You are currently browsing the tag archive for the ‘ΣτΕ’ tag.

Ο ευρύς δημόσιος σχολιασμός για την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για την ιθαγένεια των μεταναστών εστιάζεται στο ίδιο το περιεχόμενο της απόφασης αλλά και στην αποτίμηση του ρόλου τον οποίο επιφύλαξε για τον εαυτό του το δικαστήριο. Αποτολμώντας μια πρώτη προσωπική εκτίμηση, θα λέγαμε ότι η απόφαση ενδεχομένως να μην δικαιολογεί τις ουρανομήκεις ιαχές ορισμένων πολέμιων του ισχύοντος νόμου για την ιθαγένεια. Ο ενθουσιασμός τους αντιστοιχεί περισσότερο στις προηγούμενες διαρροές της απόφασης, μένει όμως να αποδειχθεί εάν θα επιβεβαιωθεί από τις επόμενες εξελίξεις για το ζήτημα της ιθαγένειας.

Η απόφαση είναι πάντως προφανέστατα αρνητική. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, σε συνεδρίασή του, της 7ης Φεβρουαρίου 2013, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση

Το λόγο πάλι έχει ο κυρίαρχος λαός δια των αντιπροσώπων του:
εκεί που πρέπει να λαμβάνονται οι αποφάσεις για την ιθαγένεια

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εκφράζει την απογοήτευση και ανησυχία της για την απόφαση 460/2013 του Συμβουλίου Επικρατείας σχετικά με τη συνταγματικότητα της κτήσης ελληνικής ιθαγένειας λόγω γέννησης ή φοίτησης. Η απόφαση αυτή καθιστά το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο παράγοντα επίτασης των κοινωνικών αδιεξόδων σε μια δύσκολη στιγμή για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Everytown Postwar 2

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών κ. Αθανασίου απέστειλε έγγραφο που καλεί τις περιφερειακές διοικήσεις και τους δήμους σε αναστολή των διαδικασιών για την κτήση ιθαγένειας (υποβολή νέων αιτημάτων, εξέταση φακέλου, δημοσίευση απόφασης, ορκωμοσία, εγγραφή στα δημοτολόγια). Ποια η αιτιολόγηση; «Ενόψει προσεχούς δημοσιεύσεως της αποφάσεως του ΣτΕ που αφορά στον έλεγχο της συνταγματικότητας των άρθρων 1α και 24 του ν. 3838/2010».

Ήδη δήμαρχοι που κλήθηκαν από τον κ. Υπουργό να αγνοήσουν τον ισχύοντα νόμο επισήμαναν πως η αιτιολογία παραβιάζει καταφανώς και πρωτοφανώς την αρχή της νομιμότητας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αντιμετωπίζει με έκπληξη, απογοήτευση και ανησυχία την απόφαση 350/2011 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου Επικρατείας για το ζήτημα της συνταγματικότητας του νόμου 3838/2010. Προσκολλημένη σε παρωχημένες αντιλήψεις περί έθνους και λαού, που όμοιές τους δεν είχαν αποτυπωθεί σε κείμενο απόφασης ούτε καν κατά τις σκοτεινότερες περιόδους της δικαστικής μας ιστορίας, η άποψη περί συνταγματικής κατοχύρωσης του «δικαίου του αίματος» απειλεί να θέσει την Ελλάδα και πάλι στο περιθώριο των διεθνών νομικών εξελίξεων. Ακόμη χειρότερα, η εκ προοιμίου απόρριψη κάθε άλλου νομοθετικού τεκμηρίου πραγματικού δεσμού με το ελληνικό κράτος, όπως η γέννηση σε ελληνικό έδαφος ή η ολοκλήρωση ορισμένου αριθμού ετών φοίτησης, δημιουργεί διαρκές καθεστώς ανισότητας με βάση τη φυλετική καταγωγή. Τέλος, η γενική συναγωγή υποχρέωσης του νομοθέτη «να διαφυλάσσει την εθνική ομοιογένεια» νομιμοποιεί πρακτικές που θα μπορούσαν να διασύρουν τη χώρα ενώπιον της διεθνούς κοινότητας.

Ωστόσο, η απόφαση αυτή αποτελεί έναν ενδιάμεσο σταθμό και όχι τον πρόωρο τερματισμό της διαδικασίας μεταρρύθμισης της ελληνικής ιθαγένειας, καθώς παραπέμπει, εν τέλει, το θέμα στην Ολομέλεια, η οποία και ελπίζεται ότι θα επιδείξει, για μιαν ακόμη φορά, το τόσο γνώριμο ανοιχτό πνεύμα που τιμά την ελληνική δικαιοσύνη. Ενώπιον της Ολομέλειας απομένει πλέον να αναπτυχθούν και να τεκμηριωθούν τα νομικά και πραγματολογικά επιχειρήματα στα οποία στηρίχθηκε η νομοθετική επιλογή νέων λόγων αυτοδίκαιης κτήσης ιθαγένειας.

Όταν, πριν από ένα περίπου έτος, η Ένωση είχε χαιρετίσει την ψήφιση του νόμου αυτού, δεν έτρεφε αυταπάτες για το πόσο μακρές και επίπονες διεργασίες απαιτούνται προκειμένου να συμφιλιωθεί η επιστημονική κοινότητα των ελλήνων νομικών με την ανάγκη εγκατάλειψης μιας αλληλουχίας από δήθεν αυτονόητες, παραδοσιακές αγκυλώσεις. Η Ένωση, με σειρά δημόσιων δράσεών της αλλά και έχοντας ήδη παρέμβει στη συγκεκριμένη δικαστική εκκρεμότητα, θα προσπαθήσει να συμβάλει στην εκκαθάριση της έννομης τάξης μας από τα στοιχειά του παρελθόντος. Στις κρίσιμες σημερινές συνθήκες, η ανα-οριοθέτηση της έννοιας του πολίτη δεν αποτελεί πολυτέλεια: η μεταρρύθμιση της ελληνικής ιθαγένειας, μέγιστο βήμα ελευθερίας, προόδου και κοινωνικής συνοχής, δεν πρέπει, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να οπισθοδρομήσει.


«Θα υπάρξει η αντίδραση του Δήμου της Αθήνας. Και θα είναι αντίδραση που πρέπει να γίνει όχι σαν Δήμος, αλλά σαν πόλις και σαν ένα εκατομμύριο κάτοικοι αυτής της πόλης». Αν και τυγχάνω δημότης Αθηναίων, προσωπικά θα παρακαλούσα ο κ. Δήμαρχος να με εξαιρέσει από το ένα εκατομμύριο των οργισμένων συνδημοτών μου. Αναμένω την απόφαση της Δικαιοσύνης, βαθύτατα προσβεβλημένος από το εξαιρετικά αρνητικό κλίμα που ΜΜΕ, κοινοβουλευτικοί, αυτοδιοικητικοί και αθλητικοί παράγοντες έχουν δημιουργήσει για τους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας και τους πολίτες που προσέφυγαν στο δικαστήριο κατά της σχεδιαζόμενης «ανάπλασης του Ελαιώνα». Γνωρίζω βέβαια πως έτσι χάνω αιώνια υστεροφημία, αφού το όνομά μου θα απουσιάζει από τις δύο στήλες που θα κατασκευάσει ο κ. Δήμαρχος με τα ονόματα των ευεργετών και των πολεμίων του έργου.

Γιατί όμως οι πολέμιοι της ανάπλασης, αυτός «ο περιοδεύων θίασος που κάνει ενστάσεις επί παντός επιστητού», αξίζουν την περιφρόνηση την μελλοντικών γενεών; Επειδή προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη για να κριθεί η συνταγματικότητα ενός νόμου, άσκησαν δηλαδή ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους. Αυτό το δικαίωμα επιχειρείται εντέχνως να παρουσιαστεί ως αντιτιθέμενο στην ιερή αγανάκτηση του «πράσινου λαού». Δοκιμασμένη άλλωστε μέθοδος η οικειοποίηση οπαδικών αισθημάτων για την απόκτηση λαϊκού ερείσματος. Όσοι επικρίνουν τους προσφεύγοντες στέλνουν ένα μήνυμα: Τολμάτε προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη να αντιτίθεστε στη βούληση της πλειοψηφίας; Συνειδητά δηλαδή υπονομεύουν θεμελιώδεις εγγυήσεις της δημοκρατίας με πολιορκητικό κριό την επίκληση της πλειοψηφίας. Αυτός ο βάναυσος λαϊκισμός τη μια ντύνεται «πράσινος λαός» και την άλλη εργαζόμενοι που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους.

Αλίμονο αν λησμονήσουμε ότι το ΣτΕ είναι το θεσμικό αντίβαρο στην νομοθετική και εκτελεστική εξουσία. Έχει πολλούς ενοχλήσει ο πρωτοποριακός ρόλος του για την προστασία του περιβάλλοντος ως αυτοτελούς συνταγματικού αγαθού κατά τη στάθμιση της βλάβης στο περιβάλλον από το εκάστοτε επίδικο έργο ή δραστηριότητα. Υπό το πρίσμα αυτό καλούμαστε να δούμε τις επιθέσεις κατά του δικαστηρίου, όπως την υπερφίαλη φράση βουλευτή: «Οι δικαστές του ΣτΕ, που δεν ξέρω ποιος τους έχει διορίσει και ποίοι είναι και από πού κρατά η σκούφια τους». Δεν ξέρουμε αν ισχύει η εκτίμησή του πως «αν υπήρχανε δικαστές σαν κι αυτούς του ΣτΕ στην Αρχαία Ελλάδα, δεν θα είχε χτιστεί η Ακρόπολη». Εξίσου πιθανόν πάντως, αν δεν υπήρχε σήμερα το ΣτΕ, η Πνύκα να ήταν Mall. Και, αν μιλάμε σοβαρά, ως αθέμιτη πρέπει να αντιμετωπιστεί η ενέργεια των δυο υπουργών οι οποίοι απηύθυναν επιστολές στο ΣτΕ (παρεμβαίνοντας στο έργο του) για τις επιπτώσεις της ακύρωσης του έργου στο τραπεζικό σύστημα και στις θέσεις εργασίας.

Έχουν αποδοθεί ιδιοτελείς σκοποί στους προσφεύγοντες, ότι δηλαδή εξυπηρετούν μεγάλα συμφέροντα. Ακόμα κι έτσι να είναι, η δίκη προθέσεων είναι δρόμος ολισθηρός. Και πάντως, μια τέτοια θεώρηση μάλλον δε συμφέρει τους υπέρμαχους της ανάπλασης. Είναι δεδομένος ο τρόπος που αντανακλάται η  ισορροπία δυνάμεων αυτής της διένεξης στον επιχειρηματικό χάρτη και στις τηλεοπτικές οθόνες. Δύσκολα λοιπόν μπορεί κανείς να πιστέψει πως τα μεγάλα συμφέροντα έχουν βαλθεί να αναστείλουν την ανάπλαση που η ανιδιοτελής άλλη πλευρά (πού ήταν άραγε σε άλλες μάχες για το πράσινο αυτής της πόλης;) προωθεί για το καλό μας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Οι μεγα-πυρκαγιές (mega-fires) του 2007 είχαν πολύπλευρες καταστροφικές συνέπειες. Όλα δείχνουν ότι η καταστροφή μπορεί να επαναληφθεί. Η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε μια διακηρυκτική απόφαση τονίζοντας πως η προστασία του περιβάλλοντος, η αειφόρος και βιώσιμη ανάπτυξη και γενικότερα η ισορροπία του οικοσυστήματος πρέπει να αποτελούν πρωταρχικά κριτήρια της κρατικής πολιτικής, ιδίως οικονομικής, και της συμπεριφοράς πολιτών και επιχειρήσεων. Η ΕΕΔΑ επισημαίνει ότι πρέπει να αξιοποιηθεί το ομόφωνο πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής του 1993 και ειδικά η επανεξέταση της ανάθεσης συνολικής ευθύνης στην Δασική Υπηρεσία μέσω της δημιουργίας Ενιαίου Διεπιστημονικού Φορέα Πυροπροστασίας. Ύψιστη ανάγκη η ενοποίηση του τριπτύχου «πρόληψη – καταστολή – διαχείριση». Η ΕΕΔΑ προτάσσει την λήψη θεσμικών μέτρων για τη διασφάλιση της δημόσιας ιδιοκτησίας, την απάλειψη παθογόνων κοινωνικών πιέσεων, την παραδειγματική τιμωρία εμπρηστών και καταπατητών δημόσιας γης, την οργάνωση ομάδων δασοπυροπροστασίας (εθελοντικών ή και υποχρεωτικών) σε τοπικό επίπεδο. Επιπλέον, η πρόταση για τη δημιουργία αυτόνομου Υπουργείου Περιβάλλοντος αξίζει θετικής ανταπόκρισης. Η «υπουργική συγκατοίκηση» Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων προτάσσει τα έργα έναντι του περιβάλλοντος ενώ η διάχυση αρμοδιοτήτων περιβαλλοντικής διαχείρισης σε διάφορα Υπουργεία οδήγησε σε αδράνεια και αναποτελεσματικότητα. Απαιτείται διυπουργικός και διοικητικός συντονισμός, μία ενιαία περιβαλλοντική πολιτική που θα δεσμεύει Υπουργεία, Νομαρχίες και Δήμους. Αν, ωστόσο, το αυτόνομο Υπουργείο Περιβάλλοντος καταλήξει ακόμα ένας υπερτροφικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες, καλύτερα να μη συσταθεί.

Πρωτίστως, η Πολιτεία οφείλει να συμμορφώνεται με τη σωτήρια για το φυσικό, δομημένο και πολιτιστικό περιβάλλον νομολογία του Συμβουλίου της  Επικρατείας. Η πάγια θέση του ΣτΕ για τη σύνταξη, επιτέλους, όπως επιτάσσει το Σύναγμα, δασολογίου πρέπει να γίνει άμεσα πράξη. Δε δικαιολογείται παρέκκλιση από τη συνταγματική επιταγή της απαγόρευσης μεταβολής της χρήσης ή του προορισμού δασών και δασικών εκτάσεων, στα οποία πρέπει, κατά το ΣτΕ, να προστεθούν τα πάρκα και οι χώροι περιαστικού πρασίνου. Ό,τι χαρακτηρίστηκε πράσινο παραμένει εσαεί πράσινο. Καμία αυθαίρετη αλλαγή της χρήσης γης. Καμία ανοχή ούτε επιείκεια στους καταπατητές, καταστροφείς και εμπρηστές.

Το περιβάλλον είναι ατομικό δικαίωμα. Η Πολιτεία οφείλει να το προστατεύει ως κοινό σε όλους αγαθό. Καθένας έχει δικαίωμα να αξιώνει την προστασία του και να την επιδιώκει ακόμη και δικαστικά. Επισημαίνει όμως η ΕΕΔΑ πως απαιτείται νέα πρόσληψη του δικαιώματος στο περιβάλλον και απαγκίστρωσή του από την ατομοκεντρική θεώρησή του που εξοπλίζει το άτομο με εξουσίες αποκλειστικής χρήσης, κάρπωσης και κτήσης του κατά το παράδειγμα της ατομικής ιδιοκτησίας. Το περιβάλλον δεν είναι κτήμα του ανθρώπου, ώστε να το εξουσιάζει και να το εκμεταλλεύεται αλόγιστα και ατιμώρητα. Είναι κοινό τοις πάσι αγαθό, δε γνωρίζει σύνορα και επικράτειες, δεν υπόκειται σε εξουσίες και εξουσιάσεις. Οι χρήστες του περιβάλλοντος δικαιούνται να ενημερώνονται και να συμμετέχουν στις αποφάσεις περιβαλλοντικής προστασίας και διαχείρισης. Το δικαίωμα στην προστασία του περιβάλλοντος είναι χωρίς αμφιβολία δικαίωμα συμμετοχής των χρηστών του στις διαδικασίες που το αφορούν, είναι δικαίωμα κατεξοχήν συμμετοχικό. Όμως, συνεπάγεται, όσο κανένα άλλο δικαίωμα, ευθύνες: ατομικές, συλλογικές, κρατικές.


Δεν κατάφερα ποτέ να συμμεριστώ τη χαρά του κυνηγού. Πρωτίστως για λόγους αισθητικούς και δευτερευόντως ιδεολογικούς. Ανήκω σε εκείνους που οι κυνηγοί εγκαλούν για εμπάθεια, αφού δεν εννοώ να καταλάβω την προαιώνια σχέση κυνηγού – θηράματος καθώς το ένα από τα δύο μέρη σε αυτή τη σχέση συμμετέχει χωρίς τη θέλησή του. Δηλώνω λοιπόν εκ των προτέρων πως μεροληπτώ. Πώς άλλωστε να διεκδικήσει κανείς εχέγγυα αμεροληψίας μπροστά στο θέαμα των πάνοπλων κυνηγών που ξεχύνονται στα δάση σα να ζουν στην κατάφυτη και γεμάτη θηράματα Ευρώπη περασμένων αιώνων; Η τεχνολογία χρησιμοποιείται απέναντι σε ζώα που δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τη δική μας «εξέλιξη» και αγωνίζονται να επιζήσουν σε ένα περιβάλλον όλο και πιο εχθρικό, με τα ίδια φτωχά μέσα αιώνες τώρα. Έτσι κι αλλιώς άλλωστε, η καταναλωτική φυσιολατρία, τα υπερσύγχρονα 4X4 και η βιομηχανία των χόμπι ντύνουν την ανία της αστικής καθημερινότητας με ένα επίχρισμα περιπέτειας. Μόνο που στην περίπτωση του κυνηγιού το επίχρισμα αυτό έχει θύματα.

Αυτό όμως που υπερβαίνει την κοινή λογική είναι η συστηματική προσπάθεια να εμφανιστούν οι κυνηγοί ως διωκόμενοι, ως θύματα οργανωμένης προσπάθειας κατασυκοφάντησης και παραπληροφόρησης. Όλοι γνωρίζουν πως δεν πρόκειται για μια ανυπεράσπιστη ομάδα που πέφτει θύμα των κατηγόρων τους οικολόγων. Αντίθετα. Οι κυνηγοί αποτελούν το πιο οργανωμένο ίσως λόμπι στην ελληνική κοινωνία, με ισχυρές κομματικές διασυνδέσεις, σαφέστατη υποστήριξη από μερίδα του Τύπου, μεγάλη καταναλωτική ισχύ. Απόδειξη τρανή το ζήτημα της απαγόρευσης του κυνηγιού λόγω των πυρκαγιών. Η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας για προσωρινή απαγόρευση έως ότου γίνουν οι απαραίτητες περιβαλλοντικές μελέτες ξεπεράστηκε αμέσως με μια «τρίπλα» του αρμόδιου Υφυπουργού. Όσοι τονίζουν πως οι επιπτώσεις των πυρκαγιών στην πανίδα δεν περιορίζονται στις καμένες μόνο εκτάσεις κατηγορούνται ως φανατικοί οικολογούντες. Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και ενστίκτων του κυνηγετικού λόμπι είναι πιεστικότερο αίτημα. Σαφείς οι αναλογίες με το ζήτημα της δημιουργίας Υπουργείου Περιβάλλοντος, που κατά τον κ. Σουφλιά πρέπει να ιδρυθεί αλλά … όχι ακόμα (σε πείσμα των κουτόφραγκων που το θεωρούν προϋπόθεση για τη χάραξη και εφαρμογή περιβαλλοντικής πολιτικής). Προφανώς προέχει η εξυπηρέτηση του σημερινού μοντέλου ανάπτυξης με τις ολέθριες επιπτώσεις στο περιβάλλον. Όπως προέχει άλλωστε και το έντονο αποτύπωμα των ταγμάτων της «οπλοφορούσας φυσιολατρίας» στον εκλογικό χάρτη. Αφελείς όσοι πίστευαν πως η περιβαλλοντική καταστροφή του καλοκαιριού θα στεκόταν εμπόδιο στις πάγιες προτεραιότητες πολιτείας και κοινωνίας. Οφείλουμε όλοι να αποδεχτούμε για άλλη μια φορά πως κυνηγοί, μεγαλοεργολάβοι, δήμαρχοι τύπου Ζαχάρως και πολιτικοί των «μεγάλων έργων» βιάζονται. Οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων θα προκαλούσαν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στην υλοποίηση των «μεγαλεπήβολων οραμάτων» τους!

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο αγιασμός στο Συμβούλιο της Επικρατείας δεν αποτελεί εθιμοτυπική εκδήλωση έναρξης του νέου δικαστικού έτους, όπως υποστηρίζει ο Πρόεδρός του. Θέτει με οξύτητα το γνωστό ερώτημα: δικαιούνται οι θεσμοί και τα όργανα της πολιτείας να θρησκεύονται; Ο αγιασμός πλήττει ευθέως τον κορυφαίο θεσμό γιατί του προσδίδει θρησκευτικό χρωματισμό. Η Ένωση Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ τονίζει το αυτονόητο: «Το ΣτΕ είναι επιφορτισμένο με τη δικαστική προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα της Ελληνικής Πολιτείας υπέρ όλων των Ελλήνων πολιτών και υπέρ όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διακρίσεις λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η αρμοδιότητα αυτή επιβάλλει στο δικαστήριο να αποφεύγει τη διοργάνωση εκδηλώσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να εγείρουν εύλογες αμφιβολίες ως προς την αμεροληψία του από θρησκευτική άποψη».

Είναι πολύ πρόσφατες οι ημιτελείς αποκαλύψεις των υπόγειων διαδρομών και διασυνδέσεων του παραδικαστικού κυκλώματος με πρόσωπα της εκκλησίας. Η αυτοκάθαρση της εκκλησίας λησμονήθηκε πρώτα από την ίδια την εκκλησία, που προτίμησε να μείνει με την οσμή των σκανδάλων. Μάλλον λοιπόν θα έκανε χιούμορ ο αρχιεπίσκοπος λέγοντας στους δικαστές: «Το ΣτΕ έχει πολλές φορές στη νεωτέρα μας ιστορία αμφισβητηθεί από τη Διοίκηση και υπήρξε συχνά πεδίο αφόρητων πιέσεων για την έκδοση αποφάσεων που θα καλύπτουν τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες. Είναι, κατά ταύτα, εύλογος η επιθυμία των πολιτών να υπάρχει βεβαία ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και κυρίως να τηρείται η σταθερότητα και το αλώβητον του ΣτΕ». Το χιούμορ δεν αρκεί όμως για να παραγνωρίσουμε πως στο ΣτΕ εκκρεμούν υποθέσεις σχετικές με πρόσωπα της εκκλησίας (όπως του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου και του μητροπολίτη πρώην Αττικής Παντελεήμονα) και με την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας. Επομένως, η ίδια η παρουσία του αρχιεπισκόπου στο δικαστήριο συμβολίζει εν δυνάμει παρέκκλιση από τη θρησκευτική ουδετερότητα και την αμεροληψία του δικαστηρίου και μάλιστα παρέκκλιση με άμεση ισχύ. Ισοδυναμεί με εναγκαλισμό διαδίκου με δικαστή λίγο πριν από την έκδοση απόφασης.

Η επιμονή στην τέλεση του αγιασμού, το γεγονός ότι δικαστικοί υπάλληλοι και συνταξιούχοι δικαστές «επιστρατεύτηκαν» για να καλυφθεί το κενό της απουσίας των διαφωνούντων δικαστών, δεν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στη δικαιοσύνη. Αντίθετα, η αντίδραση των 31 δικαστών προστατεύει το κύρος του θεσμού και δεν πρέπει να εκληφθεί ως εξ αντανακλάσεως εκδήλωση θρησκευτικού φρονήματος αλλά ως εκδήλωση πίστης στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αποτελεί απόπειρα να τεθεί ένα όριο στην βουλιμική παρεμβατικότητα της κορυφής της ιεραρχίας, που εμφανίζεται ανανεωμένη μετά την αναγκαστική ύφεση τον καιρό της εκκλησιαστικής σκανδαλολογίας. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο αγιασμός στο ΣτΕ συνέπεσε με τη δημόσια απαίτηση του αρχιεπισκόπου να έχει λόγο και για το περιεχόμενο των νέων σχολικών βιβλίων!

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα