You are currently browsing the tag archive for the ‘Χριστόδουλος’ tag.

«Πρώτα δανειζόμασταν σαν κύριοι, ενώ τώρα δανειζόμαστε σαν γύφτοι» (Μ. Χρυσοχοΐδης). «Μιλάω τόσο ωραία, ρομαντικά με μια γυναίκα, τι σχέση έχω να μιλάω εγώ με τον πούστη τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο;» (Γ. Γιακουμάτος). «Το βίντεο δείχνει έναν αράπη αντί να δείχνει έναν άνθρωπο» (Γ. Αλογοσκούφης). «Η Ευρώπη δεν έχει μέλλον, αν δεν πάψει να είναι η Φιλιππινέζα των Αμερικανών» (Ν. Κακλαμάνης. Την ίδια χρήση του όρου Φιλιππινέζα συναντάμε και στον λόγο της Αριστεράς). Πολλές οι φράσεις που αντλούν από τη δεξαμενή των ρατσιστικών στερεοτύπων. Δεν είναι βέβαια όλες του ίδιου ποιού. Άλλες ακροβατούν σε εκείνη την κόψη της ρύμης του λόγου που φανερώνει περισσότερα από όσα κρύβει. Πέφτοντας παρασέρνουν Τσιγγάνους στον γκρεμό της περιφρόνησης και Φιλιππινέζες σε μια πιο ήπια και αφ΄ υψηλού απαξίωση. Εξάλλου, πώς θα ήταν δυνατό να δανείζονται ποτέ σαν κύριοι οι Τσιγγάνοι (ενώ το κράτος πάντοτε τους αντιμετώπιζε με σεβασμό και φερεγγυότητα); Υπηρετεί ποτέ μια Φιλιππινέζα χωρίς οσφυοκαμψία και δουλικότητα (ενώ οι κύριοι και οι κυρίες της ποτέ δεν την υποτίμησαν); Άλλες φράσεις είναι πιο σαφείς, αποτελούν λόγο τελεστικό. Η ίδια η εκφορά τους είναι πράξη συνειδητής απαξίωσης, ένας βίαιος κοινωνικός εξοστρακισμός. Ντύνονται τα κουρέλια του δήθεν χιούμορ αλλά δεν μπορούν να συγκαλύψουν έλλειψη βαθύτερης Παιδείας και μακροχρόνια αποχή από ασκήσεις ευαισθησίας.
Έτσι, ο ομοφυλόφιλος γίνεται πούστης κι ο Αφρικανός αράπης, εκφραστικές πιρουέτες που θα προκαλέσουν το γέλιο και την υπόγεια ταύτιση: ο υπουργός μιλάει σαν εμάς. Τα σκώμματά μας έχουν τον ίδιο στόχο, άρα οι λέξεις μάς φέρνουν πιο κοντά. Ο λαϊκισμός της γλωσσικής καραμπόλας .
Πολλά τα παραδείγματα από λόγο πολιτικών, χωρίς βέβαια το φαινόμενο να περιορίζεται εκεί. Υπάρχουν και οι αναφορές Χριστόδουλου στα κουσούρια, ο αντισημιτισμός του Θεοδωράκη, η ισοπεδωτική γενίκευση του Λαζόπουλου, σκληρού προς όλους πλην του ιδίου και ημών, του περιούσιου λαού που αποτελεί το κοινό του. Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε και στον δικό μας λόγο που ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η γλώσσα δεν αποτελεί ουδέτερο μέσο. Ακόμα και η πιο απλή εκφορά μιας λέξης δεν είναι ποτέ αθώα. Γεννιέται μέσα στις κοινωνικές ιεραρχίες και με τη σειρά της τις ενδυναμώνει ή τις υπονομεύει. Οι εξουσιαστικές σχέσεις με τη γλώσσα εξωτερικεύονται και στη γλώσσα αποτυπώνονται. Με την έννοια αυτή, έχουν σημασία τα ρατσιστικά στερεότυπα των πολιτικών, όχι διότι ο λόγος τους αποτελεί a priori γλωσσικό ή άλλο πρότυπο (σε πλείστες περιπτώσεις είναι φτωχός και φτωχαίνει όσους τον παρακολουθούν), αλλά γιατί διαψεύδουν την όποια προσδοκία πως θα εκπέμψουν μηνύματα ισοπολιτείας.
Οι σκέψεις αυτές δεν είναι κυήματα κάποιου λογοκριτικού αυτοματισμού, επιδίωξης μιας πολιτικής ορθότητας που συχνά καταλήγει στην απονεύρωση των νοημάτων και του ίδιου του λόγου. Προέρχονται μάλλον από την απαίτηση μιας στοιχειώδους έστω προσοχής, αφού οι επαγγελματίες της πολιτικής είναι τρόπον τινά και επαγγελματίες του λόγου. Εν τέλει από τον λόγο ζουν. Γνωρίζουν λοιπόν καλά ότι έχουν και οι λέξεις τη σημασία τους. Το βλέπουμε άλλωστε αυτές τις μέρες με τις δηλώσεις για «επιχειρήσεις- σκούπα» οι οποίες «θα καθαρίσουν το ιστορικό κέντρο». Ποια είναι τα σκουπίδια που θα σαρώσουν οι επιχειρήσεις; Μα φυσικά οι μετανάστες. Οι οποίοι πρώτα έχουν σαρωθεί από τις ίδιες τις δηλώσεις.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ


Ο κυνηγός τρύπωσε στον φρουρούμενο χώρο. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει στάθηκε μπροστά στο θήραμα και το σημάδεψε. Η φωτογραφική μηχανή πυροβόλησε δυο φορές ολοκληρώνοντας την κορυφαία «δημοσιογραφική αποστολή»: να απαθανατιστεί ο ασθενής Αρχιεπίσκοπος. Ο κυνηγός ήταν απεσταλμένος εφημερίδας που εκδίδουν δυο γνωστοί τηλεοπτικοί αστέρες (με αξιόλογες επιδόσεις στους ρόλους του τηλεδικαστή και του τηλεγελωτοποιού). Δεν ήταν εξάλλου ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Εκείνοι που φωτογράφισαν τον Μάνο Χατζιδάκι ενώ ψυχορραγούσε, εκείνοι που κυνηγούσαν τη Νταϊάνα στις σήραγγες του Παρισιού και τον άρρωστο Αρχιεπίσκοπο στο διάδρομο ενός νοσοκομείου είναι τα ίδια τυφλά όργανα μιας αποκρουστικής σχολής δημοσιογραφικής ανθρωποφαγίας.

Εμείς όμως, γιατί γινόμαστε ηδονοβλεψίες της οδύνης; Γιατί μας προκαλεί ενδιαφέρον η κλεμμένη στιγμή ενός αρρώστου; Το αργόσυρτο βήμα στον διάδρομο ενός νοσοκομείου; Το μπαστούνι που τον στηρίζει; Τα σωληνάκια που φεύγουν από το αδύναμο σώμα; Ένα φοβισμένο βλέμμα, μια έκφραση πόνου; Γιατί να θέλουμε να δούμε τον Αρχιεπίσκοπο σε έναν καινούριο ρόλο που όλοι δυστυχώς έχουμε παρακολουθήσει με κάποιον άλλον πρωταγωνιστή, έναν ηλικιωμένο άρρωστο συγγενή, έναν πρόωρα χαμένο φίλο; Μα ακριβώς γιατί είναι ο Αρχιεπίσκοπος, θα πει κάποιος. Και επιπλέον, γιατί στην προκειμένη περίπτωση η ταχύτητα της διαδρομής ήταν ιλιγγιώδης. Από τη φαινομενική παντοδυναμία μιας εύθραυστης κοσμικής εξουσίας στην εξέδρα του Συντάγματος με τα «λάβαρα της Επανάστασης» μέχρι τον 15ο όροφο του νοσοκομείου στο Μαϊάμι μοιάζει να μη μεσολάβησε τίποτα. Κι ας μεσολάβησαν τόσα. Κι ας είπε τόσα πολλά. Κι ας στάθηκε τόσες φορές σε άμβωνες, αυλές σχολείων, κάμερες τηλεόρασης. Κι ας είπαμε κι εμείς πολλά για όσα είπε και έπραξε.

Ο εκκλησιαστικός λόγος οφείλει να κατευνάζει τα πάθη, να φέρνει κοντά μας τον ξένο και τον διαφορετικό. Οφείλει να μην κάνει τους μύθους του παρελθόντος τροφή που γιγαντώνει τις φοβίες μας. Αντί να μας περιχαρακώνει στα στενά όρια της εθνικής μας μοναξιάς οφείλει να ανοίγει διαύλους συνεννόησης με άλλες θρησκείες και πολιτισμούς. Να είναι λόγος καταλαγής και απάντησης στις μεταφυσικές αγωνίες, όχι κινδυνολογική αντίδραση σε κάθε προσπάθεια να αποκτήσει η εκκλησία διακριτή θέση σε ένα κράτος δικαίου. Όσοι έχουν αυτή την άποψη έχουν ήδη αποτιμήσει τη διαδρομή του Αρχιεπισκόπου. Όμως τώρα είναι η ώρα της σιγής, του σεβασμού μπροστά στην ανθρώπινη δοκιμασία. Ο Αρχιεπίσκοπος ως ασθενής έχει πάνω απ’ όλα δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής του ζωής και αξιοπρέπειας.

Τελευταία παρατήρηση: είναι άραγε τυχαίο που όσοι αντιπαρατέθηκαν μαζί του δείχνουν τώρα σεβασμό στο δράμα του ενώ εκείνοι που τον αποθέωναν, δημοσιογράφοι και ιεράρχες, έχουν ήδη αρχίσει πρόωρα να ανατέμνουν το σώμα και τη μνήμη του;

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο αγιασμός στο Συμβούλιο της Επικρατείας δεν αποτελεί εθιμοτυπική εκδήλωση έναρξης του νέου δικαστικού έτους, όπως υποστηρίζει ο Πρόεδρός του. Θέτει με οξύτητα το γνωστό ερώτημα: δικαιούνται οι θεσμοί και τα όργανα της πολιτείας να θρησκεύονται; Ο αγιασμός πλήττει ευθέως τον κορυφαίο θεσμό γιατί του προσδίδει θρησκευτικό χρωματισμό. Η Ένωση Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ τονίζει το αυτονόητο: «Το ΣτΕ είναι επιφορτισμένο με τη δικαστική προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα της Ελληνικής Πολιτείας υπέρ όλων των Ελλήνων πολιτών και υπέρ όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διακρίσεις λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η αρμοδιότητα αυτή επιβάλλει στο δικαστήριο να αποφεύγει τη διοργάνωση εκδηλώσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να εγείρουν εύλογες αμφιβολίες ως προς την αμεροληψία του από θρησκευτική άποψη».

Είναι πολύ πρόσφατες οι ημιτελείς αποκαλύψεις των υπόγειων διαδρομών και διασυνδέσεων του παραδικαστικού κυκλώματος με πρόσωπα της εκκλησίας. Η αυτοκάθαρση της εκκλησίας λησμονήθηκε πρώτα από την ίδια την εκκλησία, που προτίμησε να μείνει με την οσμή των σκανδάλων. Μάλλον λοιπόν θα έκανε χιούμορ ο αρχιεπίσκοπος λέγοντας στους δικαστές: «Το ΣτΕ έχει πολλές φορές στη νεωτέρα μας ιστορία αμφισβητηθεί από τη Διοίκηση και υπήρξε συχνά πεδίο αφόρητων πιέσεων για την έκδοση αποφάσεων που θα καλύπτουν τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες. Είναι, κατά ταύτα, εύλογος η επιθυμία των πολιτών να υπάρχει βεβαία ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και κυρίως να τηρείται η σταθερότητα και το αλώβητον του ΣτΕ». Το χιούμορ δεν αρκεί όμως για να παραγνωρίσουμε πως στο ΣτΕ εκκρεμούν υποθέσεις σχετικές με πρόσωπα της εκκλησίας (όπως του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου και του μητροπολίτη πρώην Αττικής Παντελεήμονα) και με την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας. Επομένως, η ίδια η παρουσία του αρχιεπισκόπου στο δικαστήριο συμβολίζει εν δυνάμει παρέκκλιση από τη θρησκευτική ουδετερότητα και την αμεροληψία του δικαστηρίου και μάλιστα παρέκκλιση με άμεση ισχύ. Ισοδυναμεί με εναγκαλισμό διαδίκου με δικαστή λίγο πριν από την έκδοση απόφασης.

Η επιμονή στην τέλεση του αγιασμού, το γεγονός ότι δικαστικοί υπάλληλοι και συνταξιούχοι δικαστές «επιστρατεύτηκαν» για να καλυφθεί το κενό της απουσίας των διαφωνούντων δικαστών, δεν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στη δικαιοσύνη. Αντίθετα, η αντίδραση των 31 δικαστών προστατεύει το κύρος του θεσμού και δεν πρέπει να εκληφθεί ως εξ αντανακλάσεως εκδήλωση θρησκευτικού φρονήματος αλλά ως εκδήλωση πίστης στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αποτελεί απόπειρα να τεθεί ένα όριο στην βουλιμική παρεμβατικότητα της κορυφής της ιεραρχίας, που εμφανίζεται ανανεωμένη μετά την αναγκαστική ύφεση τον καιρό της εκκλησιαστικής σκανδαλολογίας. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο αγιασμός στο ΣτΕ συνέπεσε με τη δημόσια απαίτηση του αρχιεπισκόπου να έχει λόγο και για το περιεχόμενο των νέων σχολικών βιβλίων!

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Απορρίφθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής οι τρεις προτάσεις νόμου για την κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας και τη ρύθμιση των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας. Την ίδια ώρα, η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών υποστηρίζει στις δημοσκοπήσεις τους διακριτούς ρόλους εκκλησίας και πολιτείας. Η κοινωνία, αργά και με παλινδρομήσεις, ενίοτε υπό το φως εκκλησιαστικών σκανδάλων, κατανοεί πάντως το αυτονόητο: η αδιαφάνεια και η ασάφεια γεννούν υπερεξουσίες και παραεξουσίες. Τα κόμματα εξουσίας αποδείχτηκαν όμως κατώτερα των περιστάσεων. Η Νέα Δημοκρατία, παρά τις ελπίδες ορισμένων πως θα επέλεγε μια θεσμική φυγή προς τα εμπρός, δεν ξέφυγε από την πάση θυσία διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος αλληλεξάρτησης κράτους και εκκλησίας, στοιχείο παραδοσιακά ισχυρό στο ιδεολογικό της οπλοστάσιο, παρά τις εκ Δυσμών επιρροές. Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, έδωσε ρεσιτάλ ανακολουθίας. Επί μήνες έκανε ό,τι μπορούσε για να οικειοποιηθεί κομματικά (και ορισμένα στελέχη του εσωκομματικά) τις προτάσεις της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Μετά, όταν ήρθε η ώρα της συζήτησης στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, η διαπρύσια κήρυκας των διακριτών ρόλων κ. Δαμανάκη σάλπισε υποχώρηση με την φράση- κλειδί: το θέμα χρειάζεται περισσότερη συζήτηση.

Τι εμποδίζει τα δυο κόμματα να ανταποκριθούν στοιχειωδώς σε θέματα που άπτονται θεμελιωδών δικαιωμάτων; Δεν είναι μόνο η συντηρητική λογική που αντιμετωπίζει την ανεμπόδιστη έκφραση θρησκευτικών πεποιθήσεων ως απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής και ευταξίας. Είναι και η ανάγκη προστασίας του πυκνού πλέγματος πελατειακών και άλλων σχέσεων μεταξύ εκκλησίας, διοίκησης και κομμάτων. Εκκλησιαστικοί και κομματικοί τοπάρχες συντηρούν τον ασφυκτικό εναγκαλισμό.

Την ίδια ώρα, η επικαιρότητα δείχνει μόνη της τον κατεπείγοντα χαρακτήρα του θέματος. Η ανέγερση τζαμιού έχει γίνει κλωτσοσκούφι μεταξύ αναρμοδίων και κάθε τόσο κυκλοφορεί η φήμη κάποιου Αρχιεπισκοπικού βέτο. Τι δουλειά έχει ο Αρχιεπίσκοπος με την υποχρέωσή μας να διασφαλίσουμε ανεμπόδιστη άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων σε όλους; Κι όμως, ο πληθωρικός ιεράρχης ερωτάται, ενώ οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (οι υπεύθυνοι για την πολεοδομική διαμόρφωση της αυριανής πολυφυλετικής Αθήνας ή οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι) δεν έχουν ακουστεί.

Δυο οι αντίθετες όψεις της Εκκλησίας. Από τη μια ο πατέρας Αντώνιος, πρωτεργάτης του Νεανικού Κέντρου «ΚΙΒΩΤΟΣ» στην Ακαδημία Πλάτωνος όπου φιλοξενούνται παιδιά ελλήνων και μεταναστών.  Από την άλλη, η «αγιοποίηση» του μοναχού Βησσαρίωνα στη Φθιώτιδα και η οικονομική της εκμετάλλευση. Το σήμερα και το χτες. Ο ανθρωπισμός και το εμπόριο της ελπίδας. Δυστυχώς, η Βουλή έχασε μια ευκαιρία να δηλώσει πως επιθυμεί διαφάνεια και καθαρές σχέσεις με μια σύγχρονη Εκκλησία. Θα συνεχίσει έτσι η δεύτερη όψη να παρασιτεί σε βάρος της πρώτης. Και σε βάρος όλων μας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο κύβος ερρίφθη. Η πρόταση νόμου για τη ρύθμιση σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας κατατέθηκε στη Βουλή και μέχρι την άνοιξη προβλέπεται να συζητηθεί. Η πρωτοβουλία της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη τάραξε τα νερά, έμπρακτο παράδειγμα ουσιαστικής παρέμβασης της κοινωνίας των πολιτών. Όχι με τον παραδοσιακό καταγγελτικό και συχνά μεμψίμοιρο λόγο των αυτοαποκλειόμενων μειοψηφιών, αλλά με μια σοβαρή πρόταση, έτοιμη για συζήτηση. Τραβάει έτσι η Ένωση το χαλί κάτω από τα πόδια όλων όσοι οχυρώνονται πίσω από ρόλους και διαδικασίες εμποδίζοντας την επίλυση χρόνιων θεσμικών εκκρεμοτήτων στη χώρα μας.

Πρώτο θύμα της πρότασης η διγλωσσία βουλευτών των δυο μεγάλων κομμάτων (λαμπρή ιδέα για επίδοξους τηλεδικαστές και τηλεδημίους: μια κρυφή κάμερα  που αποκαλύπτει τον αριβισμό, την ευθυνοφοβία και την εκ του πονηρού επίκληση της συγκυρίας). Δεν πάει άλλο με την Εκκλησία, εξομολογούνται στους διαδρόμους. Δεν  είναι ώρα για τέτοια, ο λαός έχει άλλα προβλήματα, δηλώνουν μετά στα κανάλια, ωσάν να περιμένουν την επίλυση οικονομικού και ασφαλιστικού, ώστε απερίσπαστοι μετά να επιδοθούν στον θεσμικό εκσυγχρονισμό και την προστασία των δικαιωμάτων μας. Η εικόνα συμπληρώνεται με τη διγλωσσία παραγόντων της Εκκλησίας: αναγνωρίζουν πως πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι σχέσεις με το κράτος, διαφωνούν με τις μισαλλόδοξες κορόνες Αρχιεπισκόπου κατά γραικύλων, αλλά τελικά τον ακολουθούν.

Ο Α. Καλοκαιρινός στο εξαιρετικό άρθρο του (Τα Νέα, 9/12/2005) γράφει: «Το ζήτημα αναπόφευκτα φέρνει στην επιφάνεια τη διάκριση ανάμεσα σε προοδευτικούς και συντηρητικούς πολίτες και πολιτικούς.» Σωστή η παρατήρηση. Το θέμα όμως είναι τους επόμενους μήνες να πάμε πέρα από αυτό. Η λογική επιβάλλει να μη συρθούμε στη διχαστική στοίχιση που και πάλι θα επιδιώξει η ηγεσία της ιεραρχίας. Να μην υποκύψουμε στην τηλεοπτική εμπορευματοποίηση του θέματος που θα γεννήσει ντέρμπι μεταξύ έξαλλων ιερωμένων και εξίσου έξαλλων εκσυγχρονιστών. Στόχος είναι η νίκη του αυτονόητου, γιατί σε θέματα θεμελιωδών δικαιωμάτων προοδευτικό για εμάς είναι το αυτονόητο. Η υποστήριξή του πρέπει να διαπεράσει οριζόντια όλους τους πολιτικούς χώρους. Μέχρι στιγμής αυτό μοιάζει εφικτό. Η αδυναμία των μεγάλων κομμάτων (του ΠΑΣΟΚ κυρίως) να αρθούν πάνω από τη συγκυρία και να υιοθετήσουν πλήρως την πρόταση αφήνει το περιθώριο. Ο πυρήνας του νομοσχεδίου, τα δικαιώματα πέραν κάθε διαπραγμάτευσης, προσφέρει το πεδίο για μια τέτοια συσπείρωση. Ενδεικτικό παράδειγμα η καύση των νεκρών. Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο, θα πρέπει να αποφανθούμε με δημοψήφισμα για το εάν ένας συμπολίτης μας έχει το δικαίωμα να αποτεφρωθεί στον τόπο του ή θα πρέπει να ταξιδεύει μετά θάνατο στη Βουλγαρία! Απέναντι σε μια τέτοια προκλητική απόπειρα επιβολής της πλειοψηφίας επί της μειοψηφίας απαιτείται καθαρή τοποθέτηση από όλους. Η επίκληση του πολιτικού κόστους και οι υπεκφυγές περιττεύουν.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έχει αναχθεί στον κύριο εν Ελλάδι αρνητή της οικουμενικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο κήρυγμα της Ανάστασης, θυμίζοντας πως η Ελλάδα είναι κατά 98% ορθόδοξη χώρα, τόνισε: «Δεν το ανέχονται οι δυνάμεις του σκότους και θέλουν να το αποκεφαλίσουν, να ισοπεδώσουν τα πάντα δια της παγκοσμιοποίησης, αυτής της νέας θεότητας που έχει εμφανιστεί μαζί με την άλλη θεότητα που λέγεται ανθρώπινα δικαιώματα και χάριν αυτής της θεότητας θα πρέπει να περιστείλουμε τα δικά μας δικαιώματα». Στην τοποθέτηση ανιχνεύεται όλη η σημειολογία της σχετικοποίησης των δικαιωμάτων: καταγγελία των «δυνάμεων του σκότους» που επιβουλεύονται την αμιγή πλειονότητα, δαιμονοποίηση των ίδιων των δικαιωμάτων με τον χαρακτηρισμό τους ως θεότητας και διάκριση ανάμεσα στα δικά μας δικαιώματα και αυτά των άλλων. Με άλλα λόγια, οι εθνικές και θρησκευτικές μας ιδιαιτερότητες φτάνουν και περισσεύουν για να μας διαφοροποιήσουν από όλους τους υπόλοιπους και να αναιρέσουν την οικουμενική ισχύ των δικαιωμάτων.

Η αντίφαση που επιμελώς παραγνωρίζεται είναι πως διεθνώς σύμμαχοι του Αρχιεπισκόπου είναι εκείνοι ακριβώς που υποτίθεται πως επιβουλεύονται την ιδιαιτερότητά μας. Από τη μια το ριζοσπαστικό ισλάμ. Χαρακτηριστική η επίσημη τοποθέτηση το 1947 του εκπροσώπου της Σαουδικής Αραβίας στην επιτροπή που συνέτασσε την Οικουμενική Διακήρυξη: «Οι συγγραφείς του σχεδίου διακήρυξης έλαβαν υπόψη τους κατά το μεγαλύτερο μέρος μόνο τα κριτήρια τα οποία αναγνωρίζει ο δυτικός πολιτισμός και αγνόησαν αρχαιότερους πολιτισμούς των οποίων οι θεσμοί απέδειξαν τη σοφία τους διαμέσου των αιώνων. Δεν ήταν αρμοδιότητα της επιτροπής να ανακηρύξει την ανωτερότητα ενός πολιτισμού έναντι όλων των άλλων ή να καθορίσει ομοιόμορφα κριτήρια για όλες τις χώρες του κόσμου». Σε τι ενίστατο η Σαουδική Αραβία; Στην ελευθερία επιλογής γάμου και θρησκείας! Από την άλλη οι ΗΠΑ, μητρόπολη της πολιτισμικής ομογενοποίησης, αυτάρεσκα αρνούνται να υπαχθούν σε διεθνείς κανόνες δικαιωμάτων, αφού οι κανόνες αυτοί στερούνται εθνικής πολιτικής νομιμότητας, ενώ οι εθνικοί τους κανόνες είναι υπέρτεροι διότι βασίζονται στη συναίνεση των κυβερνωμένων στη συνταγματική δημοκρατική κυριαρχία. Μνημειώδης η διαστρέβλωση των εννοιών για να συγκαλυφθεί η αυτοεξαίρεση από τη διεθνή νομιμότητα. Αυτή η «Διεθνής της Αμφισβήτησης» παραγνωρίζει το αυτονόητο: πως τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά, επειδή καθορίζουν τα οικουμενικά συμφέροντα των ανίσχυρων (Μ. Ιγκνάτιεφ).

Είναι άξια λόγου η μετάλλαξη του εκκλησιαστικού κηρύγματος από λόγο καταλλαγής και απάντησης στις μεταφυσικές αγωνίες σε κινδυνολογική κριτική στη σημαντικότερη κατάκτηση του σύγχρονου πολιτισμού, την προστασία των δικαιωμάτων. Ο Αμίν Μααλούφ παρατηρεί πως οι κοινωνίες που είναι σίγουρες για τον εαυτό τους αντανακλώνται σε θρησκείες με αυτοπεποίθηση, θρησκείες νηφάλιες, ανοιχτόμυαλες, ενώ οι ανασφαλείς κοινωνίες αντανακλώνται σε θρησκείες φοβισμένες, άκαμπτες, καχύποπτες. Αν η παρατήρησή του ισχύει για τις θρησκείες, τότε ισχύει πολύ περισσότερο για τους εκκλησιαστικούς ηγέτες.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα