You are currently browsing the tag archive for the ‘Σαμαράς’ tag.

Είναι άσκηση υψηλής δυσκολίας η σύνταξη ενός οδικού χάρτη για την προστασία των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ελλάδα της ύφεσης και της ακραίας λιτότητας. Οι επιπτώσεις δημοσιονομικών συνθηκών και πολιτικών επιλογών δυσχεραίνουν τη χαρτογράφηση του πεδίου των δικαιωμάτων και την προτεραιοποίηση των αναγκών. Γιατί από τα κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά (υγεία, εκπαίδευση, στέγη, νερό) ως τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, τα τελευταία χρόνια επιφύλασσαν μεγάλη ή επαπειλούμενη επιδείνωση. Ο κύκλος των ευάλωτων ομάδων ολοένα διευρύνεται, συμπαρασύροντας τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης. Και ιδίως τώρα επιβεβαιώνεται το αλληλένδετο και το αδιαίρετο των δικαιωμάτων: πλανώνταν οικτρά όσοι πίστευαν ότι μπορούσε η ακραία ύφεση να αφήσει ανεπηρέαστα τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, όσοι έβλεπαν λιτότητα στα αγαθά χωρίς λιτότητα στη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όταν η Ευρώπη μιλάει για ελευθερία έκφρασης, η ελληνική κυβέρνηση ορκίζεται στον φόβο. Όταν η Ευρώπη απορρίπτει το θρησκευτικό μίσος, Λεπέν, Φάραντζ, Σαμαράς σπεκουλάρουν στο αίμα των θυμάτων. Όταν η Ευρώπη λέει όχι στον φανατισμό, ο έλληνας πρωθυπουργός κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους των νεοναζί.
Τώρα είναι τα δύσκολα. To Je Suis Charlie λέει όχι στον φονταμενταλισμό. Οι Γερμανοί πατριώτες του Pegida λένε όχι στον φονταμενταλισμό. Όμως το ένα όχι από το άλλο τα χωρίζει ωκεανός.
Ή αλλιώς, όσοι είδαν Charlie Hebdo και θυμήθηκαν φράχτες στον Έβρο είναι εχθροί της Ευρώπης που θέλουμε. Όσοι απαντούν στον ισλαμοφασισμό με ισλαμοφοβία για να πάρουν ψηφαλάκια είναι εχθροί μας.
Και ένα τελευταίο. Επειδή πολλά ακούω για ελευθεροτυπία και ελεύθερη έκφραση, να θυμηθούμε ότι το κράτος μας σφύριζε αδιάφορα όταν ο Παναγιώταρος, επικεφαλής αγέλης τετραπόδων, κακοποιούσε καλλιτέχνες και κοινό έξω από το θέατρο Χυτήριο (οι καλλιτέχνες διώχθηκαν για βλασφημία…). Θα ήθελα δηλαδή να δω τι θα λέγανε πολλοί με τα σκίτσα του Charlie Hebdo για τον Θεό και τον Χριστούλη στα ελληνικά να κρέμονται στα περίπτερα.
Με μια κουβέντα, μάγκες μου, τώρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα.

Η ΕΡΤ, ο Σακκάς, ο Αντετοκούνμπο και η νομιμότητα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Λιτότητα και ανθρώπινα δικαιώματα» ήταν ο τίτλος των εκδηλώσεων σε Βερολίνο και Βρυξέλες. Μιλήσαμε (Ισπανός, Ιρλανδός, Έλληνας) σε κοινό στοχευμένο και υποψιασμένο: στελέχη ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, βουλευτές, κρατικοί αξιωματούχοι, εκπρόσωποι πρεσβειών, διεθνείς θεσμοί προστασίας δικαιωμάτων, ομοσπονδίες συνδικάτων. Όλοι ήθελαν να μάθουν για τις χώρες της λιτότητας και κυρίως το ακραίο ελληνικό παράδειγμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στο ζήτημα των διοδίων και των συμβάσεων παραχώρησης καταγγέλλονται πολλές σκανδαλιστικές και σκανδαλώδεις λεπτομέρειες. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κωφεύει. Σε ό,τι ειδικότερα αφορά στον δήμαρχο Στυλίδας, το δικαστήριο θα κρίνει τις πράξεις του σε σχέση με τον σκοπό που επεδίωκε. Ελπίζω ότι ο κ. Γκλέτσος θα υποστηρίξει μέχρι τέλους την ενέργειά του καταβάλλοντας το οποιοδήποτε τίμημα. Ειδάλλως, πολιτική ανυπακοή χωρίς ποινή θα σήμαινε εκ του ασφαλούς παλικαριά.

Εμείς θα σταθούμε στην αισθητική πλευρά της εκστρατείας Γκλέτσου για τη νέα σεισάχθεια. Σαν πρωταγωνιστής σε πολεμικό έπος του Τζέιμς Πάρις, δήλωσε έτοιμος να πέσει ηρωικά, ο πρώτος νεκρός στη μάχη κατά της ξένης κατοχής. Όταν μάλιστα ο σιδηροδέσμιος πλην ανυπόταχτος δήμαρχος φαντασιώθηκε ότι το σπάσιμο της μπάρας αποτελεί την απαρχή κοινωνικής εξέγερσης, η ένταση απογειώθηκε. Ας είναι καλά. Η μεταπήδηση από τα πλατό στην αυτοδιοίκηση με μια φιγούρα ζεϊμπέκικου κι ένα μάγκικο ανδροπρεπέστατο «όπα!» μάς χάρισε στιγμές ιλαρής γραφικότητας. Μπρούτα Αριστερά με lifestyle αρρενωπότητα.

Από την άποψη αυτή, ο κ. Γκλέτσος διεκδικεί να αποτελέσει στην πράξη το φωτογραφικό νεγκατίφ του κ. Φ. Κρανιδιώτη, συμβούλου του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Εκείνος υπερασπίζεται με όρους ανδροπρέπειας την ιδεολογική καθαρότητα του πολιτικού του χώρου. Πολεμά με τη γραφίδα του «ντιντίδες» και «αδελφίστικα κόλπα» που νοθεύουν το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος. Παλαιότερα, είχε παραπέμψει στους «δίδυμους αδένες του» υπερασπιζόμενος τους αιμοβόρους λιμενικούς που παρέλαυναν κραυγάζοντας συνθήματα για το δέρμα των γειτονικών λαών. Συνηθίζει επίσης με λεπτότητα και στιλιστική χάρη να περιγράφει τους ιδεολογικούς του αντιπάλους λέγοντας: «Κατά την κοψιά και η περπατησιά. Σκυφτοί. Ένεκα και του γνωστού πάθους». Και βέβαια, όταν απευθύνεται σε όσους μπορεί να ενοχλούνται από τα λόγια του τους προσφωνεί «κορίτσια».

Του ενός ο ανδρισμός πλημμυρίζει τις οθόνες, του άλλου ξεχύνεται από τις λέξεις. Ο πρώτος διεκδικεί κοινωνική δικαιοσύνη στους αγρούς, σαν άλλος «μάτσο» Μαρίνος Αντύπας, ο δεύτερος πατάσσει τις εκθηλυμένες συνειδήσεις που κηλιδώνουν εθνικά δίκαια και κομματική ορθοφροσύνη. Ο ένας πάντα έτοιμος να ασκήσει σωματική βία (το έχει αποδείξει επανειλημμένα), ο άλλος εκτοξεύει αφειδώλευτα τη λεκτική του βία. Βλέπετε, στους σύγχρονους πολιτικούς αγώνες δεν έχουν χάσει και τα προνεωτερικά εργαλεία τον ρόλο τους.

Αντέχει ακόμα λοιπόν ο ανδρισμός ως πολιτικό επιχείρημα. Ο αμφισβητούμενος των αντιπάλων ανδρισμός συνεπάγεται μειωμένο κύρος, ο δικός μας -διαρκώς αποδεικνυόμενος και επιδεικνυόμενος- είναι τεκμήριο ισχύος. Εξάλλου, η πολιτική είναι παιχνίδι για άντρες: «οι πολιτικοί πρέπει να τιμούν τα παντελόνια που φοράνε» (Ντόρα Μπακογιάννη!).

Πρόκειται για περιπτώσεις όπου ασκείται η πολιτική της τεστοστερόνης. Κάποιοι θα γελάσουν. Άλλοι θα πουν ότι είναι ενδεικτικές για τις πολιτικές και αισθητικές επιλογές συγκεκριμένων κομματικών φορέων και ψηφοφόρων. Φοβάμαι πως το ζήτημα αφορά πολύ περισσότερους.


GENTLEMEN,

συνεχίζουμε την περιοδεία μας,

πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια του Αιγαίου.

(Γ. Σεφέρης, Ο Στρατής Θαλασσινός στη Νεκρή Θάλασσα)

Ποια είναι η αντίδραση του πολιτικού προσωπικού στον παγωμένο φόβο που απειλεί να μας βυθίσει σε βάθη πρωτόγνωρα; Μιλώ κυρίως για τις αντιδράσεις όσων εναλλάσσονται χρόνια τώρα σε ρόλους κυβέρνησης και μείζονος αντιπολίτευσης.

Παρατηρήστε πώς ορθώνουν επάλληλες γραμμές άμυνας στη διογκούμενη απαξίωση. Ξεκινούν από τη διαπίστωση: «όλοι έχουν ευθύνες». Και μάλιστα, πιο γενναιόδωρα, «όλοι έχουμε ευθύνες». Όλοι αδιακρίτως χωρίς ποσοτικό και ποιοτικό επιμερισμό, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Και βέβαια, αφού όλοι έχουν ευθύνες, ουσιαστικά δεν έχει κανείς.

Ακολουθεί δεύτερη γραμμή, η έννοια – λάστιχο: ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Από το «mea culpa» του Ανδρέα Παπανδρέου (τις είχε εύκολες τις λέξεις ο μακαρίτης) ως την κούφια αυτοκριτική ευφράδεια του Καραμανλή του Β,΄ πριν βυθιστεί στη σιωπή της ανυπαρξίας, η πολιτική ευθύνη εκλαμβάνεται ως σχήμα ρητορικό, ως έξαρση γενναιόφρονος μεγαλοθυμίας που καθιστά περιττή κάθε συζήτηση.

Στην τρίτη γραμμή άμυνας αρθρώνεται η συγγνώμη, ο εξαγνισμός στην κολυμβήθρα της ταπεινότητας. Ζητούν συγγνώμη για όλα, πελατειακές σχέσεις, σπατάλες, αναξιοκρατία, κομματισμό, αδιαφάνεια. Περάστε κόσμε, συγγνώμη για όλα!
Στη μιντιακή άσκηση της πολιτικής η συγγνώμη είναι λέξη υψηλού πολιτικού οφέλους: χωρίς κανένα κόστος προσδίδει αύρα ηθικής ανωτερότητας και νίπτει πολλά ανομήματα (από την όψη μόνο, από πουθενά αλλού). Λέξη ρουά ματ.

Παράλληλα, οργανώνεται επιχείρηση παρθενογένεσης για να εμφανιστεί ο εκάστοτε νέος αρχηγός άσπιλος και αμόλυντος. Αποσιωπώνται συμμετοχή σε κυβερνήσεις, υπουργικές θητείες, συλλογικές αποφάσεις. Τώρα πια, θυμωμένος τιμωρός κραδαίνει τη ρομφαία της κάθαρσης.

Διαλέγω φράσεις, τελευταίας εσοδείας, αμφοτέρων των ηγετών: «βαρίδια του παρελθόντος», «εκείνοι που πλήγωσαν την παράταξη», «εγκληματικές επιλογές και καταιγίδα προβλημάτων που μας κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση». Ο πολιτικός χρόνος συστέλλεται κατά βούληση για να μην περιλαμβάνει τον εκλεκτό, το χτες εξαϋλώνεται μπροστά στη μικροδιαχείριση του σήμερα.

Από κοντά τα στελέχη, ομιλούσες κεφαλές στα τηλεοπτικά πάνελ, διαβεβαιώνουν ότι έχουν επίγνωση της κατάστασης. Χαμηλώνω τον ήχο της συσκευής. Η όψη τους άλλα λέει. «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» αλληλοκατηγορούνται κι αλληλοϋποστηρίζονται. Γηραιά ζευγάρια στο σαλόνι του Τιτανικού χορεύουν το τελευταίο βαλς. Οι ίδιοι είναι που τρέφουν το λαϊκισμό των πρωινάδικων και δίνουν νόημα στις ανέξοδες κραυγές της βολικής ανοησίας: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», «πού πήγαν τα λεφτά», «όλοι ίδιοι είναι», «ο φουκαράς ο λαός που τον κατέστρεψαν οι ηγέτες του».

Κάτι η ελαφρότητα των δυο μεγάλων, κάτι η αμήχανη εθελοτυφλία της Αριστεράς, όλο και μαυρίζει ο ορίζοντας. Ευτυχώς υπάρχουν οι ατέλειωτες Καρατζαφέρειες κωλοτούμπες να μας διασκεδάζουν στις δύσκολες ώρες…

Αποτελεί ιστορική τομή η συζήτηση περί ιθαγένειας στο υπουργικό συμβούλιο και στη Βουλή. Ο τρόπος που η κυβέρνηση ανοίγει αυτό το θέμα – ταμπού και η πρώτη αντίδραση ολόκληρης σχεδόν της αντιπολίτευσης δείχνουν νηφαλιότητα και διάθεση για σοβαρή πολιτική συζήτηση. Διαφάνηκε μάλιστα ήδη μια διαφορετική προσέγγιση της ίδιας της έννοιας της ιθαγένειας. Από τη μια, αντιμετωπίζεται ως μέσο κοινωνικής ένταξης (Παπανδρέου: Η χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών είναι ένα στοίχημα που η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μην κερδίσει. Ο φόβος είναι κακός οδηγός). Από την άλλη, αντιμετωπίζεται ως έπαθλο προς όσους εντάσσονται ομαλά (Σαμαράς: Ελάτε πρώτα να συζητήσουμε χωρίς βιασύνη τα κριτήρια, ώστε να προστατέψουμε και τους έντιμους μετανάστες και την αφομοίωσή τους με κοινωνική συνοχή). Έχουμε από αυτή τη στήλη συχνά υποστηρίξει την πρώτη αντίληψη, αυτό όμως δε μειώνει την αξία της δεύτερης. Συνδυαστικά οι δυο αντιλήψεις θέτουν τους όρους για τη συζήτηση που γίνεται ή έχει γίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Ελλοχεύει βέβαια ο κίνδυνος της εύκολης ρητορείας καθώς κάποιοι επιχειρούν να μεταθέσουν τη συζήτηση στο πεδίο του φόβου. Ευτυχώς η προσπάθεια αυτή γίνεται μόνο από έναν κομματικό σχηματισμό, προορισμένο και καταδικασμένο να τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος, όπως κάνει συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Ήδη επιχειρεί νοηματικές συγχύσεις που διασπείρουν το φόβο: το ζήτημα της ιθαγένειας αφορά «λαθρομετανάστες», πρόκειται για Δούρειο Ίππο της παγκοσμιοποίησης, πολιτογραφούνται μίσθαρνα όργανα εχθρών που εποφθαλμιούν εδάφη μας.

Πέρα όμως από αυτές τις αστειότητες, είναι λάθος να υποτιμήσει και να λοιδορήσει κανείς υπαρκτές ανησυχίες που διατρέχουν το κοινωνικό σώμα. Αντίπαλοί μας σε μια ανοιχτή κοινωνία που ενισχύει την κοινωνική ένταξη είναι όσοι καπηλεύονται τον φόβο, όχι όσοι φοβούνται. Ανάγκη λοιπόν να εξηγήσουμε γιατί η παροχή ιθαγένειας είναι συνώνυμη με την ασφάλεια και όχι αντίθετη. Να παρουσιάσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες. Να χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα από το εξωτερικό. Και βέβαια, να κατανοήσουμε όλοι ότι η πολιτογράφηση είναι ισχυρό εργαλείο ένταξης αλλά δεν είναι πανάκεια. Πρέπει να πραγματοποιηθούν παράλληλα άλλες τομές (κυρίως σε εκπαίδευση και δια βίου μάθηση) για να καταστεί αποτελεσματικό κλειδί για την ουσιαστική ένταξη. Και ακόμα, να ξαναδούμε θέματα που χρειάζονται ρύθμιση στο σχέδιο νόμου: το παράβολο των 1.000 ευρώ παραμένει από τα υψηλότερα της Ευρώπης, διατηρείται η διαφοροποίηση μεταξύ ομογενών και άλλων αλλοδαπών, υπάρχουν ομάδες παιδιών μεταναστών που αδικούνται.

Η χώρα μπαίνει στην τρίτη «ιθαγενειακή περίοδο»: στα πρώτα 90 χρόνια εθνικού μας βίου, Έλληνας γινόσουν. Στα επόμενα 90 χρόνια έως σήμερα, Έλληνας γεννιέσαι. Αρχίζει η περίοδος κατά την οποία Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Το «Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ» παύει να αποτελεί επίσημη κρατική πολιτική και εξορίζεται στις εξέδρες των γηπέδων, όπου ανήκει. Το μεγάλο στοίχημα είναι όσο γίνεται περισσότεροι να δουν αυτή τη μετάβαση ως ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα αλλά και ως μια μεγάλη επένδυση της χώρας στο μέλλον της.

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα