You are currently browsing the tag archive for the ‘όπλα’ tag.

Εξαιρετικό βίντεο της Αμνηστίας

Όλο και συχνότερα η ελληνική κοινωνία δείχνει έκπληξη μπροστά στο απολύτως προφανές. Διαμεσολαβητής και παραμορφωτικός καθρέφτης η τηλεόραση, μετατρέπει αμέσως αυτή την έκπληξη σε σόου. Έτσι συμβαίνει και με τα Ζωνιανά. Η αναμετάδοση επιχειρήσεων Ράμπο, τα αστυνομικά αλληλοκαρφώματα, οι διαρροές ονομάτων απειλούν να συσκοτίσουν τις όποιες ευρύτερες προεκτάσεις: δεν πρόκειται μόνο για μια ποινική υπόθεση, ένα κρούσμα κρατικής διαφθοράς, μια περίπτωση πολιτικής πατρωνίας. Είναι όλα αυτά και πολύ περισσότερα. Γι’ αυτό η «έκπληξη» δεν πρέπει να μας κάνει να λησμονήσουμε μερικές αλήθειες.

Πρώτον, παρά τα θρυλούμενα η επιβολή της κρατικής εξουσίας δεν εγκυμονεί πάντοτε μόνο απειλές για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην περίπτωση των Ζωνιανών συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η κρατική εξουσία καλείται να καταστείλει την κατάφωρη τρομοκράτηση του πληθυσμού που ασκείται από συμμορίες κρυμμένες πίσω από μια επίφαση κοινοτικής αλληλεγγύης την οποία αποσπούν βιαίως. Η επιβολή του νόμου μπορεί να εξαλείψει τις εγκληματικές συμπεριφορές και για τούτο πρέπει να είναι άμεση και χωρίς εκπτώσεις. Δεύτερον, στα Ζωνιανά η αυτοεικόνα της «αδούλωτης κρητικής ψυχής» μπήκε σε μια δική της τροχιά ανεξέλεγκτη και παθογενή. Μήπως όμως την «αδούλωτη κρητική ψυχή» την διδάξαμε πως η εξαίρεση από γενικώς ισχύοντες κανόνες, όπως η απαγόρευση της οπλοκατοχής, της οπλοχρησίας και της ζωοκλοπής, είναι επιτρεπτή ειδικά για εκείνη και μάλιστα αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων; Μήπως δόθηκε το μήνυμα πως ο ηρωισμός των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων αρκεί για να δικαιολογείται εσαεί μια ιδιότυπη αποστασιοποίηση από τους θεσμούς μιας ευνομούμενης πολιτείας ή ένα αντριλίκι που εκτονώνεται με την εμπορία γυναικών; Μήπως το «κουλέρ λοκάλ» της βίας, η κρυφή γοητεία της μπαλωθιάς στην οποία έκλειναν κατά καιρούς το μάτι πρωθυπουργοί, υπουργοί και κομματάρχες, δεν είναι τελείως άσχετα με την εγκληματική βία των Ζωνιανών που οδήγησε στην εν ψυχρώ δολοφονική επίθεση κατά των αστυνομικών; Μήπως εν τέλει η αναγωγή της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας σε απόλυτη αξία είναι ένας ιός που έχει προσβάλει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα αλλά κάποιοι στην Κρήτη έχουν ήδη ασθενήσει βαρέως;

Θα ήταν βέβαια εθελοτυφλία να περιοριστούμε στα Ζωνιανά, ως τη μόνη μαύρη τρύπα της νομιμότητας, δαιμονοποιώντας το χωριό ή ολόκληρο το νησί. Όμως, η βαριά εγκληματικότητα απαιτεί άμεσα μέτρα. Στη συνέχεια πρέπει να αντιμετωπιστεί η ελαφριά παραβατικότητα που ανακύπτει από τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και την εργαλειακή χρήση της Ιστορίας με σκοπό την αυτοαναγόρευση σε εκλεκτή ομάδα και την αυτοεξαίρεση από τον νόμο. Με απλά λόγια, η Κρήτη (όπως και κάθε άλλο μέρος) πρέπει να αφοπλιστεί. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο με τη συναίνεσή της και αν αυτή δεν υπάρχει οφείλουμε συστηματικά να την δημιουργήσουμε.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

«Ενδιαφέρον. Η πρώτη σας αντίδραση στο φονικό της Βιρτζίνια ήταν ο έλεγχος των όπλων. Η δική μου αντίδραση ήταν: μακάρι να υπήρχαν περισσότερα παιδιά στη σχολή με άδεια οπλοκατοχής και ένα όπλο να αμυνθούν. Είναι ο δικός σας τρόπος καλύτερος; Υπάρχουν πειστικά στοιχεία που δείχνουν πως ο περιορισμός των όπλων μειώνει τη βία; Ή μήπως ισχύει το αντίθετο; Το να έχουν οι νομιμόφρονες πολίτες πρόσβαση στα όπλα στην πραγματικότητα μειώνει τη βία».

Η επιστολή στάλθηκε στους New York Times. Η φωνή της «βαθιάς Αμερικής». Φαίνεται πως οι 30.000 θάνατοι από πυροβόλα όπλα ετησίως στις ΗΠΑ δεν αρκούν (14,05 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους, όταν  στην Ιαπωνία καταγράφονται 0,07 θάνατοι). Επικαλούμενη το 2ο άρθρο του Συντάγματος, η NRA (Εθνική Ένωση Πυροβόλων Όπλων) υπερασπίζεται το «δικαίωμα» στην κατοχή όπλων. Το «δικαίωμα» αυτό όμως, θεσπισμένο σε τελείως διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο (όταν δηλαδή οι πρώτοι πολίτες έπρεπε να υπερασπιστούν το νεοσύστατο επαναστατικό έθνος με τα όπλα) ασκείται σε βάρος υπαρκτών δικαιωμάτων, ουσιαστικών και αναφαίρετων, όπως είναι η ζωή και η ασφάλεια. Άλλωστε, η ίδια η συλλογιστική των υπέρμαχων της ελεύθερης οπλοκατοχής δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Λένε: τα όπλα δεν σκοτώνουν, οι άνθρωποι σκοτώνουν. Μόνο που όταν ο δολοφόνος της Βιρτζίνια σε κατάσταση αμόκ τριγύριζε στις αίθουσες διδασκαλίας, κάποιοι του είχαν επιτρέψει να κρατάει όπλα και άρα να σκοτώνει. Κι αυτοί ήταν το πανίσχυρο λόμπι των όπλων. Τώρα, θρασύτατα επικρίνουν όσους προσπαθούν να «εκμεταλλευτούν την τραγωδία για να προωθήσουν μια πολιτική ατζέντα κατά των όπλων», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε κάποιος γερουσιαστής την πρώτη μέρα μετά το φονικό.

Όταν η αποτυχία ή απροθυμία του κράτους να ελέγξει την κατοχή και χρήση όπλων έχει ως προβλέψιμο αποτέλεσμα την αυξημένη βία (όπως συμβαίνει με το οργανωμένο έγκλημα ή την ενδοοικογενειακή βία) τότε το κράτος καθίσταται υπεύθυνο για τη βία αυτή. Πρέπει λοιπόν οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν ταχύτερα και ουσιαστικότερα στην κατεύθυνση που συναποφάσισαν τον Δεκέμβριο στον ΟΗΕ, όταν 153 χώρες δεσμεύτηκαν να εργαστούν για μια διεθνή Σύμβαση για το Εμπόριο Όπλων.

Αυτά διεθνώς. Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της χώρας μας, πρέπει ανυποχώρητα να αντιμετωπίσουμε όσους επικαλούνται τοπικές ιδιαιτερότητες και παραδόσεις για να δικαιολογήσουν την ανεξέλεγκτη κατοχή όπλων. Καμιά τιμή δε μας περιποιούν οι εικόνες πρωθυπουργών και υπουργών που γελούν με τις μπαλωθιές. Εικόνες διακομματικής αδυναμίας απέναντι στο πολιτικό κόστος που θα σήμαινε η επιβολή του νόμου. Εξάλλου, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Χρόνια πριν από τη μεγάλο φονικό στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια ένα «μικρό φονικό» έγινε στο Πολυτεχνείο της Κρήτης.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Ο Σαντάμ Χουσεΐν καταδικάστηκε σε θάνατο. Η εξουσία του οδήγησε αμέτρητους ανθρώπους στον πόνο και το θάνατο. Κι όμως, οι πανηγυρισμοί στους δρόμους της Βαγδάτης δεν αρκούν για να δικαιωθεί η εσχάτη των ποινών. Ακόμα και όταν πρόκειται για τον Σαντάμ, η θανατική ποινή είναι έγκλημα. Η ηρωοποίησή του θα ήταν ολέθριο λάθος. Η δίκη του δεν ήταν δίκαιη και η ποινή αναπαράγει την τυφλή βία του καθεστώτος του.

Ο Chibli Mallat, υποψήφιος για την Προεδρία του Λιβάνου, έχει υπερασπιστεί συχνά θύματα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή. Πριν λίγες μέρες έγραψε στη Ντέιλι Σταρ: «Για δικαστές σαν εμένα και άλλους πιο διακεκριμένους συναδέλφους που κληθήκαμε το 2003, όταν συνελήφθη ο Σαντάμ, ήταν επικίνδυνο να πάμε και να μείνουμε στη Βαγδάτη. Απέρριψα την προσφορά». Ο πρώτος Πρόεδρος του δικαστηρίου εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν δήλωσε πως ο Σαντάμ δεν ήταν δικτάτορας. Ο γαμπρός του διαδόχου του στην έδρα δολοφονήθηκε. Δεκατρείς δολοφονίες ως τώρα σχετίζονται άμεσα με τη δίκη. Ο Mallat καταλογίζει πλήθος λαθών: συνεχείς καθυστερήσεις και προσπάθειες αναβολής, πακτωλοί χρημάτων προς δικηγόρους με άγνωστη προέλευση, ανοχή στη δημόσια υποστήριξη του κατηγορουμένου προς τις συνεχιζόμενες δολοφονίες αλλά και φόνοι δικών του δικηγόρων. Ακόμα και η κεντρική στόχευση του δικαστηρίου ήταν λάθος. Δεν επικεντρώθηκε στη διαβόητη γενοκτονία Κούρδων στην Anfal και τη σφαγή Σιιτών κατά δεκάδες χιλιάδες το 1991. Στηρίχτηκε μόνο στο Dujail, μια ασαφή και ελάσσονα περίπτωση φόνων του 1983, την ίδια δηλαδή εποχή που ο πόλεμος του Σαντάμ με το Ιράν οδηγούσε σε ένα εκατομμύριο νεκρούς.

Η απονομή δικαιοσύνης σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολλαπλά απαραίτητη. Όχι μόνο για την ίδια τη δικαιοσύνη αλλά και για το πολιτικό μέλλον της περιοχής. Αν κάτι προσθέταμε στην κριτική του Mallat, θα ήταν η ανάγκη να στιγματιστούν όσοι στήριξαν το καθεστώς Σαντάμ. Η εύκολη απάντηση είναι οι ΗΠΑ που τον χρησιμοποίησαν όσο τους συνέφερε. Μόνο που στη χώρα μας ξεχνάμε το δικό μας πλούσιο μητρώο επαφών και εμπορικών συναλλαγών (πολλές οι καταγγελίες και για εμπόριο όπλων) με μια χώρα που δολοφονούσε τους κατοίκους της με χημικά και βασάνιζε τους αντιφρονούντες κατά χιλιάδες. Η σιωπή των ελληνικών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1980 στις εκκλήσεις της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν εκκωφαντική.

Και τώρα τι; Προσυπογράφουμε την προτροπή του Mallat: «Η απονομή δικαιοσύνης στη Βαγδάτη είναι ακατόρθωτη. Μόνη λύση η μεταφορά του δικαστηρίου στο εξωτερικό και η μετατροπή του σε διεθνές ή μεικτό δικαστήριο(…) Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αίτηση της Ιρακινής κυβέρνησης στο Συμβούλιο Ασφαλείας».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Η απαγόρευση ναρκών κατά προσωπικού είναι νόμος του κράτους, αφού η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη της Οτάβα τον Σεπτέμβριο του 2003. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Εκστρατείας για την Κατάργηση των Ναρκών (πρόκειται για έναν συνασπισμό Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) και με βάση τις επίσημες εκθέσεις της χώρας μας, ο συνολικός αριθμός ναρκών ανερχόταν στις 1.566.532 και στόχος είναι να διατηρηθούν μόνο 7.224 για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Τα τελευταία χρόνια, πάνω από 4,3 εκατομμύρια τ.μ. αποναρκοθετήθηκαν στη Β. Ελλάδα και το 2001 ολοκληρώθηκε η εκκαθάριση της παραμεθορίου με τη Βουλγαρία. Στα ελληνοτουρκικά σύνορα η χώρα μας προτίθεται να διατηρήσει τα ναρκοπέδια του Έβρου και για τον σκοπό αυτό αποσύρονται οι νάρκες κατά προσωπικού και αντικαθίστανται με αντιαρματικές.

Θετικός ο απολογισμός. Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος κατά την οποία το θέμα είχε χαθεί στα ναρκοπέδια της περίφημης αμοιβαιότητας με την Τουρκία. Από το 1997 που υπογράψαμε τη Συνθήκη δηλώθηκε πως θα την επικυρώναμε μόνο αν η ασφάλεια βελτιωνόταν στην περιοχή. Συμμετείχαμε στο μεταξύ στις προπαρασκευαστικές συζητήσεις της Οτάβα ως παρατηρητές και με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο: προοδευτικοί σε κάθε πρόταση περιορισμού των ναρκών σε διεθνές επίπεδο, αρνητικοί όταν η συζήτηση ερχόταν στα καθ’ ημάς. Θα συνεχίζαμε προφανώς μέχρι σήμερα να καλυπτόμαστε πίσω από την πάγια αρχή «εδώ είναι Βαλκάνια», αν το 2002 η διεθνής πίεση δεν εντεινόταν για αυτό το κομβικό για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου ζήτημα. Γιατί είναι κομβικό; Μα γιατί από το 1999 τουλάχιστον 70 μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους στα ελληνικά ναρκοπέδια και πολλές δεκάδες έχουν μείνει ανάπηροι. Δεδομένου μάλιστα ότι οι επίσημοι μηχανισμοί μέτρησης είναι πλημμελείς, οι πραγματικοί αριθμοί είναι σίγουρα μεγαλύτεροι ενώ η μοίρα των επιζώντων δεν επιτρέπει εφησυχασμό: η μέριμνα για προσθετικές επεμβάσεις επαφίεται στα ανθρωπιστικά αισθήματα γιατρών και ΜΚΟ (ενώ σύμφωνα με τη Συνθήκη είναι υποχρέωση της πολιτείας) και οι τραυματίες πρόσφυγες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φυλάκισης και απέλασης!

Με αυτή λοιπόν την πραγματικότητα είμαστε σήμερα αντιμέτωποι. Από τη μια διαπιστώνεται πρόοδος στην αποναρκοθέτηση ελληνικών εδαφών. Από την άλλη όμως, μεγάλο μέρος των βουνών στο Γράμμο και στο Βίτσι είναι «μολυσμένο» από νάρκες (28 είναι τα γνωστά ναρκοπέδια) και εκρηκτικά, ενεργά απομεινάρια του εμφυλίου, ενώ συνολικά 41 περιοχές στην ηπειρωτική και νησιωτική χώρα θεωρούνται επισφαλείς. Εξάλλου, πονηρά σκεπτόμενη η διοίκηση δε δηλώνει στις εκθέσεις της ποιες ποινικές κυρώσεις ισχύουν για τυχόν παραβιάσεις της Συνθήκης, αν και είναι υποχρεωμένη.

Και το συμπέρασμα; Παρά τη συγκριτικά καλύτερη σημερινή κατάσταση, δεν επιλέξαμε εγκαίρως τη φυγή προς τα εμπρός που θα μας έβγαζε από το βαλκανικό φαύλο κύκλο αλλά χρειάστηκε να συρθούμε στην αποναρκοθέτηση. Το κόστος ήταν και είναι οι φτωχοδιάβολοι που συνεχίζουν να τινάζονται στον αέρα κάθε τόσο ταράζοντας τη νυχτερινή σιγαλιά του Έβρου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Τα περισσότερα κείμενα δημοσιεύονταν ως επιφυλλίδες στα ΝΕΑ μέχρι το καλοκαίρι του 13. Τα υπόλοιπα βλέπουν το φως κατευθείαν στο blog. Η πάνω φωτό είναι από την καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας Use your freedom to write wrongs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Τα καθαρά χέρια

Ας μιλήσουμε καθαρά

Λεξεις κλειδια

Άγιος Παντελεήμονας Ακροδεξιά Αριστερά Βαλκάνια Βουλή Βουλγαράκης Γάζα Δήμος Αθηναίων Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας Δεκέμβριος Διεθνής Αμνηστία ΕΕΔΑ ΕΛΑΣ Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ΗΠΑ Ισλάμ Ισραήλ Κίνα Κακλαμάνης Καμίνης Καρατζαφέρης ΛΑΟΣ Λοβέρδος ΜΚΟ ΜΜΕ ΟΗΕ Ολυμπιακοί Σαμαράς ΣτΕ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Συνήγορος του Πολίτη Χριστόδουλος Χρυσή Αυγή ανήλικοι ανθρωπισμός απαγωγές αστυνομία αστυνομική βία βία βασανιστήρια διακρίσεις διαμαρτυρία διαφάνεια διεθνή εθελοντισμός εθνικισμός εκκλησία εκλογές εκπαίδευση ελευθερία έκφρασης εργασιακά θανατική ποινή θρησκεία θρησκευτική ελευθερία ιθαγένεια κάμερες κρίση μειονότητες μετανάστες μνημόνιο περιβάλλον προσωπικά δεδομένα πτήσεις CIA ρατσισμός ρατσιστική βία ρατσιστικός λόγος σεξουαλικός προσανατολισμός σχολείο σωφρονισμός τράφικιν τρομοκρατία φυλακές φύλο χούντα όπλα