You are currently browsing the tag archive for the ‘σεξουαλικός προσανατολισμός’ tag.

«Πρώτα δανειζόμασταν σαν κύριοι, ενώ τώρα δανειζόμαστε σαν γύφτοι» (Μ. Χρυσοχοΐδης). «Μιλάω τόσο ωραία, ρομαντικά με μια γυναίκα, τι σχέση έχω να μιλάω εγώ με τον πούστη τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο;» (Γ. Γιακουμάτος). «Το βίντεο δείχνει έναν αράπη αντί να δείχνει έναν άνθρωπο» (Γ. Αλογοσκούφης). «Η Ευρώπη δεν έχει μέλλον, αν δεν πάψει να είναι η Φιλιππινέζα των Αμερικανών» (Ν. Κακλαμάνης. Την ίδια χρήση του όρου Φιλιππινέζα συναντάμε και στον λόγο της Αριστεράς). Πολλές οι φράσεις που αντλούν από τη δεξαμενή των ρατσιστικών στερεοτύπων. Δεν είναι βέβαια όλες του ίδιου ποιού. Άλλες ακροβατούν σε εκείνη την κόψη της ρύμης του λόγου που φανερώνει περισσότερα από όσα κρύβει. Πέφτοντας παρασέρνουν Τσιγγάνους στον γκρεμό της περιφρόνησης και Φιλιππινέζες σε μια πιο ήπια και αφ΄ υψηλού απαξίωση. Εξάλλου, πώς θα ήταν δυνατό να δανείζονται ποτέ σαν κύριοι οι Τσιγγάνοι (ενώ το κράτος πάντοτε τους αντιμετώπιζε με σεβασμό και φερεγγυότητα); Υπηρετεί ποτέ μια Φιλιππινέζα χωρίς οσφυοκαμψία και δουλικότητα (ενώ οι κύριοι και οι κυρίες της ποτέ δεν την υποτίμησαν); Άλλες φράσεις είναι πιο σαφείς, αποτελούν λόγο τελεστικό. Η ίδια η εκφορά τους είναι πράξη συνειδητής απαξίωσης, ένας βίαιος κοινωνικός εξοστρακισμός. Ντύνονται τα κουρέλια του δήθεν χιούμορ αλλά δεν μπορούν να συγκαλύψουν έλλειψη βαθύτερης Παιδείας και μακροχρόνια αποχή από ασκήσεις ευαισθησίας.
Έτσι, ο ομοφυλόφιλος γίνεται πούστης κι ο Αφρικανός αράπης, εκφραστικές πιρουέτες που θα προκαλέσουν το γέλιο και την υπόγεια ταύτιση: ο υπουργός μιλάει σαν εμάς. Τα σκώμματά μας έχουν τον ίδιο στόχο, άρα οι λέξεις μάς φέρνουν πιο κοντά. Ο λαϊκισμός της γλωσσικής καραμπόλας .
Πολλά τα παραδείγματα από λόγο πολιτικών, χωρίς βέβαια το φαινόμενο να περιορίζεται εκεί. Υπάρχουν και οι αναφορές Χριστόδουλου στα κουσούρια, ο αντισημιτισμός του Θεοδωράκη, η ισοπεδωτική γενίκευση του Λαζόπουλου, σκληρού προς όλους πλην του ιδίου και ημών, του περιούσιου λαού που αποτελεί το κοινό του. Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε και στον δικό μας λόγο που ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η γλώσσα δεν αποτελεί ουδέτερο μέσο. Ακόμα και η πιο απλή εκφορά μιας λέξης δεν είναι ποτέ αθώα. Γεννιέται μέσα στις κοινωνικές ιεραρχίες και με τη σειρά της τις ενδυναμώνει ή τις υπονομεύει. Οι εξουσιαστικές σχέσεις με τη γλώσσα εξωτερικεύονται και στη γλώσσα αποτυπώνονται. Με την έννοια αυτή, έχουν σημασία τα ρατσιστικά στερεότυπα των πολιτικών, όχι διότι ο λόγος τους αποτελεί a priori γλωσσικό ή άλλο πρότυπο (σε πλείστες περιπτώσεις είναι φτωχός και φτωχαίνει όσους τον παρακολουθούν), αλλά γιατί διαψεύδουν την όποια προσδοκία πως θα εκπέμψουν μηνύματα ισοπολιτείας.
Οι σκέψεις αυτές δεν είναι κυήματα κάποιου λογοκριτικού αυτοματισμού, επιδίωξης μιας πολιτικής ορθότητας που συχνά καταλήγει στην απονεύρωση των νοημάτων και του ίδιου του λόγου. Προέρχονται μάλλον από την απαίτηση μιας στοιχειώδους έστω προσοχής, αφού οι επαγγελματίες της πολιτικής είναι τρόπον τινά και επαγγελματίες του λόγου. Εν τέλει από τον λόγο ζουν. Γνωρίζουν λοιπόν καλά ότι έχουν και οι λέξεις τη σημασία τους. Το βλέπουμε άλλωστε αυτές τις μέρες με τις δηλώσεις για «επιχειρήσεις- σκούπα» οι οποίες «θα καθαρίσουν το ιστορικό κέντρο». Ποια είναι τα σκουπίδια που θα σαρώσουν οι επιχειρήσεις; Μα φυσικά οι μετανάστες. Οι οποίοι πρώτα έχουν σαρωθεί από τις ίδιες τις δηλώσεις.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Η πολυσυζητημένη τέλεση των πολιτικών γάμων ομόφυλων ζευγαριών πρέπει κατ’ αρχήν να ιδωθεί ως μια, κατά το μάλλον ή ήττον, κίνηση με συμβολική σημασία. Ως τέτοια πέτυχε το σκοπό της: επανέφερε στο δημόσιο διάλογο τις διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, φέρνοντας κοινωνία και πολιτεία προ τετελεσμένων. Το νομικό ζήτημα που άνοιξαν οι γάμοι και η παρέμβαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου θα ρυθμιστεί όπως πρέπει, δηλαδή μέσω της δικαιοσύνης. Πάντως, η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από το 2004 είχε εκφράσει αμφιβολίες για το κατά πόσο τα περί τέλεσης γάμου άρθρα του υφιστάμενου Αστικού Κώδικα παρέχουν την δυνατότητα άμεσης και αυτόματης επέκτασης του δικαιώματος και στους ομοφυλόφιλους. Είχε σημειώσει την ανάγκη συνυπολογισμού ολόκληρου του δικαιικού πλέγματος μέσα στο οποίο εντάσσεται η υφιστάμενη ρύθμιση. Σε κάθε περίπτωση, είχε προτάξει τις αρχές της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου, που επιβάλλουν την απόλυτη απαγόρευση της αθέμιτης διάκρισης ως προς την πλήρη απόλαυση όλων των δικαιωμάτων.

Όμως και άλλα ουσιαστικά ζητήματα τώρα τίθενται με μεγαλύτερη ένταση. Κατά πρώτον, το γενικότερο πρόβλημα των διακρίσεων. Η αναγγελθείσα εισαγωγή του Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης επιβεβαιώνει πανηγυρικά την έλλειψη βούλησης να αρθούν οι διακρίσεις. Έτσι, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την συμπερίληψη των ζευγαριών ίδιου φύλου σε αυτό το πλαίσιο κινδυνεύει να χαθεί και απειλείται να εισαχθεί μια νέα διάκριση. Ο θεσμός που δημιουργήθηκε σε πολλές χώρες για να παράσχει νομική αναγνώριση πρωτίστως στα ομόφυλα ζευγάρια εδώ τα εξαιρεί, θέτοντας εν αμφιβόλω την ίδια τη σκοπιμότητά του. Ας αναλογιστούμε αυτή τη στάση της πολιτείας πριν σπεύσουμε να κατακεραυνώσουμε τους «εισαγωγείς καινών δαιμονίων» της Τήλου.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ο επιπόλαιος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται σημαντικά ζητήματα αρχής. Τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν είναι θέμα ποσοστών, πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Ως εκ τούτου, είναι άστοχη η θέση «εμείς θα θέλαμε να προχωρήσουμε αλλά η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη», ιδίως όταν εκπορεύεται από επίσημα χείλη. Η επίκληση της «βούλησης της ελληνικής κοινωνίας» για εκείνα τα θέματα μόνο που διεγείρουν τα φοβικά αντανακλαστικά της και όχι για παράδειγμα στο ζήτημα της δημιουργίας Υπουργείου Περιβάλλοντος (την οποία ενθέρμως στηρίζει η κοινή γνώμη), φανερώνει μια ιδιότυπη επιλεκτικότητα.

Εν κατακλείδι, η ανωριμότητα μιας κοινωνίας δεν αποτελεί άλλοθι σε θέματα αρχής όπως ο σεβασμός των δικαιωμάτων του ανθρώπου και η εναρμόνιση με τα διεθνή πρότυπα. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να συμβάλλει στην ωρίμανση μιας κοινωνίας και όχι να κρύβεται πίσω από την ανωριμότητά της. Αναμένουμε από το υπουργείο Δικαιοσύνης να κινηθεί στο πλαίσιο που ο ίδιος ο υπουργός έθεσε σε δήλωσή του, δηλαδή να επιλύσει τα «κοινωνικά ζητήματα(…) με υπευθυνότητα και ωριμότητα», απορρίπτοντας την τηλεοπτική ηθικολογία και παραβλέποντας το κακώς εννοούμενο πολιτικό κόστος.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Συμμετέχοντας προ ετών σε ομάδα συγγραφής σχολικού βιβλίου για την Στ΄ τάξη του Δημοτικού, είχα την ευκαιρία να πάρω μέρος σε πολλές και δύσκολες συζητήσεις σχετικά με τα κοινωνικά πρότυπα που τα σχολικά εγχειρίδια πρέπει να προβάλλουν. Ορισμένοι υπεύθυνοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου είχαν επί παραδείγματι την άποψη πως δεν πρέπει να προβάλλεται άλλη μορφή οικογένειας πλην της πυρηνικής. Μονογονεϊκές οικογένειες ή ετεροθαλή αδέλφια δεν είναι σωστό να εμφιλοχωρήσουν σε ένα σχολικό εγχειρίδιο γιατί θα αλλοίωναν το καθαρό οικογενειακό πρότυπο. Η οικογενειακή κατάσταση πολλών παιδιών βέβαια καθόλου δεν ανταποκρίνεται πλέον σε αυτό το πρότυπο και η βαθύτατη ανάγκη τους να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε σχολικές αντανακλάσεις της κοινωνικής πραγματικότητας μένει ανεκπλήρωτη. Δεν έπρεπε επίσης, κατά τους ίδιους υπευθύνους, να προβάλλονται μετανάστες που πρόκοψαν, άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις στον τόπο μας και απασχολούν Έλληνες εργαζόμενους. Κάτι τέτοιο ομοίως ανέτρεπε το κυρίαρχο πρότυπο, την ιδανική  κοινωνική διαστρωμάτωση που θέλει τους μετανάστες να απασχολούνται σε κακοπληρωμένες δουλειές στην υπηρεσία των γηγενών. Το πρότυπο αυτό ανέχεται μόνο μια φιλανθρωπικής κοπής παρουσία των «κακόμοιρων» μεταναστών στα σχολικά βιβλία, ώστε να θριαμβεύει διαρκώς σαν αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Έτσι άλλωστε εξηγείται και η προβολή Ελλήνων μεταναστών που διαπρέπουν στο εξωτερικό αλλά όχι των ξένων που πετυχαίνουν στη χώρα μας.

Θυμήθηκα εκείνες τις συζητήσεις περί προτύπων με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης. Ο κυρίαρχος λόγος των ημερών ακροβατεί σε μια ιδιότυπη αμφιθυμία: καταδικαστέες μεν οι διακρίσεις αλλά η κοινωνική και ηθική ευταξία απειλείται από όσους επιλέγουν μια άλλη μορφή ή περιεχόμενο σχέσης. Ο προσεχτικός λόγος του Αρχιεπισκόπου για το θέμα θα έπρεπε πάντως να προβληματίσει πολλούς, εντός και εκτός Εκκλησίας.

Δεν αρνείται βέβαια κανείς τον παιδευτικό ρόλο των προτύπων κατά τη σχολική ηλικία αλλά όχι μόνο τότε. Η ταύτιση με θετικές στάσεις και συμπεριφορές αποτελεί θεμέλιο της διαδικασίας μάθησης και κοινωνικοποίησης. Αρκεί όμως να έχουμε κατά νου ότι τα πρότυπα δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να συσκοτίζεται η πραγματικότητα, ιδίως στα μάτια των παιδιών που βιώνουν έτσι τη δική τους κανονικότητα ως αντικανονική. Δεν επιτρέπεται να συντηρούν μια εθνο-ταξική καθαρότητα που θέλει τους Έλληνες πάντα ισχυρότερους από τους ξένους. Δεν είναι ανεκτό να αποτελούν μέσο απαξίωσης όσων επιλέγουν άλλες πορείες στον ιδιωτικό τους βίο.

Η διαδικασία διαμόρφωσης των κοινωνικών προτύπων είναι διαρκής και πολυσύνθετη. Συχνά προκύπτουν ως αντιφατικό αποτέλεσμα της συγκρουσιακής αλληλεπίδρασης πολλών παραγόντων. Άρα, κανείς δε δικαιούται να αυτοπροβάλλεται ως ο αποκλειστικός διαχειριστής του ηθικού κεφαλαίου παραγωγής και επιβολής ορθών προτύπων, καθώς μια προσεκτική ανάγνωση της Ιστορίας θα έδειχνε πως η ιστορική εξέλιξη είναι αναπόσπαστα συνυφασμένη με την αμφισβήτησή τους.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Επικρίθηκε η Ιερά Σύνοδος επειδή χαρακτήρισε πορνεία κάθε συζυγική σχέση εκτός Ορθόδοξου γάμου. Και όμως. Η εκκλησία δικαιούται να απευθύνεται στους πιστούς ασκώντας το ποιμαντικό της έργο με γνώμονα το δόγμα της και με τον τρόπο που η ίδια επιλέγει. Δικαιούται να αξιολογεί ένα νομοθέτημα που θεωρεί πως αγγίζει τον πυρήνα της Ηθικής. Η συντεταγμένη πολιτεία εντούτοις οφείλει να νομοθετεί με διαφορετικά κριτήρια. Εκεί μετρούν, ή πρέπει να μετρούν, οι συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες και τα διεθνή πρότυπα προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Άρα, η συζήτηση περί «πορνικής συμβίωσης» κακώς μονοπωλεί την τηλεοπτική παρουσίαση του θέματος. Άλλα είναι τα θέματα αρχής.

Πρώτον, είναι απαραίτητο ένα σύμφωνο συμβίωσης; Καλύπτει πραγματικές ανάγκες μέρους της ελληνικής κοινωνίας; Η απάντηση δε μπορεί παρά να είναι καταφατική. Η κοινωνική πραγματικότητα υποδεικνύει την ανάγκη να προβλεφτούν ρυθμίσεις για τον όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων που επιλέγουν να συμβιώσουν χωρίς την τυπική δέσμευση του γάμου. Δεύτερον, είναι ορθή η εισαγόμενη νομοθετική ρύθμιση; Ναι, είναι ορθή αφού διευκολύνει δύο πρόσωπα να ασκούν το θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα να ορίζουν τη ζωή τους επιλέγοντας ελεύθερα τον ή την σύντροφό τους και προσφέρει ευελιξία στην επιλογή της μορφής που θέλουν να έχει αυτή η σχέση. Ταυτόχρονα όμως όχι, δεν είναι ορθή η νέα ρύθμιση, αφού αυτό το δικαίωμα δεν παρέχεται σε κάθε άτομο, αλλά αποκλείονται τα ομόφυλα ζευγάρια. Αγνοούνται έτσι οι δεσμευτικές για την χώρα μας ρυθμίσεις που απαγορεύουν τις διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Για τον λόγο αυτόν, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ζήτησε από τον Υπουργό Δικαιοσύνης να επεκτείνει το συζητούμενο σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια. Η Επιτροπή άλλωστε από ετών έχει υποστηρίξει την νομική αναγνώριση της συμβιωτικής σχέσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, ούτως ώστε να αρθούν οι δυσμενείς διακρίσεις σε κληρονομικό, φορολογικό, ασφαλιστικό, υγειονομικό, συνταξιοδοτικό, προνοιακό και εργασιακό επίπεδο. Υπό το πρίσμα αυτό, είναι ευπρόσδεκτη η θετική ανταπόκριση του Υπουργείου στην πρόταση να μελετηθούν οι παράμετροι μιας τέτοιας ρύθμισης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Προσοχή όμως. Το Υπουργείο προσανατολίζεται σε κλιμακωτή ρύθμιση του θέματος, δηλαδή άμεση αναγνώριση της συμβίωσης ετεροφύλων και μελλοντική μελέτη (όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος παραπομπής στις ελληνικές καλένδες) της συμβίωσης ομοφύλων. Με τον τρόπο αυτόν η πολιτεία θεσμοθετεί σήμερα μια διάκριση σε βάρος μιας κατηγορίας συμπολιτών μας και τους υπόσχεται πως ίσως η διάκριση αυτή αρθεί αύριο. Μια τέτοια εξέλιξη πρέπει να αποφευχθεί.

Εντέλει, η πατερναλιστικού τύπου ηθική καθοδήγηση στον τρόπο που διάγουμε τον αυστηρά ιδιωτικό μας βίο είναι  αναμενόμενη όταν εκπορεύεται από έναν θεσμό όπως η εκκλησία. Δεν είναι όμως θεμιτό να διεκδικεί αυτόν το ρόλο μια δημοκρατική πολιτεία.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Κραυγαλέα η σύγχυση ρόλων στο δημόσιο βίο. Τηλεαστέρες επιδιώκουν πολιτική και δικαστική εξουσία και πολιτικοί μιμούνται τηλεοπτικά- δημοσιογραφικά πρότυπα δημοσίου ήθους. Ο λόγος περί των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον κ. Καρχιμάκη, που συνυπέγραψαν την ερώτηση για τις ερωτικές επιλογές ταξιάρχου της πολεμικής αεροπορίας. Στη σπουδή τους για λίγα λεπτά παραπολιτικής δημοσιότητας υπέπεσαν σε πολλαπλά σφάλματα. Παραβίασαν κάθε έννοια προστασίας προσωπικών δεδομένων αναφέροντας τα στοιχεία του στρατιωτικού. Γαργάλησαν ευρέως διαδεδομένα ρατσιστικά στερεότυπα. Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι η υπαγωγή μιας κορυφαίας στιγμής της δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτικού ελέγχου, στις σκοπιμότητες, τα κριτήρια και την αισθητική της ροζ δημοσιογραφίας. Γιατί βέβαια, καλή η προεκλογική ρητορική της αντιπολίτευσης περί ισότητας και μη διακρίσεων, αλλά στην πράξη επιβεβαιώνεται η ειλικρίνεια των διακηρύξεων. Και η υπόθεση τούτη αποτελεί κάκιστο δείγμα γραφής. Η διακίνηση της θέσης πως ένας ομοφυλόφιλος στρατιωτικός είναι ακατάλληλος για σοβαρές θέσεις και η απόπειρα να καταργηθεί κάθε στεγανό μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας δράσης ενός κρατικού αξιωματούχου δεν περιποιούν τιμή στους εμπνευστές αυτής της παρέμβασης. Τους ξεπέρασε βέβαια στη συνέχεια με την καθαρότητα των απόψεών του ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου και ναύαρχος εν αποστρατεία κ. Χατζηδάκης: «Δεν έχουν καμιά δουλειά στις ένοπλες δυνάμεις οι γκέι, να πάνε σπίτια τους».

Ας επιστρέψουμε στη σοβαρότητα και στην ουσία της υπόθεσης. Ακούω ήδη τον αντίλογο. Μα δεν υπάρχει πρόβλημα με τις αποκαλύψεις για συμμετοχή του ταξιάρχου σε επιτροπές αξιολόγησης προμηθειών ή διερεύνησης δυστυχημάτων; Ας το ερευνήσουν. Υπάρχουν σίγουρα αρμοδιότεροι ημών για τέτοια ειδικά θέματα. Μόνο που οφείλουν να το πράξουν με αμιγώς υπηρεσιακά κριτήρια, δηλαδή με τα ίδια κριτήρια που θα χρησιμοποιούσαν αν ο συγκεκριμένος στρατιωτικός ήταν ετεροφυλόφιλος, δωδεκαθεϊστής, βατραχάνθρωπος ή συλλέκτης αμπαζούρ και ασκούσε τις επιλογές του στην ιδιωτική του ζωή. Αν εκφάνσεις του ιδιωτικού του βίου εξέθεσαν τον ίδιο ή την υπηρεσία του σε οποιονδήποτε κίνδυνο, θα πρέπει να ελεγχθεί με τρόπο συμβατό με την «αρχή της ίσης μεταχείρισης, ανεξαρτήτως φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού», η οποία αποτελεί πλέον νόμο του κράτους.

Όλα αυτά τα παραγνώρισαν οι ερωτώντες βουλευτές. Άφησαν έτσι να εισχωρήσει στο πεδίο του δημοκρατικού ελέγχου η παραπολιτική. Ξέχασαν πως ο δημοκρατικός έλεγχος προϋποθέτει διαφάνεια προθέσεων και μεθόδων. Εκτυλίσσεται στο φως, στο κέντρο της δημόσιας ζωής. Καταξιώνει και εξυγιαίνει τη δημοκρατία. Αντίθετα, η παραπολιτική, έτερον ήμισυ της παραδημοσιογραφίας, λαϊκίζει και δημαγωγεί ασύστολα. Δε διστάζει, μπροστά στην απόσπαση πρόσκαιρου μικροπολιτικού οφέλους, να τσαλακώσει ανθρώπους και αρχές.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Με τη σκηνή της έκφρασης ομοφυλόφιλης ερωτικής επιθυμίας, παρουσιάζεται μια υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα, η οποία σχετίζεται με μια κοινωνική ομάδα, μεταξύ των πολλών, οι οποίες συνθέτουν μια ανοιχτή και σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. Οι ερωτικές επιλογές της όχι μόνο δεν αποδοκιμάζονται από τη συνταγματική τάξη της χώρας, αλλά τουναντίον επιβάλλεται(…) ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής των αποτελούντων αυτή, να γίνονται απολύτως σεβαστές και να εκφράζονται στα έργα τέχνης, όπως εξάλλου οι ερωτικές επιλογές και ευαισθησίες και των υπολοίπων ομάδων του πληθυσμού της χώρας».

Με το σκεπτικό αυτό, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης για το περίφημο φιλί μεταξύ ανδρών σε τηλεοπτική σειρά. Το ΣτΕ δε βασίστηκε στην ελευθερία της τέχνης, όπως αναμενόταν, αλλά στο σεβασμό και προστασία της αξίας του ανθρώπου και της προσωπικής ελευθερίας. Ευτυχώς. Γιατί η αναφορά στις μειονότητες, σεξουαλικές ή άλλες, δεν είναι περιθωριακή υπόθεση, μια «καλλιτεχνική ιδιαιτερότητα» που καλύπτεται από το μανδύα της ελευθερίας της τέχνης. Στο επίκεντρο της προσοχής μας βρίσκονται τα ίδια τα δικαιώματα όσων υφίστανται διακρίσεις, όχι μόνον η προστασία όσων αναφέρονται στα δικαιώματα αυτά μέσω του καλλιτεχνικού τους έργου. Κάθε κοινωνική ομάδα έχει το δικαίωμα να είναι ορατή. Να καθρεφτίζεται στα ΜΜΕ, να απαντά όταν προσβάλλεται, να διεκδικεί ισονομία. Σε μια ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχουν ομάδες- σκιές, μαύρες τρύπες στον κοινωνικό χάρτη. Δεν μπορεί να είναι ανεκτές οι διακρίσεις για λόγους σεξουαλικής ταυτότητας, όπως το ομοφοβικό άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα («Παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ αρρένων») που προκαλεί συμπεριφορές της αστυνομίας εξευτελιστικές για τους ομοφυλόφιλους, συμπεριφορές που έχουν οδηγήσει ακόμα και σε αυτοκτονίες. Επίσης, σε μια ανοικτή κοινωνία δεν μπορεί κάθε πρόταση για νομική αναγνώριση της πραγματικής συμβιωτικής σχέσης ατόμων του ίδιου φύλου να αντιμετωπίζεται σαν φωνή από τα Σόδομα.

Ενώ λοιπόν ένα τηλεοπτικό φιλί κινητοποιεί λογοκριτικούς μηχανισμούς, ο υφυπουργός Απασχόλησης (και αρμόδιος για θέματα κοινωνικής προστασίας!) Γεράσιμος Γιακουμάτος δηλώνει για τον γάμο ομοφυλόφιλων ζευγαριών «Διαφωνώ κάθετα. Δεν το διανοούμαι καν. Θα το πολεμήσω μέχρις εσχάτων. Μιλάμε τόσο ωραία οι δυο μας, ρομαντικά, τι σχέση έχει να μιλάω εγώ με έναν π… τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο. Παναγία μου!» Κανείς από την κυβέρνηση δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αποδοκιμάσει τον υφυπουργό, ενώ το συνδικάτο των ηλεκτρολόγων διαμαρτυρήθηκε διότι ο ανδρισμός των μελών του θίχτηκε από τη δήλωση! Και μόνο ως απάντηση στη λογική και αισθητική Γιακουμάτου, που δυστυχώς απηχεί μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, η απόφαση του ΣτΕ είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα