και τριαντάρηδες. Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι διαμαρτυρόμαστε για κεκτημένα που γκρεμίζονται αλλά το μεγαλύτερο λογαριασμό για αυτά τα κεκτημένα θα πληρώσουν όσοι δεν πρόλαβαν να τα απολαύσουν.

Και όμως, δεν τους ακούμε. Ξεχάστηκε γρήγορα ακόμα και εκείνο το υποκριτικό, λαϊκιστικό «να ακούσουμε τη φωνή των νέων». Τώρα σιωπή. Εμφανίζεται μόνο κάποτε κάποια καρικατούρα των νέων στα ΜΜΕ, ποτέ οι ίδιοι. Και ας μη νομιστεί ότι είναι βουβοί. Κάποιες συλλογικότητές τους έχουν φρεσκάδα. Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί η δημιουργική τους αγωνία. Άρχισαν ήδη να «βγάζουν τέχνη» από την κρίση. Φωνάζουν.

Υπάρχει κι άλλη νεολαία έξω από τις γερασμένες κομματικές νεολαίες. Αμφίβολο όμως αν ποτέ θα αποκτήσει ηλικιακή διεκδικητική εκπροσώπηση όπως έχουν οι μεγαλύτεροι. Το πρεκαριάτο, η γενιά της επισφαλούς εργασίας, δεν έχει καν ουσιαστική συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Οι θέσεις είναι κι εκεί πιασμένες από τους μεγάλους.

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον για τα καλά στην κεντρική πλανητική σκηνή. Για δεύτερη φορά μετά τον Δεκέμβριο του 08 εδώ γίνονται τα γυρίσματα για το έργο που αύριο ίσως παίζεται σε πολλές γωνιές της γης. Κατά σύμπτωση και τις δυο φορές πρωταγωνιστούν οι νέοι. Πρόπερσι έπαιζαν τον εξεγερμένο Προμηθέα που σπέρνει τη φωτιά, τώρα παίζουν την Ιφιγένεια που θυσιάζεται βουβή στο βωμό της δημοσιονομικής σωτηρίας.

Και κάτι τελευταίο. Στον μαγικά εφιαλτικό «Κυνόδοντα» του Γ. Λάνθιμου το μοντέλο της προστατευτικής οικογένειας διαστέλλεται και φτάνει στα άκρα του. Η οικογένεια τρώει τα παιδιά της μέσα στους ψηλούς τοίχους μιας επίπλαστης υλικής και πνευματικής αυτάρκειας. Όσοι είδαν την ταινία ξέρουν το τέλος…


GENTLEMEN,

συνεχίζουμε την περιοδεία μας,

πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια του Αιγαίου.

(Γ. Σεφέρης, Ο Στρατής Θαλασσινός στη Νεκρή Θάλασσα)

Ποια είναι η αντίδραση του πολιτικού προσωπικού στον παγωμένο φόβο που απειλεί να μας βυθίσει σε βάθη πρωτόγνωρα; Μιλώ κυρίως για τις αντιδράσεις όσων εναλλάσσονται χρόνια τώρα σε ρόλους κυβέρνησης και μείζονος αντιπολίτευσης.

Παρατηρήστε πώς ορθώνουν επάλληλες γραμμές άμυνας στη διογκούμενη απαξίωση. Ξεκινούν από τη διαπίστωση: «όλοι έχουν ευθύνες». Και μάλιστα, πιο γενναιόδωρα, «όλοι έχουμε ευθύνες». Όλοι αδιακρίτως χωρίς ποσοτικό και ποιοτικό επιμερισμό, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Και βέβαια, αφού όλοι έχουν ευθύνες, ουσιαστικά δεν έχει κανείς.

Ακολουθεί δεύτερη γραμμή, η έννοια – λάστιχο: ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Από το «mea culpa» του Ανδρέα Παπανδρέου (τις είχε εύκολες τις λέξεις ο μακαρίτης) ως την κούφια αυτοκριτική ευφράδεια του Καραμανλή του Β,΄ πριν βυθιστεί στη σιωπή της ανυπαρξίας, η πολιτική ευθύνη εκλαμβάνεται ως σχήμα ρητορικό, ως έξαρση γενναιόφρονος μεγαλοθυμίας που καθιστά περιττή κάθε συζήτηση.

Στην τρίτη γραμμή άμυνας αρθρώνεται η συγγνώμη, ο εξαγνισμός στην κολυμβήθρα της ταπεινότητας. Ζητούν συγγνώμη για όλα, πελατειακές σχέσεις, σπατάλες, αναξιοκρατία, κομματισμό, αδιαφάνεια. Περάστε κόσμε, συγγνώμη για όλα!
Στη μιντιακή άσκηση της πολιτικής η συγγνώμη είναι λέξη υψηλού πολιτικού οφέλους: χωρίς κανένα κόστος προσδίδει αύρα ηθικής ανωτερότητας και νίπτει πολλά ανομήματα (από την όψη μόνο, από πουθενά αλλού). Λέξη ρουά ματ.

Παράλληλα, οργανώνεται επιχείρηση παρθενογένεσης για να εμφανιστεί ο εκάστοτε νέος αρχηγός άσπιλος και αμόλυντος. Αποσιωπώνται συμμετοχή σε κυβερνήσεις, υπουργικές θητείες, συλλογικές αποφάσεις. Τώρα πια, θυμωμένος τιμωρός κραδαίνει τη ρομφαία της κάθαρσης.

Διαλέγω φράσεις, τελευταίας εσοδείας, αμφοτέρων των ηγετών: «βαρίδια του παρελθόντος», «εκείνοι που πλήγωσαν την παράταξη», «εγκληματικές επιλογές και καταιγίδα προβλημάτων που μας κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση». Ο πολιτικός χρόνος συστέλλεται κατά βούληση για να μην περιλαμβάνει τον εκλεκτό, το χτες εξαϋλώνεται μπροστά στη μικροδιαχείριση του σήμερα.

Από κοντά τα στελέχη, ομιλούσες κεφαλές στα τηλεοπτικά πάνελ, διαβεβαιώνουν ότι έχουν επίγνωση της κατάστασης. Χαμηλώνω τον ήχο της συσκευής. Η όψη τους άλλα λέει. «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» αλληλοκατηγορούνται κι αλληλοϋποστηρίζονται. Γηραιά ζευγάρια στο σαλόνι του Τιτανικού χορεύουν το τελευταίο βαλς. Οι ίδιοι είναι που τρέφουν το λαϊκισμό των πρωινάδικων και δίνουν νόημα στις ανέξοδες κραυγές της βολικής ανοησίας: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», «πού πήγαν τα λεφτά», «όλοι ίδιοι είναι», «ο φουκαράς ο λαός που τον κατέστρεψαν οι ηγέτες του».

Κάτι η ελαφρότητα των δυο μεγάλων, κάτι η αμήχανη εθελοτυφλία της Αριστεράς, όλο και μαυρίζει ο ορίζοντας. Ευτυχώς υπάρχουν οι ατέλειωτες Καρατζαφέρειες κωλοτούμπες να μας διασκεδάζουν στις δύσκολες ώρες…

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα