Το θωρηκτό Αβέρωφ και ο κιτς συντηρητισμός

«Την απόλυση του διευθυντή του θωρηκτού «Αβέρωφ» αποφάσισε η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού, μετά την αποκάλυψη ότι το ιστορικό θωρηκτό χρησιμοποιήθηκε για το γαμήλιο πάρτι του εφοπλιστή Λέοντα Πατίτσα και της Μαριέττας Χρουσαλά.»

Μας δυσαρεστεί το πάρτι στο ιστορικό κατάστρωμα; Προσβάλλεται η κοινή μας μνήμη; Θίγεται το κοινό περί εθνικών δικαίων αίσθημα; Ξεπερνιούνται τα όριά μας; Προσβαλλόμαστε αισθητικά; Ωραία λοιπόν, να μην επαναληφθεί. Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Σε τέτοια θέματα  δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας, είμαστε απόλυτοι.
Εντούτοις, η είδηση δεν έχει μόνο μια ανάγνωση, αν πάμε λίγο πέρα από το πρώτο δυσάρεστο ξάφνιασμα. Υπάρχουν και σε άλλες χώρες τέτοια μνημεία που παραχωρούνται για κοινωνικές / κοσμικές εκδηλώσεις κι έτσι χρηματοδοτείται η συντήρησή τους. Δεν είμαστε μόνο εμείς ευαίσθητοι για την Ιστορία και τους προγόνους που πολέμησαν. Αν όμως εμείς σε μερικά θέματα είμαστε υπεράνω χρημάτων και δε δεχόμαστε να πατήσει γόβα ψηλοτάκουνη στα θωρηκτά μας, και πάλι καμιά αντίρρηση.
Το αστείο βέβαια είναι ότι στην πρώτη γραμμή του ανένδοτου αγώνα υπέρ βωμών και εστιών βρίσκονται τα μεσημεριανάδικα, οι ναοί της (κάθε χρώματος και αμφοτέρων φύλων για να μην παρεξηγούμαστε) οξυζενέ ηλιθιότητας. Τα προπύργια του lifestyle. Και ως ειδήμονες έσπευσαν πρώην ΑΓΕΝ και ναύαρχοι και πλωτάρχες και υπουργοί άμυνας στα παράθυρα. Δε ντράπηκαν να βγάλουν τα γαλόνια τους φόρα παρτίδα για λίγα λεπτά δημοσιότητας, έστω και τέτοιας, έστω κι εκεί.
Δώστου λοιπόν να πλειοδοτούν σε καταδίκες και κρίσεις θιγμένου εθνικού μεγαλείου οι ναύαρχοι.
Δώστου να καταδικάζει εκείνος ο ανεκδιήγητος κύριος Βερύκιος, ο προστάτης του στρατεύματος που είχε χαστουκίσει τον φαντάρο επειδή τόλμησε να του ζητήσει ταυτότητα.
Δώστου να ολοφύρονται οι παρουσιαστές και οι παρουσιάστριες για το ανιστόρητο χάλι μας.
Τυχαίο; Δε νομίζω.
Διότι βέβαια μονίμως τα κανάλια μας εκπέμπουν τη χρυσή συνταγή του κιτς συντηρητισμού: lifestyle με εθνικό μεγαλείο.
Το μήνυμα είναι ένας αενάως επαναλαμβανόμενος συνδυασμός κοσμικότητας και πατριωτικού μεγαλείου και σύμβολο του μηνύματος αυτού  είναι το ζευγάρι των καιρών:
από τη μια η νέα εθνική μας μπέμπα κ. Μανωλίδου, αδίστακτη σεμνοτυφία σε ροζ περιτύλιγμα, απαστράπτον τίποτε
κι από την άλλη ο σύζυγος της κυρίας, ο κ. Γεωργιάδης, έμπορος εθνικού μεγαλείου, πλασιέ φόβων με ιερά στριγγά ανακραυγάσματα.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, τώρα και σε πακέτο με τη μορφή ζευγαριού που θα έκανε τα πάντα αρκεί να βγαίνει στις οθόνες μας.
Αυτές οι δύο όψεις του ίδιου συντηρητισμού κονταροχτυπήθηκαν από τις οθόνες μας για ένα πουκάμισο αδειανό στο θωρηκτό Αβέρωφ.
Και βέβαια, μπροστά στην παντοδυναμία τους βαρούσαν προσοχές αρχηγοί και υπουργοί, τέως και νυν.

(Προφανώς και υπάρχουν κάποια όρια αισθητικής, πολιτισμού και μίνιμουμ ανοχής που οφείλουμε να τα τηρούμε.
Μερικά πράγματα επιτρέπονται σε κάποια μέρη και σε άλλα όχι.
Αυτά όμως τα όρια δεν είναι σταλμένα από τον ουρανό, άρα δεν είναι τα ίδια για όλους μας.
Καλό είναι να τα αναζητούμε,

να τα συζητούμε

και –ει δυνατόν- να τα συμφωνούμε.

Κι εμένα ας πούμε με ενόχλησε το γαμήλιο πάρτι στο Αβέρωφ. Συμφωνούμε όμως όλοι; Και συμφωνούμε για κάθε εκδήλωση;
Για παράδειγμα, εκδήλωση των καλών κυριών του συλλόγου τάδε θα μας πείραζε το ίδιο στο θωρηκτό Αβέρωφ;
Γιορτή της εκκλησίας θα επιτρεπόταν; Και αν ναι, ποιας εκκλησίας, όλων των εκκλησιών ή της μιας και μόνης;
Παραδοσιακό γλέντι των απανταχού Ρουμελιωτών ή Σπετσιωτών με μουσικές και όργανα και φουστανέλες;
Αν η Εθνική έπαιρνε το Μουντιάλ θα την τιμούσαμε πάνω στο κατάστρωμα του Αβέρωφ φωνάζοντας και κανένα συνθηματάκι για το γ…μένο;)

Επειδή λοιπόν λίγα τα αυτονόητα, χρειάζεται κάποια αυτοσυγκράτηση Ναύαρχέ μου…

Advertisements

24 thoughts on “Το θωρηκτό Αβέρωφ και ο κιτς συντηρητισμός

  1. Αυτό που μας πείραξε είναι ότι εφοπλιστές,νεόπλουτοι,φοροφυγάδες κλπ έκαναν επίδειξη πλούτου και ξιπασιάς,τελώντας γαμήλια δεξίωση πάνω στο θωρηκτό (και όχι σε θαλαμηγό ή άλλο σκάφος) παίρνοντας άδεια κουτοπόνηρα στο όνομα της λήξης των Ποσειδωνίων 2010.
    Το ΣΔΟΕ θα ελέγξει τα τιμολόγια; Όχι για τον φόβο της φοροδιαφυγής αλλά για να εκτιμήσουμε μην ήταν κάποια χορηγία που θα μας απασχολήσει την επόμενη δεκαετία σε κάποια εξεταστική επιτροπή. ΄Η υπάρχει κάποιο προσωπικό δεδομένο που προστατεύεται; Γιατί οι ‘κοσμοπολίτικες’ χολιγουντιανές πρακτικές που συμβαίνουν στις USA δημοσιεύουν αναλυτικά τον λογαριασμό( ‘οπως έκανε και ο Ακης στο Παρίσι) προς χάριν των κίτρινων φυλλάδων και των μεσημεριανάδικων. Γιατί δεν είμαστε υπεράνω χρημάτων όπως διερωτάστε…
    Θέλουμε να δούμε το λογαριασμό.

    1. Προφανώς και μας πείραξε αυτό και άλλα πολλά. Και βέβαια η συγκυρία καθόλου αθώα δεν είναι και μας κάνει πιο επιφυλακτικούς. Και βέβαια η βίαιη σχεδόν εισβολή του αγοραία ιδιωτικού στο δημόσιο και μάλιστα στο δημόσιο χώρο με ιστορικές φορτίσεις κι αυτή μας πείραξε.
      Και φυσικά δεν είμαστε υπεράνω χρημάτων, ιδίως τώρα. Απλώς, εμένα με πείραξε επίσης η υποκρισία. Εκείνη η υποκρισία, για να το αντιστρέψουμε, που χωνεύει με μεγάλη ευκολία τις κρυφές απαλλαγές από το στρατό αλλά μόλις κάποιος αντιρρησίας αρνηθεί επωνύμως να στρατευτεί πέφτουν να τον φάνε. Η πατριδοκαπηλεία είναι προσοδοφόρο άθλημα άλλωστε.

  2. «Εκείνη η υποκρισία, για να το αντιστρέψουμε, που χωνεύει με μεγάλη ευκολία τις κρυφές απαλλαγές από το στρατό»
    Ego leo na tous rixnoume olous ston Kaiada…

    1. «…αλλά μόλις κάποιος αντιρρησίας αρνηθεί επωνύμως να στρατευτεί πέφτουν να τον φάνε» έλεγε η συνέχεια. Το δεύτερο φωτίζει και δίνει τις πραγματικές διαστάσεις στο πρώτο, σαφές είναι νομίζω.

  3. Πλουτάρχου Μένανδρος – Οὔτε τόν ἀῤῥωστοῦντα ἡ χρυσόπους ὠφελεῖ κλίνη, οὔτε τόν ἀνόητον ἡ ἐπίσημος εὐτυχία.

    απόδοση: Οπως δεν ωφελεί τον άρρωστο ή χρυσή κλίνη έτσι και δεν βοηθά ο πλούτος τον μαλάκα…

  4. Διαβάσατε την δήλωση της μαμάκας του Πατίτσα; Στην espresso σήμερα 16/6/2010

    Εβάλε τη μαμά-ζόμπι να απαντήσει!

    Είπε ότι όσοι δείχνουν υπερβολική ευισθησία στο θέμα του πάρτυ να πάνε σε ψυχίατρο! Το ζόμπυ-μανούλα! Που νομίζει ότι με τα λέφτα θα νικήσει το χρόνο χρειάζεται ψυχίατρο, όχι εμείς!

  5. από τον επίλογο του βιβλίου»Αβέρωφ το Πλοίο που άλλαξε την Ιστορία» του Γεωργίου Π.Κρέμου (του οποίου θα τρίζουν τα κόκκαλα στον τάφο με τα καμώματα του εφοπλυσταριού όπως ο ίδιος το αποκαλούσε) αντιγράφω : τότε ο αθυρόστομος ναύαρχος (Π.Κουντουριώτης) απήντησε αγριεμένα: «Εγώ, ρέ, εκείνες τις στιγμές έβλεπα επάνω από τους δυό κάβους των Στενών από τη μιά μεριά τη μορφή του πάππου μου και από την άλλη του Ανδρέα Μιαούλη να μου γνέφουν να πλησιάσω, εσύ θα γύριζες πίσω»
    Αναρωτιέμαι άραγε οι βελουδογέννητοι γόνοι των εφοπλυστικών οικογενειών τί σκέφτονταν όταν κατέλαβαν το απόρθητο θωρηκτό με τα 5000 ευρώ τους, σκέφτονταν άραγε τις offshore τους, σκέφτονταν άραγε τις αφορολόγητες καταθέσεις τους στους φορολογικούς παραδείσους, σκέφτοναν άραγε τον επόμενο λογαριασμό του σέρβις της aston martin των 400.000 ευρώ?
    Τους χαρίζω αυτές τις σκέψεις, τους χαρίζω την ανούσια και ανόητη ζωή τους, τους χαρίζω την χλιδή τους και τους δηλώνω εν ονόματι όλων μας ότι μπορούν να αγοράσουν τα κειμήλιά μας (έστω να τα νοικιάσουν), μπορούν να αγοράσουν την ανοχή μας στα καμώματά τους, αλλά όμως η ιστορία θα τους ξεχάσει συντομότατα, δεν θα ξεχάσει ούτε τον Κουντουριώτη, ούτε το Αβέρωφ. Γράφοντας δε αυτά τα λόγια κάτω από την στέγη του ελλενίτ που τώρα πιά σκεπάζει την ιστορία μου και την ιστορία της οικογένειάς μου που έδωσε ποταμούς αίματος (απελευθέρωση, Βαλκανικοί, ΕΑΜ, αντίσταση) για αυτό τον τόπο πολύ πρίν οι Πατίστες και λοιποί «καναλοπρόβλητοι τηλεαστέρες του τίποτα» αποκτήσουν θέση στο στάρ σύστεμ της νεοελληνικής καρακιτσαρίας σκέφτομαι πλέον ότι η Ελληνική πραγματικότητα απέκτησε έναν καινούργιο όρο… όταν θα θέλουμε να πούμε με άλλο τρόπο την λέξη ξεφτίλα θα λέμε Πατίστας. Αυτό το κερδίσατε αγαπητοί μου επαξίως και θα σας ακολουθεί σε όλη σας την ζωή. Μπράβο και περιμένουμε και καλύτερα … από τους απογόνους σας…
    Ιωνας Κωνσταντίνου

  6. Η Ελληνική μεγαλοαστική αλλά και μεσοαστική τάξη είναι σχετικά νέα. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε προγόνους που ήταν βασικά αγρότες. Ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι πλούτισαν και «ανέβηκαν» στην μεγαλοαστική τάξη είναι γνωστός. Αφενός στην εποχή προ της μεταπολίτευσης το βασικό τους μέλημα ήταν να κυνηγούν «κουμούνια» με αντάλλαγμα να πολιτεύονται, να νέμονται δημόσια αξιώματα και ισχυρές επιδοτήσεις και χάρες εκ των έξω επιβαλλόμενο καθεστώς της βασιλευόμενης δημοκρατίας (κανείς δεν ξέρει πχ που πήγαν τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ) και στην μεταπολιτευτική περίοδο έγινε το γνωστό πανηγύρι όπου όποιος δήλωνε προοδευτικός είχε μερίδιο στην πίτα της δημιουργίας της νέας «δημοκρατικής» κοινωνίας. Έπρεπε τότε να δημιουργηθεί μία νέα μεγαλοαστική τάξη «προοδευτική» αυτή τη φορά. Και στις δύο περιπτώσεις η έλλειψη παιδείας ήταν μεγαλειώδης. Ενώ σε άλλες κοινωνίες η αστική τάξη εξελίχθηκε πιο αργά συνεισφέροντας ενεργά στην πρόοδο της κοινωνίας και στην εξέλιξη της, ο Έλληνας ξαφνικά από τσαρούχια φόρεσε σεμπάγκο. Η αποθέωση του κιτς που ζούμε τα τελευταία 50 χρόνια οφείλετε σε αυτήν ακριβώς την έλλειψη παιδείας. Ο πλούτος που απέκτησε η μεγαλοαστική τάξη δεν δημιουργήθηκε από την παραγωγή αλλά από την καταλήστευση του Ελληνικού λαού με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο. Οι επιχειρηματική τάξη και στις δύο περιόδους απέκτησε τα κεφάλαια της με σκανδαλώδεις τρόπους αδιαφορώντας για την δημιουργία υγιών επιχειρήσεων, συνεισφέροντας μέγιστα στο τέλμα που βρισκόμαστε σήμερα. ‘Έπρεπε όμως να βγάλει και τα απωθημένα της. Έπρεπε να επιδείξει τον πλούτο της θεωρώντας ότι τα χρήματα την ανέβασαν σε ένα πιο υψηλό επίπεδο από αυτό που πραγματικά είχε. Το κιτσαριό αποθεώθηκε. Προσωπικά θεωρώ την εν λόγω εκδήλωση άλλη μία έκφανση του κιτσαριού. Το θέαμα των οξυζενέ σέξι ξανθιών και των κουστουμαρισμένων κυρίων με το μαλλί τίγκα στο ζελέ να διασκεδάζουν με φόντο το γκρι χρώμα ανάμεσα στα κανόνια ενός πολεμικού πλοίου με διασκεδάζει…

    Παναγιώτης

    1. Συμφωνώ απολύτως και μου αρέσει πολύ η διάσταση που θέτεις. Απλώς φοβάμαι ότι στο ίδιο κιτς μήκος κύματος ήταν και το μεγαλύτερο μέρος των mainstream αντιδράσεων στις ξανθιές κανονιοφόρους.
      Σε αυτές τις αντιδράσεις δεν εντάσσονται βεβαίως όσοι αντιδρούν για λόγους αισθητικής ή και συνειδησιακής συνέπειας με τους όρους που αναφέρεις. Πάντως, μιλούσαμε για τον Τιτανικό που πήγαινε προς το παγόβουνο και οι επιβάτες χόρευαν στα σαλόνια, τώρα προστέθηκε και το Αβέρωφ.

  7. «Πω πω, πόσο μας συγκινεί το ιερόν πλοίον, το μεγάλον υπερωκεάνειον που διαπλέει τα ύδατα του φαληρισθέντος βίου μας, ενώ η πουρούδα σαλπίζει και γυμνές κορασίδες λικνίζονται εις ρυθμούς ευρωπαικούς και τείνουν τα μπούστη και τα μέλη τους ωσάν αφρικανίδες κόρες πρόθυμες να επιδοθούν εις ακολασίας… » Θεωρώ την όλη υπόθεση ως άλλη μιαν ανοησία του νεοελληνικού βίου, η οποία ξεκίνησε την εποχή που ιδεολογικά αθλούμασταν ως έθνος στο μαζικό αθλητισμό, λαικισμό και -φυσικά- στο μαζικό αυνανισμό της εθνοπάθειάς μας. Πιστεύοντας ότι όλα ανήκουν στο λαό, στον «κυρίαρχο». Τώρα απλώς διαγκωνίζονται στην αρένα του εθναμνύντορος «πράσινοι», «γαλάζιοι», «κόκκινοι» και φαιοί πλειοδοτούντες. Μια χαρά «πολιτιστικό κεντράκι» είναι το Αβέρωφ, με το καλό και σε παρτάκια στο νέο NO NAME STAGE στον Άγνωστο Στρατιώτη. Σιγά μη χάσουμε την «περιλάλητη» ελληνικότητά μας από τη χρήση ιστορικά φορτισμένων χώρων. Εδώ έχουμε τόσο καλά εμπεδώσει την αρχαιοελληνική αντίληψη περί αποδοχής του άλλου, περί ισότητας, περί δικαιοσύνης, περί μέτρου που αυτοί οι «Πατίτσες/εφοπλιστές» είναι «μια κάποια λύσις»… Σιγά μη σκίσουμε κανα εθνικό καλσόν… Σωστά το θέτεις, σύντροφε Αντίφωνε… Άντε να ρίξουμε το εθνικό ακόντιο πιο μακριά να χτυπήσουμε αυτούς που έθιξαν τα «ιερά και τα όσια» της φυλής, ενώ δίπλα μας… Μη χέσω…

  8. Να καταθέσω το εξής πέρα από τις παραπάνω αναλύσεις για τις κορώνες που ακούσαμε: γνώρισα τον κ. Γαβαλά και είχα την «τύχη» να συζητήσω πολύ μαζί του. Δεν του ήταν σαφές αν ήταν στρατιωτικός Ε.Α., εθνικόφρων πολίτης, πολεμοχαρής μεσήλιξ ή διευθυντής μουσείου. Μου ζήτησε να φτιάξω εκπαιδευτικό υλικό για το μουσείο με θέμα τον πόλεμο και ως τέτοιο να προωθηθεί στα σχολεία.
    Έφτασα να του παραθέσω από το site του ΓΕΝ όλες τις ανθρωπ. αποστολές που έχει στηρίξει το πολεμικό ναυτικό μήπως και του περάσει ξυστά απ’ το φλοιό του εγκεφάλου ότι σε καιρό ειρήνης δε βάζουμε πολεμικά πλοία να «παίξουν ναυμαχία» ντε και καλά.
    Αν ο εν λόγω κύριος ήξερε πού να πει το «ναι» και πού το «όχι», κανένα κιτσαριό δε θα ‘χε πρόσβαση σε ένα μουσείο. Τόσο απλό.
    Τυχαία λοιπόν η εξέλιξη της ιστορίας; Δε νομίζω.

  9. Το ίδιο σχόλιο μαζί σου ήθελα να κάνω. Ποιος επέβαλε τελικά την «απόλυση»; Τα μεσημεριανάδικα… Πού τη βρήκες την είδηση της απόλυσης (γιατί όχι χλωμό, αλλά εντελώς παράλογο μου φαίνεται ένας στρατιωτικός να απολύεται εν μια νυκτί και να μην τιμωρείται απλά)…

  10. Δε νομίζετε ότι θα έπρεπε να παραιτηθεί μόνος του το επόμενο πρωί της δημοσίευσης των φωτογραφιών; Δεν το έκανε. Θεώρησε ότι καλώς έπραξε ως έπραξε με τη δεξίωση. Γι’ αυτό και το ΓΕΝ ζητάει συγνώμη.
    Και να σκεφτείτε ότι είχε αποστρατευτεί και επέστρεψε στο σώμα μόνο και μόνο για να αναλάβει τη διεύθυνση του Μουσείου Αβέρωφ.
    Είναι γεγονός ότι απολύθηκε. Δε νομίζω ότι η απόλυση ήταν η «τιμωρία». Έτσι παρουσιάστηκε στα δημοσιεύματα. Μάλλον θα ‘χει συνέχεια. Αλλά το γεγονός και μόνο ότι δεν έκρινε σκόπιμο να παραιτηθεί, έχει να πει πολλά.
    Γι’ αυτό λέω ότι το καλσονάκι είναι δικτυωτόν. Σέξι μεν αλλά μπάζει από παντού, χειμώνα καλοκαίρι.
    Καλή σας ημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s