You are currently browsing the tag archive for the ‘Συνήγορος του Πολίτη’ tag.

Σημαντική είναι η πρωτοβουλία του Συνηγόρου του Παιδιού να συγκροτήσει Ομάδα Εφήβων Συμβούλων για να πληροφορείται τις  απόψεις των παιδιών για θέματα που τα αφορούν. Παρόμοιες ομάδες συμβούλων λειτουργούν άλλωστε σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Τα 20 μέλη της ομάδας θα κληρωθούν από όσους εφήβους εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Ομοίως και τα 2 μέλη από ειδικές κατηγορίες (μετανάστες, πρόσφυγες, μειονοτικές ομάδες, έφηβοι με αναπηρίες, έφηβοι που διαμένουν σε ιδρύματα, στέγες φιλοξενίας ή ανάδοχες οικογένειες). Η πρωτοβουλία δίνει βήμα στους εφήβους να μιλήσουν οι ίδιοι για τα δικαιώματά τους και τροφοδοτεί τον Συνήγορο με πρωτογενές υλικό για τις παρεμβάσεις του. Η δέσμευση που αναλαμβάνουν οι έφηβοι να συμμετέχουν τακτικά στις εργασίες της Ομάδας για 2 χρόνια αποτελεί θετικό δείγμα για τη σοβαρότητα της προσπάθειας. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως φορείς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Λαμβάνουν το λόγο σε κλειστές συναντήσεις, χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της επισημότητας και της δημοσιότητας. Τίθεται σε κίνηση μια διαρκής διαδικασία ανατροφοδότησης και οι έφηβοι σύμβουλοι ελπίζεται πως θα μιλήσουν χωρίς διαμεσολαβητές, με τη δική τους φωνή, δηλαδή της πιο βουβής ως τώρα ομάδας. Πολύ θετικό είναι ότι επελέγη η κλήρωση αντί της άνωθεν επιλογής ή της εκλογής. Με τον τρόπο αυτόν αναχαιτίζεται κάθε τάση κηδεμόνευσης ή ανάδειξης μαθητοπατέρων. Ένα σημείο μόνο θα χρειαστεί ιδιαίτερη μέριμνα. Έφηβοι υπάρχουν και εκτός σχολείου (ανήλικοι εργαζόμενοι, παιδιά που άφησαν το σχολείο) και πρέπει να εμπλακούν στη διαδικασία. Άρα οι έφηβοι σύμβουλοι δεν θα πρέπει να αναζητηθούν μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλλά και εκτός αυτής.

Η πρωτοβουλία αυτή βρίσκεται στον αντίποδα της Βουλής των Εφήβων. Έχουμε και άλλοτε αναφερθεί στην επίφαση διαλόγου που αποτελεί πλέον αυτός ο θεσμός, παρά τις καλές προθέσεις που συνόδευαν τη δημιουργία του. Προβάλλεται ως εκπαιδευτική προσομοίωση του Κοινοβουλίου αλλά δεν ισχύουν οι βασικές αρχές αντιπροσώπευσης. Δεν απευθύνεται στο σύνολο των  εφήβων αλλά μόνο σε όσους φοιτούν στο Λύκειο. Οι «βουλευτές» επιλέγονται άνωθεν, αφού δηλαδή προηγουμένως υποβάλουν τις ιδέες τους προς έγκριση με τη μορφή γραπτής έκθεσης ιδεών. Το αποτέλεσμα γεννά μελαγχολικές σκέψεις: οι έφηβοι εισέρχονται για πέντε ημέρες στον κόσμο των μεγάλων και ως επί το πλείστον τον λόγο των μεγάλων αναπαράγουν. Ντύνονται τον βουλευτικό μανδύα της σοβαροφάνειας και στις περισσότερες ομιλίες τους κυριαρχεί η τηλεοπτική κοινοτοπία, ενώ απουσιάζει η φαντασία, το νέο, η ουσιώδης διεκδίκηση. Εντέλει, η διαδικασία και ο χώρος φαίνεται πως υποβάλλουν ή επιβάλλουν στους εφήβους βουλευτές να πουν όσα θεωρούν πως περιμένουμε να ακούσουμε.

Γνωρίζουμε πως ο Πρόεδρος της Βουλής αναζητά τρόπους για την καλύτερη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Παράλληλα, ας εξετάσει και την εκ βάθρων αναμόρφωση της Βουλής των Εφήβων ή, ακόμα καλύτερα, την κατάργηση των «τσικό» της Βουλής.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


«Όταν ταξιδεύω σε μια χώρα δε ρωτάω αν έχει καλούς νόμους αλλά αν αυτοί που έχει εφαρμόζονται, γιατί καλοί νόμοι υπάρχουν παντού». Με αυτή τη φράση του Μοντεσκιέ ξεκινά την τελευταία έκθεσή του (Η ανατομία των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Γεωργία) ο εκεί Συνήγορος του Πολίτη. Στην έκθεση καταγράφεται μια ζοφερή εικόνα, ένα καταπιεστικό σύστημα στο οποίο εμπλέκονται όλες οι βαθμίδες της ιεραρχίας. Αναγκαίο υπόβαθρο αυτής της καταπίεσης η καλλιέργεια του φόβου. Τα στελέχη της αντιπολίτευσης παρακολουθούνται, εκβιάζονται, διώκονται και κρατούνται άδικα. Ιδιωτικές περιουσίες δημεύονται ή καταστρέφονται, οι ιδιοκτήτες τους υποχρεώνονται με απειλές να τις «δωρίσουν» στο κράτος. Ειδικές δυνάμεις εισβάλλουν στο στούντιο τηλεοπτικού σταθμού και αντιμετωπίζουν βίαια εργαζομένους και προσκεκλημένους, μεταξύ των οποίων και μέλη του κοινοβουλίου. Στις διαδηλώσεις η αστυνομία χρησιμοποιεί παράνομα πλαστικές σφαίρες, ενώ είναι ισχυρές οι ενδείξεις για την ύπαρξη και δράση παραστρατιωτικής μονάδας μασκοφόρων με σκοπό τον εκφοβισμό διαδηλωτών και αντιφρονούντων. Εν ολίγοις, κυριαρχεί η ατιμωρησία και απουσιάζει η διάκριση των εξουσιών.

Γιατί καταγράφονται αυτά σε τούτη την επιφυλλίδα; Στο κάτω κάτω η Γεωργία δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία χώρα με βεβαρημένο μητρώο παραβιάσεων δικαιωμάτων. Το ιδιαίτερο στοιχείο είναι ο Συνήγορος του Πολίτη. Αυτή η ανεξάρτητη αρχή στη Γεωργία δεν είναι απλώς μεσολαβητής μεταξύ κράτους και πολιτών. Είναι ο κυριότερος φορέας καταγραφής και καταγγελίας της κρατικής τρομοκρατίας. Δεν περιορίζεται σε γενικότητες, τεκμηριώνει αναλυτικά τη δράση του Γενικού Εισαγγελέα και του επικεφαλής του τμήματος ειδικών επιχειρήσεων του Υπουργείου Εσωτερικών ως των κυριότερων φορέων αυθαιρεσίας.

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Συνήγορο του Πολίτη Sozar Subari, έναν ιδιαίτερα σεμνό και χαμηλών τόνων άνθρωπο με μεγάλη πίστη στην έννοια του Δικαίου. Η δράση του δισυπόστατη. Από τη μια λειτουργεί απολύτως θεσμικά και με επιμονή απευθύνεται στο κοινοβούλιο, δυστυχώς σε ώτα μη ακουόντων: τα τελευταία δύο χρόνια «δεν βρέθηκε επαρκής χρόνος» για να εξεταστούν αναλυτικά οι εκθέσεις του, παρόλο που σύμφωνα με τον νόμο αναφέρεται στο κοινοβούλιο. Από την άλλη, όποτε χρειάστηκε έχει διαπιστώσει ο ίδιος στο δρόμο την αυθαιρεσία των αρχών ασφαλείας, ενίοτε και σε βάρος της σωματικής του ακεραιότητας. Από τη γνωριμία και τη συζήτηση μαζί του κρατώ δυο διαπιστώσεις. Οι ανεξάρτητες αρχές δεν είναι περιττή πολυτέλεια όπως μερικοί επιπόλαια υποστηρίζουν. Σε χώρες με ελλειμματική δημοκρατία, λειψή κοινωνία των πολιτών και διογκωμένη κρατική εξουσία μπορεί μια τέτοια ομάδα ανθρώπων να κάνει τη διαφορά. Παράλληλα όμως, αυτές οι αρχές χρειάζονται συστηματική διεθνή υποστήριξη. Στην περίπτωση της Γεωργίας, οι ανοιχτοί δίαυλοι με την Ευρώπη και η συνεχής ενίσχυση από τον Επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης κρατούν ζωντανή την ελπίδα ανθρώπων σαν τον Sozar Subari για μια δημοκρατική προοπτική.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Η φυλακή αποτελεί μια ιστορία αίματος και πόνου. (…) Εκεί θα ζουν αναγκαστικά, όσο χρειάζεται, οι ‘κακοί’, οι ‘άλλοι’, για να μπορούν να ζουν ήσυχα ‘οι καλοί’, ‘εμείς’». Ι. Μανωλεδάκης.

Κόπασε η εξέγερση στις φυλακές της Κέρκυρας χωρίς αυτό να προμηνύει γενικότερη ύφεση. Τα αδιέξοδα του σωφρονιστικού συστήματος είναι χρόνια και συναρθρώνονται με την κυρίαρχη αντίληψη περί «σωφρονισμού» που βλέπει την εγκληματικότητα ως παθολογία συγκεκριμένων ατόμων ή ομάδων. Σκοπός αυτής της αντίληψης να εξουδετερωθούν οι «άτακτοι» μέσω του εγκλεισμού τους σε ένα αθέατο άβατο. Κατά συνέπεια, οι εξευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων αντιμετωπίζονται ως αναγκαίο κακό. Τα δικαιώματα απαξιώνονται και διαμορφώνονται οι συνθήκες για την άνθηση ενός φοβικού εγωισμού των έξω απέναντι στους μέσα. Έτσι οικοδομείται μία ευρεία συναίνεση στις πολιτικές ενίσχυσης της καταστολής και το αίτημα μείωσης του πληθυσμού των φυλακών ακούγεται «εξωτικό». Παρ’ όλα αυτά, η υπόθεση των φυλακών δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) απέστειλε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης τεκμηριωμένες προτάσεις σχετικά με τα δικαιώματα των κρατουμένων και τις συνθήκες κράτησης. Επισημαίνεται πως η κατασκευή νέων φυλακών –και η βελτίωση των υπαρχουσών- είναι αναγκαία και ευπρόσδεκτη, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικά μέτρα για την μείωση του αριθμού των κρατουμένων. Με άλλα λόγια, όσες φυλακές και να χτίσουμε η παρούσα σωφρονιστική πολιτική θα τις γεμίσει σύντομα. Ειδικότερα για τους ανηλίκους, ο εγκλεισμός θα πρέπει να γίνεται με εξαιρετική φειδώ και ως έσχατη κύρωση για βαριά αδικήματα, όχι απλώς για συνήθη πλημμελήματα με περιστασιακό χαρακτήρα. Επίσης, προτείνονται επείγοντα μέτρα άμεσης εφαρμογής με κυριότερο την άρση του αποκλεισμού των φυλακών από την εποπτεία και τον έλεγχο ανεξάρτητων θεσμικών φορέων. Το «σωφρονιστικό άβατο» προβάλλεται εντέχνως ως απαραίτητο μέτρο ασφαλείας ενώ στην ουσία αποτελεί θεμέλιο του σωφρονιστικού μας αδιεξόδου. Χαρακτηριστική η προφορική απάντηση που έδωσε στον γράφοντα ο τέως Υπουργός Δικαιοσύνης αποκρούοντας το αίτημα να έχουν πρόσβαση στις φυλακές ο Συνήγορος του Πολίτη και η ΕΕΔΑ: «Μα τότε θα θέλουν να μπουν όλοι!» Οι προτάσεις αφορούν επίσης τη λήψη άμεσων μέτρων στο πεδίο της πρόληψης και των συνθηκών κράτησης. Ο επείγων χαρακτήρας των προτάσεων αυτών πηγάζει από την πεποίθηση ότι στην εφαρμογή του Σωφρονιστικού Κώδικα και των ευεργετικών μέτρων που προβλέπονται από την νομοθεσία δεν χωρούν εκπτώσεις. Ιδιαίτερα μέτρα προτείνει η Επιτροπή για ειδικότερες κατηγορίες κρατουμένων, όπως οι εξαρτημένοι από ουσίες και οι υπό απέλαση αλλοδαποί. Εν κατακλείδι, το πρόβλημα των φυλακών δεν έχει εύκολες λύσεις. Δεν μπορεί όμως η έλλειψη πόρων να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να δικαιολογήσει το δόγμα της μηδενικής ανοχής που θέλει τις φυλακές στεγανές αποθήκες ανθρώπων

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ.

Όσο διαρκούσαν οι αντιπαραθέσεις γύρω από το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, με τη γνωστή κατάληξη, η αναθεώρηση του διδακτικού εγχειριδίου Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου έδειχνε έναν δρόμο τελείως διαφορετικό. Οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά Ελλάδας είχαν προσφύγει στο Συνήγορο του Πολίτη διαμαρτυρόμενοι για ανακριβή παρουσίαση του δόγματός τους και μειωτικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος τους. Κατόπιν τοποθέτησης της Ανεξάρτητης Αρχής, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο επανεξέτασε το βιβλίο και κατέληξε στη διόρθωση συγκεκριμένων τμημάτων του στην τρέχουσα έκδοση του 2007. Ενδεικτικά, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν κατατάσσονται πια στα παραθρησκευτικά φαινόμενα αλλά στις νέες θρησκευτικές διδασκαλίες. Δεν αναφέρεται πως ο ιδρυτής του δόγματος ήταν «πλούσιος αμερικανός έμπορος» (σε τι αποσκοπούσε άραγε η αναφορά;). Υποτιμητικές φράσεις όπως «οργανωμένη προπαγάνδα», «αντιστρατεύονται το ισχύον κοινωνικό και εθνικό σύστημα», «λαθεμένη πίστη», «προπαγανδιστική και προσηλυτιστική κινητοποίηση αντίθετη προς το Σύνταγμα», «απευθύνονται σε ανθρώπους με ασταθή πίστη και ελλιπή ενημέρωση» και υπαινιγμοί περί οικονομικών κινήτρων των Μαρτύρων του Ιεχωβά απαλείφθηκαν.

Δεν θα μνημονευόταν ίσως αυτή η εξέλιξη σε μια άλλη χώρα. Η επιτυχής έκβαση μιας τέτοιας υπόθεσης στην Ελλάδα αποτελεί όμως ένα σημαντικό μάθημα προς πολλές κατευθύνσεις. Κατά πρώτον, μια θρησκευτική κοινότητα που αισθάνεται πως αδικείται απαιτείται να έχει πρόσβαση σε ταχείες διαδικασίες αποκατάστασης της νομιμότητας. Δεύτερον, εσχάτως οι Ανεξάρτητες Αρχές δέχονται επιθέσεις και επιχειρείται να απαξιωθούν (ακόμα και μέσω μιας αδιανόητης ομηρίας που έγκειται στην αέναη μη ανανέωση της θητείας χωρίς όμως και αντικατάστασή τους). Γι’ αυτό ακριβώς είναι πολυσήμαντο μήνυμα οι επιτυχείς παρεμβάσεις τους. Τρίτον, μετά την ήττα των θεμελιωδών αρχών που πρέπει να διέπουν μια συντεταγμένη πολιτεία με τη συνοπτική «εκτέλεση» του βιβλίου Ιστορίας δια υπουργικής απόφασης, οφείλουμε να εμμείνουμε στην ανάγκη τήρησης των προβλεπόμενων διαδικασιών τις οποίες έθεσε σε κίνηση ο Συνήγορος του Πολίτη. Δεν είναι πολυτέλεια οι προβλεπόμενες διαφανείς διαδικασίες, είναι στοιχειώδης εγγύηση για την αποτελεσματική λειτουργία των εκπαιδευτικών θεσμών και το συνδυασμό του επιστημονικού κύρους με το δημόσιο έλεγχο.

Έχουμε και άλλοτε υποστηρίξει το ουδετερόθρησκο αλλά όχι αποθρησκειοποιημένο σχολείο. Ακόμα όμως και σε ένα σχολείο που επιλέγει τον κατηχητικό, ομολογιακό χαρακτήρα διδασκαλίας των θρησκευτικών, δεν έχει χώρο η απαξίωση άλλων δογμάτων. Όσα μπορεί να λέγονται σε ένα κατηχητικό ή σε ένα ναό, ως κριτική σε άλλες θρησκείες στο πλαίσιο της ενίσχυσης του θρησκευτικού φρονήματος των πιστών, δεν έχουν θέση στη δημόσια εκπαίδευση. Ακόμα περισσότερο, η επισήμανση δογματικών διαφορών δεν μπορεί να απολήγει σε αμφισβήτηση της προσωπικότητας και της νομιμοφροσύνης των ετερόδοξων πολιτών. Το σχολείο είναι πεδίο ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του παιδιού, χώρος καλλιέργειας του σεβασμού στην ετερότητα και επικοινωνίας των θρησκευτικών και άλλων κοινοτήτων.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Το πρώτο περιοδικό των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού λέγεται «Κραυγές στη σιωπή». Αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς των κρατουμένων με την υποστήριξη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Άρσις», το περιοδικό συμπληρώνει μια σειρά δραστηριοτήτων: επαγγελματικός προσανατολισμός, προετοιμασία για την αποφυλάκιση, ενημέρωση για εργασιακά και άλλα δικαιώματα, ανάδειξη της ταυτότητας της γυναίκας κρατούμενης. Πολλά βεβαίως τα πρακτικά εμπόδια στην έκδοσή του: μεταγωγή, δικαστήριο, πειθαρχείο, απομόνωση, κάθε είδους εξαρτήσεις,  «λόγοι ασφαλείας», κρίσεις εμπιστοσύνης, φόβος της ρουφιανιάς. Οι λέξεις και οι σιωπές ανάμεσα στις λέξεις των κρατουμένων ανοίγουν χαραμάδες στο εσωτερικό της φυλακής και τις ψυχές των τροφίμων της. Τα θέματα του περιοδικού αποκαλυπτικά: σχέση φτώχειας και φυλακής, έλλειψη ιατρικής μέριμνας, συνθήκες υγιεινής, εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι, ναρκωτικά, επισκεπτήριο, έγκλειστη μητρότητα, τυφλή δικαιοσύνη.

Πώς ανοίγεις λοιπόν ρήγματα στον τοίχο της φυλακής; Αυτό είναι το ζητούμενο για όσους έχουν επίγνωση του σωφρονιστικού μας τέλματος. Η ανέγερση περισσότερων φυλακών και η ασφυκτική απομόνωσή τους από την κοινωνία οδηγούν σε αδιέξοδο. Οι αυτοκτονίες κρατουμένων είναι είκοσι επτά φορές μεγαλύτερες από τον πανελλήνιο μέσο όρο. ΜΜΕ και κοινή γνώμη ανατροφοδοτούνται γύρω από την εύπεπτη άποψη πως οι φυλακές, γεμάτες ανθρωπόμορφα τέρατα, υπάρχουν για να μην το σκάσει κανείς.

Ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης ήταν απόλυτα αρνητικός όταν του θέσαμε το ζήτημα της πρόσβασης της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Συνηγόρου του Πολίτη στη φυλακή. «Αν μπείτε εσείς θα ζητάνε και άλλοι» ήταν τα λόγια του. Αν αυτή είναι η επίσημη αντίδραση στην ελεγκτική λειτουργία θεσμικών φορέων (λειτουργία θεσμοθετημένη σε πολλές χώρες), πώς μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για ένα ουσιαστικό άνοιγμα των φυλακών στην κοινωνία; Κάτι τέτοιο προϋποθέτει να μη βλέπουμε τη φυλακή σαν κοινωνική χωματερή και βασίζεται στη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, την ενίσχυση της αυτογνωσίας και αυτοεκτίμησης των κρατουμένων, την απόκτηση δεξιοτήτων, τη διευκόλυνση της έκφρασης και επικοινωνίας τους, την ενεργό στήριξη της κοινωνικής τους επανένταξης. Βασίζεται κυρίως στην πεποίθηση πως οι κρατούμενοι δεν μπορεί να είναι αποστερημένοι από κάθε τους δικαίωμα και όσοι επιδιώκουν τη δημιουργική παρέμβαση στον πληθυσμό της φυλακής δεν είναι ταραχοποιοί ή διοργανωτές αποδράσεων.

Οι κρατούμενες με το σαρκαστικό τους χιούμορ εκφράζουν τα αισθήματά τους για όσους διαχειρίζονται τις τύχες τους, δημοσιεύοντας ένα φανταστικό διάλογο μεταξύ αρμοδίων: Δεν καταλαβαίνω γιατί δώσατε προτεραιότητα στην κατασκευή νέων φυλακών αφού υπάρχει έλλειψη σχολείων! Κύριε Πρόεδρε, απαντά ο άλλος, νομίζω πως εσείς κι εγώ έχουμε περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουμε κάποια στιγμή στη φυλακή παρά να γυρίσουμε στα σχολικά θρανία…

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Αυτές τις μέρες που κυριαρχούν τα θέματα της εκπαίδευσης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η είδηση της Hamburger Abendblatt (Καθημερινή, 5/10) ότι εκπαιδευτικοί και διευθυντές σχολείων στο κρατίδιο του Αμβούργου παραβλέπουν το νόμο και δέχονται καθημερινά στις τάξεις τους παιδιά παράνομων μεταναστών. Αν και αντιμέτωποι με την απειλή ποινικών διώξεων, αρκετοί διευθυντές συνεχίζουν να κρατούν τις τάξεις ανοιχτές: «το ξέρω ότι διακυβεύεται η δουλειά μου, αλλά δεν μπορώ απλά να πετάξω έξω τα παιδιά όταν βρίσκονται στην τάξη μου». Για το ίδιο θέμα στη χώρα μας είχε πέρσι παρέμβει επιτυχώς ο Συνήγορος του Παιδιού, διασφαλίζοντας το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανηλίκων να εγγράφονται στα σχολεία, χωρίς όρους και περιορισμούς που απορρέουν από την ιθαγένεια ή από το καθεστώς παραμονής των δικαιούχων ή των γονέων τους στη χώρα. Η ίδια αρχή κατήγγειλε προ ημερών την παράνομη κράτηση 42 παιδιών εδώ και τρεις μήνες στο Τμήμα Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη. Κλιμάκιο του Συνηγόρου του Παιδιού εντόπισε στοιβαγμένα σε άθλιες συνθήκες -κελιά σκοτεινά χωρίς παράθυρο και στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής- παιδιά που βρέθηκαν χωρίς χαρτιά και χωρίς οικογένεια.

Πώς αντέδρασαν οι δυο κοινωνίες; Στο Αμβούργο, η τοπική κοινωνία έχει πολωθεί. Σημαντικοί παράγοντες, εκκλησία, συνδικάτα και κόμματα, καλούν ευθέως τους εκπαιδευτικούς να παρακάμψουν το νέο σύστημα εγγραφών και να επιτρέψουν σε όλα τα παιδιά ανεμπόδιστη φοίτηση. Οι χριστιανοδημοκράτες καλούν την εισαγγελία να κινήσει ποινικές διαδικασίες εναντίον όσων διευθυντών παρανόμησαν. Στην Ελλάδα όμως οι καταγγελίες και η επιχειρηματολογία του Συνηγόρου του Παιδιού παρέμειναν χαμηλά στην ιεράρχηση των ειδήσεων. Ο κίνδυνος αποκλεισμού από το θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα στην εκπαίδευση, που κατοχυρώνεται από τη διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, δεν απασχόλησε την κοινωνία. Το θέμα εξαντλήθηκε στην υπηρεσιακή αλληλογραφία μεταξύ μιας ανεξάρτητης αρχής και του αρμόδιου υπουργείου. Ακριβώς όπως η παράνομη κράτηση ανηλίκων δε φαίνεται να συγκινεί.

Υπάρχουν όμως κάποια όρια που δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας και η υπέρβασή τους οφείλει να εγείρει αντιδράσεις. Όχι μόνο εκείνες του Συνηγόρου του Παιδιού, αλλά και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις μιας κοινωνίας που ανασαίνει ακόμα. Που συζητάει και διαφωνεί δημόσια. Που προβάλλει αντιστάσεις και επιδεικνύει στοιχειώδη συνοχή (γιατί και η διαφωνία προϋποθέτει συνοχή). Που υπερβαίνει το ιδιωτικό και αγκαλιάζει το δημόσιο αγαθό για να το υπερασπιστεί με μανία. Που καλεί υπεύθυνα, όπως οι τοπικοί παράγοντες του Αμβούργου, σε πολιτική ανυπακοή. Που διακηρύσσει πως η συνειδητή παραβίαση του νόμου δικαιολογείται στο όνομα ενός υπέρτερου αγαθού, της ελεύθερης πρόσβασης όλων στην εκπαίδευση ή της μη φυλάκισης ανηλίκων μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν «χαρτιά».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα