You are currently browsing the tag archive for the ‘Ολυμπιακοί’ tag.

Το 1990 η ΔΟΕ έκανε στην Ελλάδα ένα δώρο: της αρνήθηκε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996. Εκείνη αγνόησε το νεύμα της θεάς τύχης και ποντάρισε ξανά τα ρέστα της στην ολυμπιακή ρουλέτα.

Η μπίλια γύρναγε επτά χρόνια: το Σεπτέμβριο του 1997 ο Σάμαραγκ ανακοίνωνε το όνομα της Αθήνας, τον Αύγουστο του 2004 με ένα «Ευκαριστούμε Ελλάντα» ο Ζ. Ρογκ έκλεινε την αυλαία.

Περιέργως, όταν αναζητούμε τις ρίζες της σημερινής μας κατάστασης αφήνουμε ανέγγιχτη την ολυμπιακή επταετία. Συνεχίζουμε δηλαδή να συντηρούμε τη θηριωδώς κατασκευασμένη αυταπάτη του ολυμπιακού ονείρου, που απαιτούσε να βυθιστούμε στο υπεσχημένο ειδυλλιακό αύριο.

Η «Μεγάλη Ιδέα» επέβαλε δημοσιογραφικό και πολιτικό σιγαστήρα στις αντίθετες φωνές. Δεν ξεχνώ τη μοναξιά όσων αντιδρούσαν στην περιστολή δικαιωμάτων για χάρη της ασφάλειας ή στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των φαραωνικών έργων. Η μιντιακή και πολιτική συναίνεση σήμανε πρωτοφανή ανοχή σε παρακάμψεις της νομιμότητας, απευθείας αναθέσεις, υπερτιμολογήσεις έργων (έως 1700%!).

Μερικοί αντιλέγουν ρωτώντας: Μα δεν έγιναν καλοί αγώνες; Ο Μιχ. Παπαγιαννάκης με ευθυκρισία απαντούσε: «Στον οποιονδήποτε με στοιχειώδεις ικανότητες έδινες εν λευκώ χρήση χρημάτων θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα. Αν οι πόροι σου είναι ατέλειωτοι, τότε τι να λέμε. (…) ένα προβληματάκι τάδε, μια καθυστέρηση τάδε, έλεγαν κυβέρνηση και διοργανωτές ‘πάρτε 50 εκατ. ευρώ, πάρτε 10 εκατ. ευρώ και λύστε το’. Με συγχωρείτε, αλλά φιστίκια είναι τα ευρώ;»

Το αποτέλεσμα; Αθλητικές εγκαταστάσεις ρήμαξαν.  Ολυμπιακά ακίνητα έγιναν αντικείμενο αδιαφανών συναλλαγών. Δημόσια γη άλλαξε χέρια και χρήση σε μια νύχτα. Εκατομμύρια χόρεψαν γύρω από το  ανενεργό C4I των υποκλοπών και των καμερών ασφαλείας. Τα σπουδαιότερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών σχετίζονται με τους Ολυμπιακούς: υποκλοπές, Ζίμενς, απαγωγές, C4I. Ακόμα και το Βατοπέδι είχε σχέση με ολυμπιακά ακίνητα.

Παράλληλα στηνόταν μια κεντρικά καθοδηγούμενη φαρμακοβιομηχανία κατασκευής αθλητών, στα πρότυπα αυταρχικών καθεστώτων. Με την αδιανόητη  σιωπηρή υποστήριξη των πολλών: αλησμόνητη η στιγμή στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν χιλιάδες έλληνες, σαν κακομαθημένα παιδάκια, δεν άφηναν το αγώνισμα να αρχίσει επευφημώντας τον απατεωνίσκο, ντοπαρισμένο «εθνικό ήρωα». Ο  εθνικός τσαμπουκάς ξεφούσκωσε τελικά μαζί με τα μούσκουλα της ομάδας άρσης βαρών.

Εντέλει, οι Ολυμπιακοί ήταν μια αυτοκτονική δι(α)κομματική επιλογή. Οδήγησε σε τεράστια αφαίμαξη εθνικών πόρων χωρίς αντιστοίχιση με εθνικές προτεραιότητες. Πρόκειται για την τρανότερη απόδειξη αποικιοποίησης της πολιτικής από την αγορά και εκχώρησης των στρατηγικών αποφάσεων σε επιχειρηματικά λόμπι.

Η πολιτική κρυβόταν για επτά χρόνια έντρομη πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα: ο πρωθυπουργός διέδιδε υπογείως ότι σύρθηκε στη διεκδίκηση των αγώνων, ωσάν να ήταν ο τελευταίος ανεύθυνος άρχων. Δημοσίως όμως δήλωνε: «Με τους Ολυμπιακούς του 2004 η Ελλάδα θα αναδείξει πλευρές της ολυμπιακής ιδέας που έχουν ξεχαστεί, την άμιλλα απέναντι στην εμπορευματοποίηση» (Κ. Σημίτης, Ζάππειο, 7.9.97).

Και οι πολλοί; Πάλι άμοιροι ευθυνών; Όχι βέβαια. Υπεύθυνοι για μαζική ακρισία και εθνικό παραμύθιασμα. Να δουν οι ξένοι την Ελλάδα που πάντα στο τέλος τα καταφέρνει, έλεγαν. Τώρα πληρώνουμε το λογαριασμό.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως δουν στους Ολυμπιακούς το μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτι της χώρας πριν από την πτώση. Σαν την κ. Αγγελοπούλου, την «γκλάμορους πρωθιέρεια» των αγώνων, έτσι και η Ελλάδα: έκανε γιορτή στο σπίτι ενώ τα πυροτεχνήματά της έκαιγαν τους γύρω λόφους.

«Σκοπός του Ολυμπισμού είναι να θέσει τον αθλητισμό στην υπηρεσία της αρμονικής ανάπτυξης του ανθρώπου, να προαγάγει μια ειρηνική κοινωνία η οποία προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια», διαβάζουμε στον Ολυμπιακό Χάρτη. Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τα παραπάνω, δεν πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για τη στάση μας απέναντι στους διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές, γιατί εκτός των άλλων ούτε τον Ολυμπισμό υπηρετεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στη βίαιη καταστολή και τις συλλήψεις ανθρώπων που διαδήλωναν ειρηνικά. Αναφερόμαστε και στους έλληνες δημοσιογράφους που συναγωνίστηκαν τους κινέζους συναδέλφους τους σε λογοκριτικό οίστρο αποσιωπώντας τη διαμαρτυρία ενώ έκανε τον γύρο του κόσμου. Αναφερόμαστε τέλος στην εκκωφαντική σιωπή σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας που δε βρήκε μια φωνή αλληλεγγύης για τα θύματα της βίας στο Θιβέτ. Η σιωπή αυτή δυστυχώς αντανακλά πλήρως την επιλεκτική ευαισθησία της ελληνικής κοινής γνώμης που ποτέ δε συγκινήθηκε για κρατικά εγκλήματα σε χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Οι μήνες που απομένουν είναι η τελευταία ευκαιρία να πιεστεί η Κίνα μέσω της απειλής για απουσία από την τελετή έναρξης. Όσο πληθαίνουν οι φωνές που την καλούν να τηρήσει τις δεσμεύσεις της για σεβασμό στις ελευθερίες και τα δικαιώματα, τόσο αυξάνει και η ευθύνη των κυβερνήσεων (συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής). Η σιωπή τους μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα αλλά σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ουδετερότητα. Η επίκληση του μη πολιτικού χαρακτήρα των αγώνων είναι βαθύτατα υποκριτική: οι ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν κατεξοχήν γεγονός πολιτικής σημασίας. Χρησιμοποιούνται για να ωραιοποιηθεί η διεθνής εικόνα της διοργανώτριας χώρας, είναι αναπόσπαστα δεμένοι με τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα και συχνά έχουν μεγάλη επίπτωση στα ανθρώπινα δικαιώματα (στο όνομα των αγώνων χιλιάδες κάτοικοι στην Κίνα εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους). Όσοι πριν από την ανάθεση των αγώνων αγνόησαν τις φωνές διαμαρτυρίας για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα ήξεραν ότι αναλάμβαναν ένα ρίσκο. Η ίδια η Κίνα ήξερε ότι αναλάμβανε ένα ρίσκο. Λοιπόν, η παράλληλη λαμπαδηδρομία της οργής που ολοένα κλέβει τη λάμψη των επίσημων τελετών επαληθεύει αυτό το ρίσκο. Μακάρι η φλόγα που θα φτάσει στο Πεκίνο, ως συμβολικό πολιτικό κεφάλαιο, να είναι αχνή αν όχι σβησμένη.

Υστερόγραφο. Η αποκάλυψη του σκανδάλου των αναβολικών (ποιος αμφέβαλλε πως πολλά ελληνικά μετάλλια σκιάζονταν από ένα στρώμα στεροειδών;) δείχνει με τρόπο περίεργο στην ίδια κατεύθυνση: μετά από μια συντεταγμένη πολυετή επιχείρηση χημικής παραγωγής πρωταθλητών, ας αναζητήσουμε τη χαμένη αξιοπρέπεια στηρίζοντας την εκστρατεία ανάδειξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κεντρικό σημείο αυτών των αγώνων.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Οι διαδηλωτές μοναχοί που πλημμυρίζουν καθημερινά τους δρόμους της Μυανμάρ (πρώην Βιρμανίας) έχουν στρέψει τα μάτια πέρα από τα σύνορα της χώρας τους. Αναζητούν σημάδια πως κάποιοι ακούν τους πυροβολισμούς στο ψαχνό, γνωρίζουν για τις επιδρομές στα μοναστήρια, τις μαζικές συλλήψεις. Το πορτοκαλί ποτάμι στους δρόμους αφήνει κάθε μέρα πίσω του νεκρούς και τραυματίες. Συνεχίζει όμως να κυλάει, όλο και πιο αδύναμο.

Η αποφασιστική σιωπή των μοναχών φαντάζει εκκωφαντική μπροστά στην αναποφάσιστη σιωπή της παγκόσμιας κοινότητας. Οι όροι «ήρεμη διπλωματία», «δημιουργική αναζήτηση διεξόδου από την κρίση» φανερώνουν το μέγεθος της υποκρισίας. Συχνά ο κυνισμός είναι απροκάλυπτος. «Θεωρούμε κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν οι τελευταίες εξελίξεις για να ασκηθεί εξωτερική πίεση ή παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις αυτής της κυρίαρχης χώρας ως  αντιπαραγωγικές» δήλωσε το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Η φίλη μας και ομόδοξη Ρωσία για κάποιο λόγο έχει εξασφαλίσει μόνιμα εχέγγυα αντιιμπεριαλισμού. Άρα μια τέτοια απροκάλυπτη στήριξη σε ένα αιμοσταγές καθεστώς δεν γεννά στην Ελλάδα ούτε ένα πικρό σχόλιο, μια διαμαρτυρία. Το φρικτό ιστορικό ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Μυανμάρ μένει στο σκοτάδι: περισσότεροι από 1.600 πολιτικοί κρατούμενοι. Παιδιά -στρατιώτες και καταναγκαστική εργασία. Συστηματική χρήση βασανιστηρίων και άλλων μορφών σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης. Θάνατοι κατά την κράτηση. Η ελευθερία της έκφρασης και της ειρηνικής συνάθροισης ανύπαρκτη, η πρόσβαση στο διαδίκτυο ελεγχόμενη.

Στη Μυανμάρ εκτυλίσσεται η ίδια εκείνη προαιώνια μάχη ανάμεσα στον άοπλο άνθρωπο και στην πάνοπλη εξουσία. Όταν γίνεται κάπου στον κόσμο η μάχη αυτή, κανείς δε δικαιούται να μένει αμέτοχος. Ο Edward McMillan-Scott, αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, στόχευσε κατευθείαν στην καρδιά του ζητήματος: «Η Μπούρμα είναι η μαριονέτα της Κίνας. Οι Ολυμπιακοί είναι ο μόνος μοχλός που διαθέτουμε για να κάνουμε την Κίνα να δράσει. Ο πολιτισμένος κόσμος πρέπει να σκεφτεί σοβαρά τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου για να στείλει το καθαρό μήνυμα πως τέτοιες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι αποδεκτές».

Οι σφαίρες και τα όπλα που δολοφονούν εν ψυχρώ τους διαδηλωτές είναι κινεζικής κατασκευής. Η οικοδόμηση του κινεζικού «κομμουνιστικού καπιταλισμού» χρειάζεται τις ενεργειακές πηγές της Μυανμάρ και νεκρική γαλήνη στην ευρύτερη περιοχή. Το μόνο που μπορεί να ταράξει τα πράγματα είναι η διεθνής κατακραυγή ενόψει των Ολυμπιακών. Κι εδώ η Ελλάδα έχει αυξημένη ηθική ευθύνη ως «διαχειρίστρια» του γενέθλιου τόπου της Ολυμπιακής ιδέας. Ως πρώτο βήμα, ας βρει μια ευκαιρία ο νέος υπουργός Πολιτισμού να θυμίσει στο Πεκίνο τη σχέση μεταξύ ολυμπιακού πνεύματος, ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Προ ημερών επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο βαριά ποινή για τον εμπρησμό κάμερας ασφαλείας. Έπονται παρόμοιες δίκες, γεγονός που φέρνει ξανά στην επιφάνεια τα συστήματα παρακολούθησης σε δημόσιους χώρους.

Η ιστορία γνωστή: η Αθήνα πλημμύρισε από τα εκατοντάδες ηλεκτρονικά μάτια του (αστρονομικού κόστους) συστήματος C4I, κατόπιν προσωρινής αδείας της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Η Αρχή συναίνεσε σε ορισμένες υποχωρήσεις σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων για να επιτευχθεί η ασφαλής τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι προϋποθέσεις όμως που τέθηκαν για τη λειτουργία του συστήματος δεν τηρήθηκαν και η ασφάλεια προσωπικών δεδομένων αποδείχτηκε όνειρο θερινής (ολυμπιακής) νύχτας. Η Αρχή διαπίστωσε με επιτόπια έρευνα πως δεν είχε εγκατασταθεί «λογισμικό απόκρυψης» (πρόγραμμα που εμποδίζει τη λήψη εικόνας από εισόδους, μπαλκόνια και εσωτερικό σπιτιών). Οι ρητές δεσμεύσεις για καταστροφή των αρχείων εντός 7 ημερών αγνοήθηκαν. Από τις 32 κάμερες που υποχρεώθηκε η ΕΛΑΣ να θέσει εκτός λειτουργίας (διότι κατέγραφαν δευτερεύοντες δρόμους, πεζοδρόμους, χώρους συνάθροισης πολιτών), οι 13 βρέθηκαν να λειτουργούν κανονικότατα. Με τεχνάσματα δηλαδή επιχειρείται να παραταθεί η ανεξέλεγκτη λειτουργία τους, αδικώντας και όσους με σοβαρά επιχειρήματα υποστηρίζουν την ελεγχόμενη και λελογισμένη χρήση τους υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Η νομιμότητα πρωτίστως παραβιάζεται από την ίδια την πολιτεία και η Αρχή επέβαλε στην ΕΛΑΣ πρόστιμο!

Με βάση τα παραπάνω, ας δούμε τώρα τις περιπτώσεις καταστροφής καμερών. Πρόκειται για απλές πράξεις βανδαλισμού, όπως παρουσιάζονται; Είναι δηλαδή όμοιες με την καταστροφή ενός φωτεινού σηματοδότη; Μήπως αντίθετα η συμβολική βία κατά της κάμερας απαντά σε μια προηγηθείσα «κρατική παρανομία» και επιπλέον ασκείται στο όνομα ενός υπέρτερου αγαθού, δηλαδή της προστασίας της προσωπικότητας και της ιδιωτικής ζωής; Αν ναι, το αδύνατο σημείο είναι η εν κρυπτώ καταστροφή της κάμερας. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε πως οι «Δον Κιχώτες των καφάο», ακόμα και αν πολεμούν τη δημοκρατική νομιμότητα, στην προκειμένη περίπτωση την τιμούν περισσότερο από εκείνους που υποτίθεται πως τη διαφυλάσσουν. Και πάντως, ιδού η πρόκληση: επώνυμοι ενεργοί πολίτες, στο φως της μέρας, μπορούν παρανομώντας να διεκδικήσουν την τήρηση της νομιμότητας. Η συμβολική, προαναγγελθείσα, δημόσια εξουδετέρωση μιας κάμερας θα αποτελούσε την τελετή λήξης της παρατεταμένης ολυμπιακής εκεχειρίας μεταξύ υπερασπιστών των ατομικών δικαιωμάτων και Μεγάλου Αδελφού. Η πολιτική ανυπακοή (η δημόσια, μη βίαιη, συνειδησιακή αλλά παρ’ όλα αυτά πολιτική δράση που εκδηλώνεται ενάντια στον νόμο, με σκοπό τη μεταβολή του, κατά τον John Rawls) θα ωθούσε στον τερματισμό της διελκυστίνδας μεταξύ Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Εξάλλου, οι «δράστες» δε θα έκαναν τίποτα περισσότερο από το να ανταποκριθούν, έστω και καθυστερημένα, στη δημόσια δήλωση του φίλου συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου που είπε πριν από τους Ολυμπιακούς: «αν μετά τους αγώνες οι κάμερες εξακολουθούν να λειτουργούν, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε».

Οι φτωχές επιδόσεις των ΗΠΑ στα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή νομιμότητα έχουν δικαιολογημένα επισύρει κριτική διεθνώς. Ειδικότερα στη χώρα μας, οι επιδόσεις αυτές ενισχύουν το προϋπάρχον κλίμα επιφυλακτικότητας ή και εχθρότητας απέναντι στην υπερδύναμη. Αφότου μάλιστα η υποχώρηση του αντίπαλου σοβιετικού δέους απενοχοποίησε τον αντιαμερικανισμό για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, έπαψε ο τελευταίος να αποτελεί προνόμιο ή διακριτικό γνώρισμα της αριστεράς. Ουδέν μεμπτόν. Μόνο που η εγχώρια θωπεία σε ανάλογες συμπεριφορές δυο άλλων υπερδυνάμεων υπονομεύει το θετικό χαρακτήρα της προς δυσμάς κριτικής.

Η Ρωσία είναι χώρα ομόδοξη και επιπλέον μάλλον ακόμα υφίσταται, από κεκτημένη ταχύτητα, ο δεσμός της «διεθνιστικής αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης». Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η εγχώρια ανοχή στα κατορθώματά της; Καμιά κατακραυγή για την προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ, την αποδυνάμωση του κοινοβουλίου, την άσκηση ισχυρής πίεσης στη δικαιοσύνη, τη συστηματική κατατρομοκράτηση όσων ασκούν έλεγχο στην εξουσία, τους επανειλημμένους αδιευκρίνιστους θανάτους αδέσμευτων δημοσιογράφων. Νέος νόμος επιβάλλει στις οργανώσεις πολιτών πρωτόγνωρους περιορισμούς, όπως υποχρέωση να δηλώνουν εκ των προτέρων στις αρχές τη σχεδιαζόμενη δράση τους (η οποία μπορεί να απαγορευτεί) και επιτρέπει πρόσβαση των αρχών στα αρχεία και στις εκδηλώσεις τους χωρίς δικαστικές εγγυήσεις. Στο στόχαστρο έχουν βρεθεί όσοι μιλούν για την ανοιχτή πληγή της Τσετσενίας, την εστία εκτεταμένων βασανιστηρίων και «εξαφανίσεων». Οι βασανιστές δε φορούν πια μάσκες όπως παλιότερα, βέβαιοι πως δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν: το Κρεμλίνο αρνήθηκε να επιτρέψει στους παρατηρητές του ΟΗΕ την ελεύθερη πρόσβαση στα μυστικά κέντρα κράτησης.

Πιο μακριά, αλλά ενόψει Ολυμπιακών αρκετά κοντά μας, η Κίνα. Οδεύοντας προς τους αγώνες έχει κάνει ορισμένα θετικά βήματα, όπως ένα επιπλέον στάδιο δικαστικής επανεξέτασης των αποφάσεων καταδίκης σε θάνατο και λιγότερους περιορισμούς στους ξένους δημοσιογράφους. Αυτά όμως επισκιάζονται από την εντατικοποίηση του ελέγχου στα ντόπια ΜΜΕ, τα οποία παίρνουν άδεια πριν αναφερθούν σε «ευαίσθητα» ιστορικά γεγονότα, απαγορεύεται να μεταδώσουν ειδήσεις για 20 ευαίσθητα θέματα, όπως η δικαστική διαφθορά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και υπόκεινται σε «πόιντ σίστεμ», σύμφωνα με το οποίο μπορεί να κλείσουν αν χάσουν βαθμούς λόγω «παραπτωμάτων». Στο Πεκίνο, οικογένειες αποβάλλονται από τα σπίτια τους για να κάνουν χώρο για αθλητικές εγκαταστάσεις και ειρηνικοί ακτιβιστές υποβάλλονται σε κατ’ οίκον περιορισμό για να μη θέσουν ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ και πάλι σιγή ιχθύος.

Οι ΗΠΑ είναι κυρίαρχες στο διεθνές σκηνικό και τους αναλογεί αυξημένος έλεγχος και καταγγελία όταν παρανομούν. Η παράλληλη σιωπή όμως για τα μυστικά Γκουαντάναμο της Ρωσίας στην Τσετσενία και τις κρατήσεις χωρίς δίκη στην Κίνα δεν παρέχει εχέγγυα αμεροληψίας. Επιβεβαιώνεται έτσι πως οι δυο μεγάλες παγίδες στο δημόσιο λόγο για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι συμψηφισμοί και η επιλεκτικότητα.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ένα τέρας έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας. Καταλαμβάνει όσο χώρο του αφήνουμε διαθέσιμο, τρέφεται από την αδυναμία μας. Σαν πλημμυρίδα μετά την 11η Σεπτεμβρίου -αν και η ετοιμασία είχε νωρίτερα αρχίσει- η κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατέκλυσε τον πλανήτη. Μονομερής άσκηση βίας, νέες νομοθεσίες, μυστικές διμερείς συμφωνίες, αυστηρότεροι έλεγχοι, κατάργηση του δικαιώματος ασύλου, βιομετρικά δεδομένα, ειδικές συνθήκες λειτουργίας των δικαστηρίων σε «δίκες τρομοκρατίας».

Το ελληνικό γαϊτανάκι της έκτακτης ανάγκης δεν έχει τέλος. Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τα (δια)δικαστικά στραβοπατήματα περί την 17 Νοέμβρη και ήρθαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Μαζί τους ήρθαν οι κάμερες. Οι πιο μετριοπαθείς είπαν «ας δείξουμε κάποια ανοχή μέχρι το τέλος των αγώνων και μετά, αν χρειαστεί, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε». Μόνο που οι κάμερες έμειναν και το βλοσυρό τους μάτι συνοδεύει κάθε κινητοποίηση στο κέντρο της πόλης, ενώ όσοι μιλούν περί ρύθμισης της κυκλοφορίας κανέναν δεν πείθουν. Ακολούθησαν οι απαγωγές μεταναστών. Οι καλόπιστοι πάλι δυσπιστούσαν. Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις, οι τότε ψευδείς υπουργικές διαψεύσεις δίνουν τώρα τη θέση τους σε μια τεχνηέντως ασαφή επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας. Η χρήση μεθόδων μαφίας από κρατικές υπηρεσίες όμως παραμένει. Ακριβώς όπως με τις μυστικές πτήσεις της CIA. Χιονοστιβάδα οι καταγγελίες πως η Αθήνα αποτέλεσε σταθμό για τα αεροπλάνα- φυλακές. Αιδήμων σιωπή από τις αρχές.

Το αποκορύφωμα είναι οι υποκλοπές. Ένας πλήρης παρακρατικός μηχανισμός με συνεργασία πολυεθνικών εταιριών, ξένων και ενδεχομένως εγχώριων υπηρεσιών. Το τρίπτυχο φοβίζει: αυτονομημένα παράκεντρα εξουσίας, υπόγειες δικτυώσεις με πλήρως έκνομο χαρακτήρα και αντικείμενο, ομολογημένη αδυναμία της πολιτικής εξουσίας να ελέγξει τα πράγματα. Ο υποκλεπτόμενος πρωθυπουργός συμβολίζει την καταρρακωμένη δημοκρατική πολιτεία που ποδηγετείται από το υπερεθνικό και πολυεθνικό παρακράτος.

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιβάλλει τους κανόνες του, άρα γίνεται κανονικό. Οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου που γνωρίζαμε κινδυνεύουν να γίνουν έκτακτες. Τι άλλο χρειάζεται; Δεν είναι σαφές πως ζούμε ήδη με το τέρας; Η απειλή δεν αφορά απλώς τον ένοχο, ούτε καν απλώς τον κατηγορούμενο, αφορά πλέον τον καθένα, γιατί ο καθένας είναι δυνάμει ύποπτος. Τα έκτακτα μέτρα δεν κάνουν διακρίσεις, στοχοποιούν τον γενικό πληθυσμό. Η συναίνεση είναι ασυγχώρητη αφέλεια. Κάθε νέο δήθεν έκτακτο μέτρο πρέπει να συναντά ανυποχώρητη αντίδραση. Να πιέσουμε να ξηλωθεί το πλέγμα των έκτακτων μέτρων που δυσανάλογα περιορίζουν τις ελευθερίες μας στο όνομα της ασφάλειας. Ο λόγος απλός: ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η κρατική εξουσία δεν αυτοπεριορίστηκε οικειοθελώς. Το να περιμένουμε λοιπόν να επανέλθουν αυτομάτως οι προηγούμενες εγγυήσεις των δικαιωμάτων μόλις εκτιμηθεί πως πέρασαν οι έκτακτες συνθήκες είναι ακραία αυταπάτη.

Με τον ανασχηματισμό κλείνει ένας κύκλος στη δημόσια τάξη και τις διεθνείς μας σχέσεις. Τα δύο αυτά πεδία ασκούν πλέον ακόμα μεγαλύτερη, σχεδόν καταλυτική επίδραση σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς ζούμε «την εποχή του παρανοϊκού πολέμου, μια μόνιμη κατάσταση ανάγκης σε πλανητικό επίπεδο» (Σ. Ζίζεκ).

Στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, έφτασε στο τέλος του το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε ο κ. Βουλγαράκης, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής». Οι δυο αυτοί υπουργοί ήταν ιδανικοί ιμάντες μεταφοράς της νέας «χάιτεκ» αστυνόμευσης στα καθ’ ημάς. Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο κ. Βουλγαράκης το αγνόησε. Τον ακούσαμε έκπληκτοι να διαψεύδει την πραγματικότητα για την εμπλοκή Ελλήνων στις απαγωγές Πακιστανών και μετά η φωνή του χάθηκε στον βόμβο των υποκλοπών. Βέβαια, ο κ. Χρυσοχοϊδης οφείλει να είναι πιο φειδωλός στην κριτική του. Κανένας παράνομος μηχανισμός αστυνόμευσης δε στήθηκε το τελευταίο μόλις τετράμηνο πριν από τους Ολυμπιακούς. Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Αναγκαστικά, ενόψει εργασιακού χειμώνα, η καταστολή αλλάζει εστίαση. Θα συνεχίσει ή θα ενταθεί βέβαια η πίεση σε χώρους συνήθων υπόπτων. Όμως, οργανωμένες κοινωνικές ομάδες είναι εκείνες που κυρίως θα βρεθούν αντιμέτωπες με την Αστυνομία. Αυτό, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο να υπάρξουν κι άλλες αποκαλύψεις (τι έγινε αλήθεια με τις πτήσεις της CIA στην Ελλάδα;) οδήγησε τον κ. Βουλγαράκη στην αποχώρηση κι έφερε στην Κατεχάκη έναν Υπουργό Δημόσιας Τάξης με προφίλ περασμένων δεκαετιών.

Στο Υπουργείο Εξωτερικών, μετά τη διετή άπνοια θα ζήσουμε περίοδο υπερκινητικότητας. Προς τα πού; Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε τη θέση της νέας υπουργού σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η έκκληση του ΟΗΕ να κλείσει η φυλακή του Γκουαντανάμο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που σαμποτάρεται από τις ΗΠΑ,  τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Κυρίως όμως ενδιαφέρει η ελληνική θέση και αντίδραση στις υπερατλαντικές πιέσεις για διμερείς συνθήκες ή στις μονομερείς δράσεις των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ζήσαμε δύο χρόνια πλήρους σιωπής και συναίνεσης στα θέματα αυτά. Περιμένουμε να δούμε αν η αλλαγή φρουράς θα σημάνει απλώς πιο ηχηρή συναίνεση, όπως πολλοί φοβούνται.

Πληθαίνουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες για μυστικές πτήσεις αεροσκαφών της CIA στην Ευρώπη και η Ελλάδα ακούγεται ως σταθμός πολλών από τις πτήσεις αυτές. Η κυβέρνηση τηρεί από την πρώτη στιγμή συγκεκριμένη θέση: σιωπά αμήχανη. Εξάλλου, ο προσδιορισμός του χρόνου των περισσότερων πτήσεων είναι από μόνος του αποκαλυπτικός: καλοκαίρι συλλήψεων για την υπόθεση 17 Νοέμβρη, Ολυμπιακοί Αγώνες. Δύσκολα η Αθήνα μπορεί να επικαλεστεί άγνοια, γιατί τότε πρέπει να παραδεχτεί αδυναμία ελέγχου του εθνικού χώρου και μειωμένη εθνική κυριαρχία. Οι υπόλοιπες πτήσεις έντονα «μυρίζουν» Αλ Κάιντα, οπότε ποιος θα τολμούσε να παρέμβει στην υπερατλαντική τρομοεκστρατεία; Οι αποκαλύψεις συμπληρώνουν τις καταγγελίες για απαγωγή περισσότερων από 20 μεταναστών τον Ιούλιο σε τρεις ελληνικές πόλεις, πολυήμερη κράτησή τους σε άγνωστη τοποθεσία και μυστική ανάκρισή τους από ξένους πράκτορες. Εύκολα λοιπόν εξηγείται η περίεργη γλωσσικά και ανάπηρη νοηματικά δήλωση του υφυπουργού κ. Νεράντζη «Είναι ανεπιβεβαίωτες οι πληροφορίες. Δεν υπάρχουν στοιχεία για να επιβεβαιώνουν».

Το θέμα όμως είναι η σιωπή μας. Όχι της κυβέρνησης, αυτής ή της προηγούμενης, αλλά η δική μας. Η προϊούσα εξοικείωσή μας με την αποτρόπαιη όψη του τέρατος. Η αποδοχή της κυνικής μετατροπής όλο και μεγαλύτερων περιοχών του πλανήτη σε ζώνες μειωμένης ισχύος του διεθνούς δικαίου και του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο συμβιβασμός με μια εικονική πραγματικότητα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πού πήγαν τα αντανακλαστικά μας; Και αν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το θέμα πήρε κάποιες διαστάσεις, είναι λυπηρή η αδράνεια στην Ελλάδα. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σιωπούν, οι πολιτικοί φορείς περιορίστηκαν σε μια ολιγόλεπτη μη-συζήτηση στη Βουλή, η δικαιοσύνη αδρανεί (δε θεώρησε άραγε κάποιος δικαστικός λειτουργός άξια διερεύνησης ούτε τα στοιχεία για μυστικές πτήσεις ούτε τις απαγωγές και τον εκφοβισμό;) και την τιμή μας σώζουν μόνο μερικά δημοσιεύματα.

Οι εξελίξεις δεν έχουν τέλος και ό,τι σήμερα φαίνεται απίθανο αύριο μπορεί να επιβεβαιωθεί. Προς τα παρόν, μυστικά κέντρα κράτησης αναφέρονται στη Ρουμανία και την Πολωνία. Τρομάζει όμως κανείς αν αναρωτηθεί πού κρατήθηκαν οι απαχθέντες μετανάστες τον περασμένο Ιούλιο. Τρομάζει μάλιστα ακόμα περισσότερο αν φανταστεί μια αντίστοιχη αμεριμνησία θεσμών και κοινής γνώμης στο υποθετικό σενάριο της αποκάλυψης αντίστοιχου κέντρου στη χώρα μας. Ακραία υπόθεση; Μακάρι.

Ο Γε Γκουοζού και η οικογένειά του εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους για να κατασκευαστεί εκεί κάποιο έργο υποδομής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όταν υπέβαλε αίτημα για διοργάνωση ειρηνικής διαμαρτυρίας συνελήφθη με την κατηγορία της απειλής κατά της κοινωνικής γαλήνης. Καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση.

Οι Ολυμπιακοί έχουν επιτείνει τις συνέπειες της επίσημης πολιτικής των οικονομικών μεταρρυθμίσεων.  Όσοι υφίστανται αυτές τις συνέπειες, εκατομμύρια ανθρώπων, αντιμετωπίζουν την άρνηση στο αίτημα για αποζημίωση, ανεξάρτητα αν πρόκειται για εξώσεις, απαλλοτριώσεις γης ή απολύσεις. Δεδομένου μάλιστα πως η ελευθερία έκφρασης και ο ανεξάρτητος συνδικαλισμός αποτελούν πικρό αστείο στην Κίνα, το Πεκίνο γίνεται συχνά στόχος μαζικών διαμαρτυριών που αντιμετωπίζονται σαν ανατρεπτικές ενέργειες. Όσοι ταξιδεύουν στην πρωτεύουσα για να  αμφισβητήσουν διοικητικές αποφάσεις, μη βρίσκοντας δικαίωση στο τοπικό επίπεδο, συλλαμβάνονται και κρατούνται. Την ίδια ώρα, ο θεσμός της «επανεκπαίδευσης μέσω εργασίας» δίνει τον τόνο στην αντιμετώπιση τάσεων αμφισβήτησης. Αυτή η εξωδικαστική μορφή κράτησης αποφασίζεται από την αστυνομία και ο κρατούμενος δεν έχει πρόσβαση σε δικηγόρο ή ανοιχτή δικαστική διαδικασία. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι «επανεκπαιδεύονται» ακόμα και για 4 χρόνια.

Είναι άξια απορίας η σιωπή που καλύπτει αυτές τις πρακτικές. Η δικαιολογία πως η Κίνα είναι εξαιρετικά κλειστή χώρα δεν επαρκεί. Πολλά στοιχεία εξάλλου είναι γνωστά: ο κομπασμός των αρμοδίων για τις 10.000 εκτελέσεις το χρόνο (μεταξύ άλλων για μη απόδοση φόρου, μεγάλες απάτες κλπ), τα συστηματικά βασανιστήρια, η άρνηση εισόδου σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φαίνεται πως στα μάτια πολλών η Κίνα, ιδίως μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, αποτελεί ελπίδα για ανάσχεση της αμερικανικής μονοκρατορίας. Τέτοιοι μύχιοι πόθοι ή ιδεολογικές συγγένειες δεν μπορούν όμως να δικαιολογήσουν τη διεθνή ανοχή απέναντι στην απροκάλυπτη κρατική βία, ιδίως μάλιστα όταν η ρητορική της καταστολής σε Κίνα και ΗΠΑ είναι ταυτόσημη και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας αναγορεύεται σε υπέρτατο σκοπό. Η ταύτιση αυτή παίρνει ενίοτε κωμικοτραγικές διαστάσεις, όπως στην περίπτωση των 22 μελών της εθνικής κοινότητας Uighur που κρατούνται στη βάση του Γκουαντανάμο ως ύποπτοι για τρομοκρατικές ενέργειες. Η Κίνα ζητά την έκδοσή τους και οι ΗΠΑ αρνούνται διότι αν εκδοθούν κινδυνεύουν με βασανιστήρια ή θανατική ποινή, ακριβώς ό,τι δηλαδή τους απειλεί και στα χέρια των Αμερικανών!

Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τη σφαγή στην Τιενανμέν. Η Ντινγκ Ζιλίν που ίδρυσε τις «Μητέρες της Τιενανμέν» για να ζητήσει δικαιοσύνη για το θάνατο του γιου της και των άλλων φοιτητών, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό για να μην υποβάλει επίσημο αίτημα έρευνας. Αν ζούσε σε άλλη χώρα, η διεθνής αλληλεγγύη θα έφτανε ως την πόρτα του σπιτιού της. Τώρα τη συνοδεύει η εκκωφαντική σιωπή μας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ας υποθέσουμε πως στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών αγώνων η Δήμαρχος Αθηναίων παρέδιδε τη σημαία των αγώνων όχι στο Δήμαρχο του Πεκίνου αλλά της Νέας Υόρκης, της Ουάσιγκτον ή του Λος Άντζελες. Σφυρίγματα θα ακούγονταν στο στάδιο, ενώ θα είχαν προηγηθεί εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και δημοσιογραφικά ρεπορτάζ για την πολιτική Μπους, τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και τη χρήση της θανατικής ποινής. Ευλόγως. Δικαιολογημένες θα ήταν οι διαμαρτυρίες και η Διεθνής Αμνηστία θα συμμετείχε σε αυτές, όπως έχει κάνει όλο το τελευταίο διάστημα.

Απέναντι όμως στην προοπτική της διοργάνωσης των αγώνων από την Κίνα η ελληνική κοινή γνώμη τηρεί στάση μάλλον θετική. Τα ΜΜΕ μιλούν για το θαύμα που πραγματοποιείται στην τεράστια αυτή χώρα. Οι ελάχιστες φωνές διαμαρτυρίας χάνονται στη σιωπή. Χαρακτηριστικά, το Διεθνές Δίκτυο Υποστήριξης του Θιβέτ καταγγέλλει πως τρεις μεγάλες Αθηναϊκές εφημερίδες αρνήθηκαν χωρίς αιτιολόγηση να δημοσιεύσουν πληρωμένη καταχώριση.

Εντούτοις, το επόμενο διάστημα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στην κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα. Τα τέσσερα αυτά χρόνια είναι μοναδική ευκαιρία να πιέσουμε για θεμελιώδεις αλλαγές. Ο Ολυμπιακός Χάρτης, τον οποίο υποτίθεται πως υιοθετεί η διοργανώτρια χώρα προβλέπει «μια ειρηνική κοινωνία που ασχολείται με την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Από την άλλη, οι αγώνες αποτελούν για την κυβέρνηση της Κίνας επίσης μια μοναδική ευκαιρία: θέλει να αναβαπτιστεί στην κολυμπήθρα του διεθνούς αθλητικού κατεστημένου, των μεγάλων ΜΜΕ και των χορηγών.

Η σημερινή κατάσταση δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μαζικές, συστηματικές και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα:

Η χρήση της θανατικής ποινής, ακόμα και για αδικήματα όπως η φοροδιαφυγή ή η σωματεμπορία, έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Χιλιάδες άνθρωποι καταδικάζονται σε θάνατο και εκτελούνται, συχνά μπροστά σε πλήθη στα στάδια που θα φιλοξενήσουν τους αγώνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγους μήνες πριν από την ανάληψη των αγώνων, στο πλαίσιο της αντεγκληματικής της εκστρατείας, η κυβέρνηση θανάτωσε σε τρεις μήνες 1700 ανθρώπους, περισσότερους από όλον τον υπόλοιπο κόσμο μαζί σε τρία χρόνια! Τον Μάρτιο οι αρχές στην επαρχία Yunnan απέκτησαν 17 κινητές μονάδες εκτελέσεων με ένεση για να απλοποιηθούν και επιταχυνθούν οι διαδικασίες!

Όσοι διαμαρτύρονται για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις ή τα δημόσια έργα κινδυνεύουν. Στις μεγάλες πόλεις, όπου σπίτια κατεδαφίζονται για την κατασκευή ολυμπιακών εγκαταστάσεων, οι ιδιοκτήτες συχνά καταλήγουν στη φυλακή επειδή αντέδρασαν. Τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα εξακολουθούν να είναι παράνομα.

Μέλη πνευματικών και θρησκευτικών ομάδων εξακολουθούν να καταπιέζονται και να διώκονται.

Οι πολιτικοί ακτιβιστές διώκονται και φυλακίζονται, η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία. Είναι χαρακτηριστικό πως η χρήση του ίντερνετ για τη διάδοση πολιτικών ιδεών και πληροφοριών μπορεί να οδηγήσει σε πολυετή φυλάκιση. Στις ευαίσθητες πληροφορίες που δεν επιτρέπεται να διακινούνται περιλαμβάνεται ακόμα και η έξαρση του υιού SARS!

Τα βασανιστήρια οι αυθαίρετες κρατήσεις και οι ανέντιμες δίκες αποτελούν συνήθη πρακτική. Ξυλοδαρμοί, ηλεκτροσόκ, κρέμασμα με χειροπέδες, στέρηση τροφής και ύπνου. Εκτός αυτών, η «επανεκπαίδευση μέσω εργασίας» επιτρέπει την κράτηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων έως 3 χρόνια χωρίς καμιά κατηγορία ή δίκη. Αλλά και στις αίθουσες των δικαστηρίων η ανθρώπινη αξιοπρέπεια γελοιοποιείται. Η πρόσβαση στους δικηγόρους περιορίζεται, όσοι διώκονται σχετικά με «κρατικά μυστικά» ή «τρομοκρατία» δικάζονται κεκλεισμένων των θυρών, με βάναυσο περιορισμό των δικαιωμάτων τους.

Στις αυτόνομες περιοχές του Θιβέτ και του Xinjiang οι αρχές συνεχίζουν την σκληρή καταστολή.

Η Κίνα διεξάγει το δικό της «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», σε αγαστή σύμπνοια με τις ΗΠΑ. Στο όνομα αυτού του πολέμου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξευτελίζεται, τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα ακυρώνονται.

Με λίγα λόγια, η Κίνα έχει πολλά δικά της Γκουαντάναμο και οι Ολυμπιακοί αγώνες πρέπει να τα φωτίσουν, όχι να τα συγκαλύψουν.

Πριν από τους αγώνες της Αθήνας, αρκετές οργανώσεις και φορείς διατυπώσαμε τις ανησυχίες μας για ζητήματα δικαιωμάτων που σχετίζονταν με την ασφάλεια των αγώνων. Κάποια ζητήματα είναι ακόμα εκκρεμή και συνεχίζουμε να τα παρακολουθούμε. Κάποια έκλεισαν. Ορισμένοι φόβοι επιβεβαιώθηκαν, άλλοι όχι, ίσως και λόγω της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης.

Θα είμαστε όμως συνεπείς, μόνο αν ευαισθητοποιηθούμε και για τις μείζονες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.

Η Κίνα θέλει τη σιωπή μας ως τους αγώνες. Δεν πρέπει να την έχει.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα