You are currently browsing the tag archive for the ‘χούντα’ tag.

Κάθε στρατιωτικός μηχανισμός διαθέτει από τη φύση του ισχυρό ιδεολογικό φορτίο. Φορτίο εν μέρει μόνο συνδεδεμένο με τη χώρα την οποία εντέλλεται να προστατεύει, αλλά κυρίως πέρα και πάνω από αυτή. Στη μεταπολεμική Ελλάδα πιο συγκεκριμένα, για προφανείς ιστορικούς λόγους οι ένοπλες δυνάμεις διέθεταν σαφές ιδεολογικό πρόσημο. Θα ήταν σχεδόν περιττολογία να τεκμηριωθεί η διαπίστωση.

Ευλόγως λοιπόν ο περιορισμός του στρατού στη φύλαξη των συνόρων αποτέλεσε κομβικό στοίχημα και κατάκτηση της μεταπολίτευσης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε ισόβια καταδικάστηκε ο «ξανθός άγγελος του θανάτου» της χούντας στην Αργεντινή

Ο διαβόητος «ξανθός άγγελος του θανάτου», ο πρώην αξιωματικός του ναυτικού της Αργεντινής Αλφρέδο Αστίς και άλλα 11 μέλη των «ταγμάτων θανάτου» καταδικάστηκαν σήμερα σε ισόβια κάθειρξη για τα φρικιαστικά εγκλήματα που διέπραξαν κατά τη διάρκεια της χούντας του 1976-83. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ έχουν την τιμή να σας καλέσουν στην παρουσίαση του βιβλίου
Η Ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Καταστολή και Βασανιστήρια στην Ελλάδα του 67-69

τη Δευτέρα 26 Απριλίου, στη 1 το μεσημέρι, στην αίθουσα του Βυζαντινού Μουσείου, Λεωφ. Βασ. Σοφίας 22.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Τζέιμς Μπέκετ, Αμερικανός νομικός της Διεθνούς Αμνηστίας, πρωτεργάτης της προσφυγής εναντίον της Χούντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης
Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών
Κίττυ Αρσένη, ηθοποιός
Γιώργος Βερνίκος, οικονομολόγος – επιχειρηματίας

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση στον κήπο του Μουσείου.

2009-10-21 Pethane o Panagiotis Kanellakis

Ένας αλλιώτικος άνθρωπος έφυγε χτες ξαφνικά. Ο αντιδικτατορικός, αντιαπαγορευτικός, ακτιβιστικός, «επιπλοποιός» Παναγιώτης Κανελλάκης, ο λάτρης του ιδιωτικού χώρου και της δημόσιας παρέμβασης, ο άνθρωπος που ζήτησε κονσομέ από τους ανθρωποφύλακές του στην Ασφάλεια της χούντας όταν ρωτήθηκε ποια ήταν η επιθυμία του πριν μεταχθεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σπάνιο μέταλλο ανθρώπου. Αντιγράφω την είδηση με σύντομο βιογραφικό του από τη σημερινή ΑΥΓΗ, από όπου και η φωτογραφία.

Πέθανε ο Παναγιώτης Κανελλάκης

Μια προδρομική μορφή του αντιδικτατορικού κινήματος, ο δικηγόρος Παναγιώτης Κανελλάκης, πέθανε χθες σε ηλικία 67 ετών από ανεύρυσμα αορτής, σε ταξίδι του στη Ρώμη. Ο Παν. Κανελλάκης υπήρξε πρόεδρος της Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων (EKΙN) από το 1969 έως το 1971. Ήταν το πρώτο νόμιμο σωματείο που αποτέλεσε φυτώριο του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και διαλύθηκε από τη Χούντα. Στη συνέχεια, ο Παναγιώτης φυλακίστηκε για πολλούς μήνες στην Ασφάλεια (1972) και κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ (1973). Μετά τη δικτατορία, ο Π. Κανελλάκης  δραστηριοποιήθηκε στο οικολογικό κίνημα και διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της Greenpeace Ελλάδος, αλλά και στο κίνημα των ατομικών δικαιωμάτων, με ιδιαίτερη δραστηριότητα σχετικά με την αντιαπαγορευτική πολιτική. Υπήρξε αντιπρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Συγγραφέας δύο βιβλίων, «Μαρτυρίες» (αφηγείται την κράτησή του στο ΕΑΤΕΣΑ) και τα διηγήματα «Το κεφάλι του Τούρκου».


Η σημερινή συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο θα έπρεπε να γίνεται έξω από τις φυλακές. Το δημοκρατικό αίτημα του χτες κινδυνεύει να μοιάζει μουσειακό αν δε μπολιάζεται από την καυτή πραγματικότητα του σήμερα. Γι’ αυτό και η διαμαρτυρία των κρατουμένων μάς θυμίζει πού στέκεται ο πήχης για μια πραγματική δημοκρατία. Οι κρατούμενοι επιμένουν, σε πείσμα της μιντιακής σιωπής που επί δυο εβδομάδες κάλυψε τη διαμαρτυρία τους. Πολλά από όσα διεκδικούν τα υποδεικνύουν εδώ και χρόνια εθνικοί και διεθνείς φορείς προστασίας των δικαιωμάτων. Η αντίδραση της πολιτείας και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, στη σωστή κατεύθυνση αλλά άτολμα, δείχνουν πως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Δείχνουν δηλαδή ότι η πολιτεία μπορούσε πολλά να είχε κάνει νωρίτερα αλλά δεν τα έκανε.

Δυο παρατηρήσεις εντούτοις είναι αναγκαίες. Πρώτον, η αποσυμφόρηση των φυλακών είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης αλλά δεν ταυτίζεται με τη λύση του προβλήματος. Η καλύτερη φυλακή περνάει βέβαια μέσα από τη λιγότερη φυλακή. Προσοχή όμως. Η αποσυμφόρηση έχει όρια, δεν μπορεί να αγγίξει τον πυρήνα της σκληρής παραβατικότητας, όσων δηλαδή έχουν καταδικαστεί για σοβαρά αδικήματα. Είναι εύκολο, σε συνθήκες έντασης όπως οι σημερινές, να πολωθούμε μπροστά σε ένα παραμορφωτικό δίπολο δαιμονοποίησης ή εξιδανίκευσης του πληθυσμού των φυλακών. Έχει λοιπόν θεμελιακή αξία και ως τέτοια πρέπει να προβάλλεται χωρίς εκπτώσεις μια βασική αρχή: οι συνθήκες κράτησης πρέπει σε κάθε περίπτωση να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα πρότυπα. Οι συνθήκες αυτές δεν επιτρέπεται να σχετικοποιούνται συναρτώμενες με τον αριθμό των κρατουμένων ή τη βαρύτητα των αδικημάτων τους. Δεύτερον, η λύση στο πρόβλημα των φυλακών βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό έξω από τις φυλακές. Βρίσκεται εκεί που κατοικούν πληθυσμοί ευεπίφοροι στην παραβατικότητα. Συνδέεται άμεσα με τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την απόγνωση των μεταναστευτικών ρευμάτων, αφού σε μεγάλο βαθμό τα παράγωγά τους «ξεβράζονται στα κελιά».

Οι κρατούμενοι με τη διαμαρτυρία τους επιχειρούν να εισβάλουν στο πεδίο που ορίζεται από τη σκληρή λογική πολιτικού κόστους και οφέλους. Μη διαθέτοντας στοιχειώδη δυνατότητα αποτύπωσης στο εκλογικό παιχνίδι, κατάφεραν εντούτοις (όσο μπορούμε να αντιληφθούμε οι εκτός των τειχών) με σοβαρότητα, συντονισμό και περιφρούρηση της διαμαρτυρίας τους να φέρουν το ζήτημα στο επίκεντρο. Και μόνο για τούτο αξίζουν την προσοχή όλων.

Υστερόγραφο (καθόλου αυτονόητο και αυστηρά προσωπικό): Οι δυο θλιβεροί εναπομείναντες έγκλειστοι, γηραιοί πρωταίτιοι της χούντας, δεν απειλούν τη δημοκρατία. Ο εγκλεισμός τους, 33 χρόνια μετά τη δίκη, 35 μετά το Πολυτεχνείο και 41 μετά το πραξικόπημα, έχει από καιρό απολέσει το συμβολικό του νόημα. Πολλοί αντιτείνουν: μα παραμένουν αμετανόητοι. Ε και;

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Δικαστική αίθουσα γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Καταθέτει η Κίτυ Αρσένη. Ο κατηγορούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας της υποβάλλει ερωτήσεις (ενδεικτικά αποσπάσματα):

Κουφοντίνας: Ο Μομφεράτος είχε κάποιο λειτούργημα την περίοδο της δικτατορίας, κάποια δημόσια θέση;
Αρσένη: Κύριε Κουφοντίνα, την περίοδο της δικτατορίας την ξέρω πολύ καλά. Έχω συλληφθεί, έχω αναπτύξει μια δραστηριότητα στο εξωτερικό. Σας παρακαλώ όμως μη ζητάτε να καταδικάσω έναν άνθρωπο δολοφονημένο. Δεν μπορώ να το κάνω.
Κουφοντίνας: Δεν σας ζητώ αυτό. Καταλαβαίνω τη φόρτισή σας.
Αρσένη: Καταλαβαίνω γιατί υπαινίσσεστε μια στάση του Μομφεράτου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Κουφοντίνας: Ήταν ψευτοϋπουργός της δικτατορίας. Θυμάστε μετά τη Μεταπολίτευση ότι το παλλαϊκό αίτημα ήταν η τιμωρία, η κάθαρση, η αποχουντοποίηση. Το κυρίαρχο σύνθημα το θυμάστε: «Δώστε τη χούντα στο λαό». Ο ηρωικός αγωνιστής Παναγούλης σε μια δίκη των βασανιστών είχε πει «μόνο η απόδοση δικαιοσύνης θα εμποδίσει την αυτοδικία». Ξέρετε αν ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον των 104 στελεχών τότε της δικτατορίας;».
Αρσένη: «Αυτεπάγγελτη δεν υπήρξε. Αλλά θέλω να σας πω ότι απευθύνεστε σε εμένα, που είμαι αντίθετη με την αυτοδικία και αν θέλετε μη με φέρνετε σε θέση δύσκολη. Είμαι μάρτυρας και δεν θέλω να διαπληκτιστώ με κανέναν».
Η ηθοποιός Κίτυ Αρσένη φυλακίστηκε και δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο της δικτατορίας. Διέφυγε στο εξωτερικό και κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη η ίδια και συγκρατούμενοί της. Η Κίτυ Αρσένη με την τέχνη και την πολιτική της δράση άφησε το δικό της στίγμα. Χωρίς να εξαργυρώσει, χωρίς να διατυμπανίσει, υπηρετεί ακόμα το θέατρο και διδάσκει σε νέους ηθοποιούς το υποκριτικό της ήθος.

Το 1985 συνάντησε τυχαία τη 17Ν, όταν έγινε μάρτυρας της δολοφονίας Μομφεράτου. Η τυχαία εκείνη συνάντηση την έφερε 21 χρόνια μετά στο δικαστήριο του Κορυδαλλού. Ανέβηκε στο βήμα και μίλησε σαν να ήταν η φωνή και η συνείδηση πολλών ανθρώπων που έχουν μείνει σιωπηλοί. Χωρίς να υποπέσει σε εύκολες καταδίκες ζωντανών ή νεκρών. Αλλά και χωρίς να υποχωρήσει ούτε βήμα από τις αρχές της. Οι περισσότεροι που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία και το Δίκαιο έχουν μνήμη αυστηρή. Θυμούνται το ρόλο πολλών άλλων στη χούντα. Κρίνουν αλλά δε δικάζουν. Αλλιώς ακυρώνονται. Η δικαιοσύνη μόνο δικάζει, και όποιος θέλει να την υποκαταστήσει με τον νόμο των όπλων κρύβεται στο σκοτάδι. Εκείνοι μένουν στο φως. Κρατούν τέτοια απόσταση από τη βία, τη βία του κράτους και τη βία των αυτόκλητων τιμωρών, που τους επιτρέπει να ανασαίνουν ελεύθεροι.

Υγ. Μετά η Κίτυ Αρσένη κατέβηκε από το βήμα. Τα λόγια της θα μπορούσαν να διδάσκονται στα σχολεία.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο Χιλιανός περιπλανώμενος συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα, που έζησε δυόμισι χρόνια στη φυλακή και απελευθερώθηκε χάρη στην πίεση της Διεθνούς Αμνηστίας, γράφει πως, κάθε φορά που ακούει στις ειδήσεις ότι κάποιος βασανιστής πυροβολήθηκε στο δρόμο, γυρνάει το βράδυ στο σπίτι του, βάζει ένα ποτήρι κρασί και το πίνει σιωπηλός.

Τον θυμήθηκα διαβάζοντας πως το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής επικύρωσε την απόφαση του Δικαστή Γκουζμάν με ψήφους 3-2 και ο Αουγκούστο Πινοσέτ θα δικαστεί για εννέα κατηγορίες απαγωγής και μία κατηγορία φόνου που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Κόνδωρ». Θυμήθηκα λοιπόν τον Σεπούλβεδα και μια συζήτηση που είχαμε πριν από λόγια χρόνια, όταν είχε βρεθεί στην Ελλάδα, για το αν ο φόνος ενός βασανιστή απονέμει δικαιοσύνη.

Η συλλογική μας συνείδηση έχει εμμονές. Αλίμονο αν δεν είχε. Και μια από τις διαχρονικές της εμμονές είναι η δικαιοσύνη. Ιδίως για όσους αποσπούν την εξουσία και την κάνουν όπλο τους, παραβιάζοντας το ανθρώπινο μέτρο στη βία. Τότε ξυπνάει η ιερή οργή των δικαίων.

Η εμμονή στη δικαιοσύνη χλευάζεται συχνά, θεωρείται απλοϊκή ή ουτοπική. Για χρόνια χαρακτηρίζονταν αφελείς όσοι ζητούσαν την ίδρυση ενός μόνιμου Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Μέχρι που έγινε γνωστό ποιοι συνασπίστηκαν για να αποτρέψουν τη λειτουργία του (ΗΠΑ, Κίνα, Λιβύη, Ρωσία κ.α. σε αγαστή σύμπνοια), χωρίς τελικά να τα καταφέρουν. Τότε όλοι έδειξαν να καταλαβαίνουν.

Η εμμονή στη δικαιοσύνη μένει ορφανή κι η ιερή οργή εκρήγνυται, όταν οι θύτες όχι απλώς ξεφεύγουν αλλά επιβραβεύονται, γίνονται κάποτε ευνοούμενοι ενός επόμενου καθεστώτος. Τότε, ας το ομολογήσουμε, ίσως περιμένουμε με κρυφή ελπίδα το άκουσμα της είδησης πως τους συνάντησε η σφαίρα ενός αγνώστου και πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους. Ξέρουμε όμως την ίδια στιγμή, οφείλουμε να ξέρουμε, πως αν είναι μια ανάσα αυτό για την ιερή οργή μας, πάντως δεν είναι δικαιοσύνη.

Η δικαιοσύνη μας είναι δρόμος ανηφορικός. Χρειάζεται επιμονή και αυτοέλεγχο, αρχές που δεν αλλάζουν κάθε στιγμή, κριτήρια πέρα από το χρόνο και τον τόπο. Μόνο τότε αίρεται πάνω από τις πρόσκαιρες ήττες και μας παρασύρει σε αυτό το μεθυστικό, διαχρονικό κυνήγι της ιστορίας προς την ολόφωτη αίθουσα ενός δικαστηρίου διάφανου.

Φαντάζομαι αυτή την αίθουσα. Με τον Πινοσέτ και τους δικηγόρους του. Με τους συγγενείς των θυμάτων του. Φαντάζομαι τα εγκλήματα να παίρνουν σάρκα και οστά, τους αγνοούμενους να βρίσκουν για μια στιγμή το χαμένο τους πρόσωπο. Τις γυναίκες της Πλατείας ντελ Μάγιο στη Χιλή (αλλά και τις Γυναίκες με τα Μαύρα στην πρώην Γιουγκοσλαβία ή στην Τουρκία) να παρακολουθούν από μακριά. Τον Σεπούλβεδα να αγωνιά για την έκβαση.

Το βράδυ εκείνης της μέρας μπορούμε όλοι να πιούμε ένα ποτήρι κρασί.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα