You are currently browsing the tag archive for the ‘πτήσεις CIA’ tag.


Άγνωστο το αποτέλεσμα των εκλογών την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Όλα  όμως δείχνουν ότι διαψεύστηκαν όσοι υποστήριζαν πως το συλλογικό τραυματικό σοκ από τα καμένα δάση θα ανέτρεπε τα πάντα. Το πολιτικό σύστημα ξαναβρήκε σύντομα το βηματισμό του (business as usual, όπως εύστοχα επεσήμανε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης). Τα μεγάλα κομματικά επιτελεία ενέθεσαν στα προγράμματα της τελευταίας στιγμής ψήγματα περιβαλλοντικής πολιτικής. Ενδεχομένως ούτε καν συλλογικό τραυματικό σοκ δεν υπήρξε, ίσως μόνο μια πρόσκαιρη λυπημένη ανάπαυλα. Το σοκ μπορεί να οδηγούσε σε συλλογικό αναστοχασμό, οι συνέπειες του οποίου θα υπερέβαιναν κατά πολύ, ποιοτικά και ποσοτικά, την αναγωγή σε ελάχιστες εκατοστιαίες μονάδες στο κομματικό παίγνιο.

Το θέμα του περιβάλλοντος δεν κατάφερε λοιπόν ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες να αναχθεί σε καίριο, καταλυτικό ζήτημα της προεκλογικής αναμέτρησης. Τρανή απόδειξη, πραγματική ύβρις, η εκχώρηση γης προς τουριστική εκμετάλλευση. Στην παραλία της Ζαχάρως! Είκοσι ημέρες μετά τις φωτιές και τέσσερις πριν από τις εκλογές! Με την εύγλωττη σιωπή του αντίπαλου κόμματος!

Πώς μπορούσαμε να ελπίζουμε υπό τέτοιες συνθήκες πως ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έβρισκαν τη θέση τους στις προγραμματικές δεσμεύσεις των κομμάτων; Αμάχητο τεκμήριο η ανταπόκριση στο προεκλογικό ερωτηματολόγιο της Διεθνούς Αμνηστίας: απάντησαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αναγέννηση και οι Οικολόγοι Πράσινοι. Με αποκλίσεις ως προς το περιεχόμενο, με θέσεις που ως επί το πλείστον συνέπιπταν με τις θέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας αλλά και με ορισμένες αποκλίσεις που έδειξαν πως οι απαντήσεις ήταν γνήσιες και ουσιαστικές.

Είναι αυτονόητο πως η σιωπή των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, αποτέλεσμα ελπίζουμε προεκλογικής ολιγωρίας, δεν αρκεί για να εκλείψουν τα ανοιχτά θέματα δικαιωμάτων από την ημερήσια διάταξη της επόμενης μέρας. Μπροστά μας βρίσκονται οι συνέπειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων (χωρίς διερεύνηση παραμένουν οι υποκλοπές, οι έκνομες μεταγωγές και οι 64 πτήσεις της CIA που διήλθαν από την Ελλάδα, οι απαγωγές των Πακιστανών μεταναστών). Μπροστά μας βρίσκονται τα περιστατικά χρήσης βίας από την πλευρά της αστυνομίας. Μπροστά μας βρίσκονται τα προβλήματα του σωφρονιστικού συστήματος. Μπροστά μας βρίσκεται η ένταση γύρω από τα κοινωνικά δικαιώματα. Όχι μόνο σχετικά με το ασφαλιστικό που θα βρεθεί στο επίκεντρο το επόμενο διάστημα αλλά και με τα κοινωνικά δικαιώματα ιδιαίτερων ομάδων του πληθυσμού όπως οι Ρομά και οι μετανάστες. Μπροστά μας βρίσκονται βέβαια και τα μεγάλα θέματα περιβάλλοντος, οι κοινωνικές συνέπειες από την πρόσφατη καταστροφή, η μάχη για τη σωτηρία του αστικού και περιαστικού πρασίνου. Ας ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα με αυτή τη δική μας φανερή ατζέντα, στον αντίποδα της φημολογούμενης κρυφής ατζέντας ορισμένων υποψηφίων.

Την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφθηκαν τη χώρα μας δυο ξένοι. Η Αϊρίν Χαν, γενική γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, ήρθε προσκεκλημένη του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Συναντήθηκε με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε έπειτα τις ανησυχίες της σε διεθνές δελτίο τύπου. Οι ευάλωτες ομάδες –γυναίκες, μειονότητες, πρόσφυγες και μετανάστες- βρίσκονται στο επίκεντρο. Ειδικότερα, οι συνθήκες κράτησης των αιτούντων άσυλο συνιστούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Ο αποκλεισμός τους από κάθε επαφή με δικηγόρο ή οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων, όπως συμβαίνει αυτήν ακριβώς τη στιγμή με  τους 100 ανθρώπους που κρατούνται στα Χανιά, είναι ανεπίτρεπτος. Εξάλλου, η ενδοοικογενειακή βία δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο που, αν και θετικό βήμα, εξακολουθεί να έχει σημαντικές ατέλειες, προκρίνοντας τη διατήρηση του θεσμού της οικογένειας ως προτεραιότητα έναντι της προστασίας και αποκατάστασης τους θύματος. Τέλος, η σεξουαλική δουλεία, το εμπόριο γυναικών, ανθεί με τη συνυπευθυνότητα αρχών και πελατών -συμπολιτών μας.

Ο δεύτερος ξένος επισκέπτης ήταν ο Ντικ Μάρτι, ο Ελβετός γερουσιαστής που ερεύνησε για λογαριασμό του Συμβουλίου της Ευρώπης τις μυστικές πτήσεις της CIA. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Τζορτζ Μπους να παραδεχθεί ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες μετέφεραν από ευρωπαϊκές χώρες υπόπτους για την τρομοκρατία. Οι δυο επισκέπτες μίλησαν για τις ελληνικές παράπλευρες απώλειες του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Την ίδια ώρα που η κ. Χαν ζητούσε πραγματική έρευνα για τους απαχθέντες Πακιστανούς μετανάστες, ο κ. Μάρτι εγκαλούσε την ελληνική κυβέρνηση για την απροθυμία της να διερευνήσει τις καταγγελίες για παράνομες πτήσεις. Δεν πρόκειται για σατανική συνωμοσία δυο ανθελλήνων. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε καν γνωρίζονται. Απλώς, λένε το αυτονόητο, πως οι ενδείξεις εμπλοκής της χώρας μας είναι υπαρκτές και ισχυρές. Οι απαχθέντες μετανάστες δηλώνουν ότι αναγνώρισαν ακόμα και το μέρος όπου κρατήθηκαν. Ως πότε ο κ. Πολύδωρας θα κρύβεται πίσω από το δάχτυλο των πρακτόρων της ΕΥΠ; Από την άλλη, οι 108 πτήσεις πραγματοποιήθηκαν. Δεν μπορεί η κ. Μπακογιάννη να προσπερνά την υπόθεση δηλώνοντας απλώς πως η Ελλάδα δεν πήρε μέρος στην παράνομη μεταφορά «υπόπτων». Οφείλουν και οι δύο να ερευνήσουν τις καταγγελίες και το γνωρίζουν. Επιπλέον, αφού οι μισές πτήσεις της CIA έγιναν επί ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιπες επί ΝΔ, είναι ευεξήγητη η αιδήμων σιωπή τόσο της κυβέρνησης όσο και της κατά τα άλλα λαλίστατης αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ επιλεκτικά να σιωπούν. Οφείλουν και εκείνοι εξηγήσεις. Η λειτουργία ενός πλήρους παρακρατικού μηχανισμού με τη συνεργασία ξένων και εγχώριων υπηρεσιών θέτει σε σοβαρή δοκιμασία ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα και το κράτος δικαίου.

Ο πρώην Δημόσιας Τάξης και νυν Πολιτισμού κ. Βουλγαράκης υποστήριζε από καιρό πως έχει «στοχοποιηθεί». Μετά ήρθε η έκρηξη βόμβας κοντά στο σπίτι του και διατυπώθηκε επισήμως η άποψη πως η επίθεση ήταν αποτέλεσμα της στοχοποίησής του. Χρειάζονται όμως δυο βάναυσες στρεβλώσεις της πραγματικότητας για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο.

Από τη μια, ο κ. Βουλγαράκης δε βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής (προσοχή! της κριτικής, όχι της βίας) για λόγους προσωπικούς. Ήταν ο αρμόδιος για την εν Ελλάδι εφαρμογή της παγκόσμιας «αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας» και το έκανε με αξιοζήλευτο ζήλο. Σε γενικές γραμμές όπως και ο προκάτοχός του, για να είμαστε δίκαιοι. Για τον λόγο αυτόν, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε βέβαια να είναι πιο μετρημένη. Εύκολα θυμάται κανείς πώς και πότε ξεκίνησαν όλα αυτά: την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη από κοινού συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχτιζαν το νέο πλέγμα της αντιτρομοκρατίας. Βέβαια, ο κ. Βουλγαράκης επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο και επέτρεψε, ανέχτηκε, αποσιώπησε την κατά γράμμα εφαρμογή των αγριότερων από τις υπερατλαντικές εμπνεύσεις. Γιατί τι άλλο είναι η απαγωγή των Πακιστανών παρά η ελληνική εκδοχή των ανακριτικών πτήσεων της CIA; Μήπως το δικό μας σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι η ελληνική έκφανση του πλανητικού Μεγάλου Αδερφού; Άρα, ο κ. Βουλγαράκης υπέστη οξεία κριτική διότι εντός του πεδίου της πολιτικής του ευθύνης εφαρμόστηκε πολιτική περιστολής δικαιωμάτων και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως διαπράχτηκαν παράνομες πράξεις. Όχι διότι εν γένει κάποιοι αποφάσισαν να τον στοχοποιήσουν.

Η δεύτερη λογική ακροβασία συνδέει ευθέως την κριτική με τη βόμβα. Υποστηρίζει πως η δημοσιοποίηση μιας αποδεδειγμένης ή ενδεχόμενης παρανομίας, το δελτίο τύπου μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, η απόφαση μιας Ανεξάρτητης Αρχής, η τοποθέτηση ενός πολιτικού φορέα, ακόμα και το πόρισμα ενός εισαγγελέα μπορούν να οπλίσουν έναν αυτόκλητο τιμωρό. Τίθεται λοιπόν ευθέως ένα ερώτημα: όταν ένας θιασώτης της αυτοδικίας καταδικάζει στο όνομα της δικής του δικαιοσύνης, όταν δηλαδή σε καιρό δημοκρατίας η βόμβα εντέλλεται να εκφράσει την υποτιθέμενη λαϊκή βούληση, όσοι είχαν ασκήσει κριτική στο θύμα της τυφλής βίας γίνονται συνένοχοι;  Μα τότε η θεωρία της «στοχοποίησης» οδηγεί σε πέπλο σιωπής! Το Ουοτεργκέιτ μένει κρυφό μήπως πάθει κάτι ο Νίξον; Δεν καταγγέλλεται ο πόλεμος του Ιράκ μήπως κάποιος τρελός πυροβολήσει τον Μπους; Η βόμβα δηλαδή θα καθορίσει τα όρια άσκησης των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων; Τότε, η εκάστοτε εξουσία αποκτά ένα επιπλέον εργαλείο για να περιστείλει τον δημοκρατικό έλεγχο: θα κατηγορεί τους αντιπάλους της για «στοχοποίηση».

Ο τρόπος που χειρίστηκε ο κ. Βουλγαράκης τις καταγγελίες περί απαγωγής των Πακιστανών μεταναστών είναι ανεπίτρεπτος. Δε διδάχτηκε τίποτα ο υπουργός από το πάθημα του ιρλανδού ομολόγου του που βασίστηκε στις διαβεβαιώσεις της Κοντολίζα Ράις και αλαζονικά προκάλεσε όποιον είχε πληροφορίες για τις πτήσεις της CIA να τον ενημερώσει. Η Διεθνής Αμνηστία δημοσιοποίησε αμέσως αναλυτικά στοιχεία για τουλάχιστον 50 προσγειώσεις στο αεροδρόμιο Σάνον (και 800 πτήσεις συνολικά στην Ευρώπη). Γιατί ο δικός μας υπουργός κράτησε εξίσου απόλυτη στάση και μένει τώρα πλήρως εκτεθειμένος; Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών δείχνουν πως στελέχη της ΕΥΠ συμμετείχαν στις παράνομες ενέργειες και ο Υπουργός τελούσε εν γνώσει. Οι διαψεύσεις του διαψεύδονται. Το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε στην οδό Κατεχάκη, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής», έφτασε στο τέλος του.

Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες επιχειρησιακές προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο υπουργός το αγνόησε. Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Και σα να μην έφτανε αυτό, μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται το υπερεθνικό πλέγμα καταστολής. Ο χορός ξένων πρακτόρων στο ευρωπαϊκό έδαφος δεν έχει τέλος.

Το διεθνές σκηνικό για τον κ. Βουλγαράκη (και τους ευρωπαίους ομολόγους του) είναι ναρκοθετημένο. Θα μπορούσε να επικαλεστεί την ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, να υποσχεθεί διαφάνεια. Όταν όμως ο Υπουργός Δικαιοσύνης φρονίμως ποιών υπέδειξε την οδό της νομιμότητας παραγγέλνοντας εισαγγελική έρευνα, ο κ. Βουλγαράκης επέλεξε να διαφοροποιηθεί, βασιζόμενος προφανώς στην ελπίδα στεγανότητας του κτιρίου της Κατεχάκη. Την ώρα που έβγαιναν στο φως τα ονόματα των πρακτόρων της ΕΥΠ που απήγαγαν μετανάστες, εκείνος καλούσε «τα μέλη της πακιστανικής κοινότητας που θέλουν να παραμείνουν στη χώρα μας να εμπιστεύονται και να συνεργάζονται με τις υπηρεσίες ασφαλείας». Ποιες αρχές ασφαλείας κ. Υπουργέ, αυτές που τους απήγαγαν και τους ανέκριναν μυστικά, αυτές που τους απείλησαν; Και πώς αλλιώς ακούγεται η έκκλησή σας στα αυτιά των πακιστανών, ενώ διεξάγεται δικαστική έρευνα, αν όχι σαν έμμεση απειλή απέλασης; Τα κατευθυνόμενα παραπολιτικά σχόλια που αποδίδουν τις αποκαλύψεις σε έριδες και αλληλοκαρφώματα υπουργών επιχειρούν να στρέψουν αλλού τη συζήτηση. Εμείς όμως περιμένουμε το τέλος της  εισαγγελικής έρευνας. Και πάντως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, η περιφρόνηση του κ. Βουλγαράκη προς τους θεσμούς, την αλήθεια και την κοινή λογική είναι ανεπίτρεπτη για υπουργό δημοκρατικής κυβέρνησης.

Πληθαίνουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες για μυστικές πτήσεις αεροσκαφών της CIA στην Ευρώπη και η Ελλάδα ακούγεται ως σταθμός πολλών από τις πτήσεις αυτές. Η κυβέρνηση τηρεί από την πρώτη στιγμή συγκεκριμένη θέση: σιωπά αμήχανη. Εξάλλου, ο προσδιορισμός του χρόνου των περισσότερων πτήσεων είναι από μόνος του αποκαλυπτικός: καλοκαίρι συλλήψεων για την υπόθεση 17 Νοέμβρη, Ολυμπιακοί Αγώνες. Δύσκολα η Αθήνα μπορεί να επικαλεστεί άγνοια, γιατί τότε πρέπει να παραδεχτεί αδυναμία ελέγχου του εθνικού χώρου και μειωμένη εθνική κυριαρχία. Οι υπόλοιπες πτήσεις έντονα «μυρίζουν» Αλ Κάιντα, οπότε ποιος θα τολμούσε να παρέμβει στην υπερατλαντική τρομοεκστρατεία; Οι αποκαλύψεις συμπληρώνουν τις καταγγελίες για απαγωγή περισσότερων από 20 μεταναστών τον Ιούλιο σε τρεις ελληνικές πόλεις, πολυήμερη κράτησή τους σε άγνωστη τοποθεσία και μυστική ανάκρισή τους από ξένους πράκτορες. Εύκολα λοιπόν εξηγείται η περίεργη γλωσσικά και ανάπηρη νοηματικά δήλωση του υφυπουργού κ. Νεράντζη «Είναι ανεπιβεβαίωτες οι πληροφορίες. Δεν υπάρχουν στοιχεία για να επιβεβαιώνουν».

Το θέμα όμως είναι η σιωπή μας. Όχι της κυβέρνησης, αυτής ή της προηγούμενης, αλλά η δική μας. Η προϊούσα εξοικείωσή μας με την αποτρόπαιη όψη του τέρατος. Η αποδοχή της κυνικής μετατροπής όλο και μεγαλύτερων περιοχών του πλανήτη σε ζώνες μειωμένης ισχύος του διεθνούς δικαίου και του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο συμβιβασμός με μια εικονική πραγματικότητα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πού πήγαν τα αντανακλαστικά μας; Και αν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το θέμα πήρε κάποιες διαστάσεις, είναι λυπηρή η αδράνεια στην Ελλάδα. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σιωπούν, οι πολιτικοί φορείς περιορίστηκαν σε μια ολιγόλεπτη μη-συζήτηση στη Βουλή, η δικαιοσύνη αδρανεί (δε θεώρησε άραγε κάποιος δικαστικός λειτουργός άξια διερεύνησης ούτε τα στοιχεία για μυστικές πτήσεις ούτε τις απαγωγές και τον εκφοβισμό;) και την τιμή μας σώζουν μόνο μερικά δημοσιεύματα.

Οι εξελίξεις δεν έχουν τέλος και ό,τι σήμερα φαίνεται απίθανο αύριο μπορεί να επιβεβαιωθεί. Προς τα παρόν, μυστικά κέντρα κράτησης αναφέρονται στη Ρουμανία και την Πολωνία. Τρομάζει όμως κανείς αν αναρωτηθεί πού κρατήθηκαν οι απαχθέντες μετανάστες τον περασμένο Ιούλιο. Τρομάζει μάλιστα ακόμα περισσότερο αν φανταστεί μια αντίστοιχη αμεριμνησία θεσμών και κοινής γνώμης στο υποθετικό σενάριο της αποκάλυψης αντίστοιχου κέντρου στη χώρα μας. Ακραία υπόθεση; Μακάρι.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα